ไม่เป็นเอง จะไม่มีวันรู้สึก
วันลาพักร้อนของช้านนมาถึงแล้ว...
นัดเพื่อนสมัยมัธยมไปเที่ยว มีความสุขเหมือนกันนะ ณ ขณะนั้น
อะไรก็ตามที่ทำให้เราหลุดจากหลุมความคิดตัวเองได้ เรานับว่ามันดีหมด...
ตอนนั้นขณะกำลังปาร์ตี้นั่งคุยกันอยู่...จำได้ว่าคุยกันเรื่อง
อายุมากขึ้น จากที่ไม่เคยเข้าออกโรงพยาบาล ก็กลายเป็นเข้าออกเป็นว่าเล่น จากไม่เคยมียาที่กินประจำวัน ก็กลายเป็นว่าตอนนี้ต้องกินแบบขาดไม่ได้เลย
เพื่อนคนนึงก็เล่าว่า มันนั้นเป็นทั้ง ปลายประสาทอักเสบ ทั้งน้ำในหูไม่เท่ากัน ต่างก็เริ่มแชร์ประสบการณ์ แสดงความห่วงใยต่อกัน
ต่อมาตาชั้น ชั้นก็เริ่มเล่าบ้าง เออกุก็มีโรค...กุอ่ะเป็นโรคซึมเศร้า

...เพื่อนคนนึงนิ่งไป ชั้นคิดว่าเค้ากำลังระมัดระวัง ทั้งอากัปกิริยา และคำพูด เลยเลือกที่จะนิ่งและแสดงสีหน้าเห็นใจ

...*ส่วนเพื่อนอีกคน ก็แสดงออกชัดเจนว่าหรอออออ สีหน้าท่าทางดูไม่ค่อยเข้าใจ แต่ชั้นก็ไม่ได้เก็บมาคิดอะไร เพราะชั้นรู้อยู่แล้ว ว่าปฏิกิริยา จะมีกลับมา2แบบนี้เสมอ
เราก็คุยกันต่อไปเรื่องผม ที่เราพึ่งตัดเอง ที่มันแหว่งบ้างอะไรบ้าง แล้วก็คุยต่อกับ*เพื่อนอีกคนที่ผมยาวววมากก ก็ถามว่าไม่คิดอยากตัดบ้างหรอ ...แล้ว*เพื่อนก็บอกว่า ไม่อ่ะ
แล้วจู่ๆก็ถามกลับมาว่า ... มึงเป็นซึมเศร้า มึงเคยคิดโกนหัวมั้ย
...
เราก็ตอบว่า...ไม่อ่ะ แต่ในใจคือ คำถามอะไรวะ? คิดอะไรอยู่ถึงถามออกมาแบบนี้? แล้วทำไมต้องโกนหัวด้วยอ่ะ? มึงคิดว่าคนเป็นโรคนี้ต้องมีสภาพยังไงวะ
...
ไม่น่าเชื่อว่าประโยคแค่นั้น... มีเอ็ฟเอคกับความคิดเราพอสมควร 
ชั้นไม่สามารถสลัดประโยคคำถามนั้นออกไปจากหัวได้ 
...
เราไม่ได้อยากให้คุณเข้าใจเรานะ แต่อย่าตัดสินใจ หรือคิดอะไรๆประหลาดแบบนี้ หรือทำให้มะนดูเป็นเรื่องโจ๊กเลย เพราะคนที่เป็นจริงๆมันไม่ตลกเลย
.
มันบอกไม่ถูก ไม่ได้โกรธนะ จากใจจริง แต่งงมากกว่า 
คนในสังคมเอาจริงเหมือนจะเข้าใจ คนเป็นโรคนี้ แต่งจริงๆแล้ว ก็ไม่เข้าใจอะไรเลย ออกจะไม่ยอมรับด้วยซ้ำ 
เอาจริงๆก็ไม่ต้องเข้าใจอะไรหรอก เพราะทางการแพทย์ก็เคยไว้อธิบายว่า ถ้าคนที่ไม่ได้เป็นจะไม่มีทางเข้าใจโลจิคคนเป็นโรคนี้ 
...
ความคิดเห็นส่วนตัวนะ
NO DRAMA!
SHARE
Writer
mayasworld
monster
Wanderluster / patient of MDD

Comments