เธอที่(เคย)รัก

ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ความผูกพันธ์ของเราก็ไม่ลดลงเลย...
ระยะเวลาที่รู้จักและคบกันมา นับว่าเป็นเวลานานทีเดียวสำหรับการรู้จักใครสักคน
จากคนรู้จัก เป็นแฟน และกลับไปเป็นคนรู้จัก แล้วกลับมาเป็นแฟน วนลูปเดิมไปมาซ้ำๆ
จนถึงวันนึงวันที่ทุกอย่างมันควรจะจบแบบจริงจังสักที

ก่อนหน้านี้เรายังเด็กกันมาก 
เราคิดว่าความรักของเรามัน 'ใช่' ที่สุดแล้ว
ตอนนั้นเราไม่ได้คิดถึงเรื่องของครอบครัว
ความต่างของศาสนา หรือ อดีตที่ผ่านมา
เราคิดแค่ว่า 'เรามีความสุข' ที่ได้อยู่ด้วยกัน

จนวันนึงถึงเวลาที่ต้องเลิกกัน
ครั้งนี้เราไม่โทษใครทั้งนั้นไม่ว่าฝ่ายไหน
เราขอโทษตัวเองที่ยังหวังลมๆแล้งๆกับความรักที่เป็นไปไม่ได้..
ความรัก..ที่ถึงจะสู้ไปก็ไม่มีความหมายหากมีแต่เราที่สู้
 
ครั้งนี้ถึงแม้ว่าเราจะต้องเลิกกันไป
และไม่สามารถกลับมาคบกันได้อีกแล้ว
แต่ความผูกพันธ์ที่เคยมีมันก็ยังคงอยู่
มันยังอยู่ทุกที่ที่เราไป ทุกร้านที่เรากิน
ทุกสถานที่ที่เราเคยผ่านด้วยกัน 

เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเราจะรักใครได้เท่าเธออีกไหม
แต่ที่แน่ๆสิ่งที่เรารู้คือ ไม่มีใครรักเธอได้เท่าเราแน่ๆ

ถึงจะไม่อยากเลิกแต่ทุกอย่างเมื่อมันเป็นไปไม่ได้
วันนึงมันก็ต้องจบ..
ยิ่งเรายื้อเรายิ่งเจ็บ ยิ่งเราฝืนเรายิ่งทรมาน
ยิ่งเรายังไม่ปล่อยกันไปแบบนี้ทุกอย่างก็ยิ่งแย่
อย่าฝืนกันไปอีกเลย..ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไป
ถ้ามันใช่...วันนึงมันต้องกลับมา
ถ้ามันจะไม่ใช่...รั้งยังไงสุดท้ายเราต่างก็ต้องไป
ให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ 

สุดท้าย..เรายังหวังว่าเธอจะได้เจอคนดีๆนะ

บันทึก...ความเจ็บปวดคือของหวาน
SHARE
Writer
Reallife97
Writer
Black Life ✋

Comments