การถูกตัดสิน จากคนแปลกหน้า
มีคำๆหนึ่งที่ติดอยู่ในใจมาตลอด....น่าจะ นานพอที่จะกลั่นกรองคำพูดเหล่านั้นจนกลายเป็นแรงผลักดันให้ตัวเองในช่วงระยะที่ผ่านมา ในสถานที่แปลกตาและผู้คนที่แปลกไป

คำพูดนั้น เป็นคำพูดที่เหมือนจะเป็นการย้ำเตือนว่า บางครั้ง บางคน ไม่ได้รู้จักตัวตนของเราแต่ก็ตัดสินเราไปเสียแล้ว....ว่า

ตัดสินว่าเรา'ไม่ใช่' ตัดสินว่า 'เราไม่ถูกต้อง'
คำพูดนั้น คำพูดที่บอกว่า: เราไม่ได้ชอบการเขียนหรอก ถ้าชอบการเขียนจริงๆเราต้องเขียนทุกวัน จากที่ดูแล้วคุณเขียนเพียงแค่ 3% เท่านั้น ในตลอด 1 ปี ผมว่ามันเหมือนกับการดินสอ ที่ต้องเหลาทุกวัน
แต่ถ้าเราใช้ดินสอกด....เราต้องกดทุกวันหรืิอเปล่า?
เขาพูด เพราะเขาไม่รู้และไม่ได้เห็นทั้งหมด เราแสดงด้านเดียวให้เขาเห็นและเขาเองก็เห็นเราเพียงแค่ด้านเดียว เขาตัดสินจากสิ่งที่เราให้เห็น แต่ไม่ได้มองทะลุถึงตัวตนของเราและไม่ได้ถามว่าเรามีสิ่งนี้แค่สิ่งเดียวหรือเปล่า?.....ถ้าเขาถาม ถ้าเขามองเราให้ดี เราก็จะบอกเขาว่าเรามี....มีในสิ่งที่เขาอยากเห็น 

คนเราไม่จำเป็นต้องเปิดตัวตนทั้งหมด หากว่าเขาไม่เห็นค่า

จนวันนี้....วันที่คล้ายว่าเราตัดสินใจถูกต้องเราลองใช้ 3% ในตลอดหนึ่งปีที่เขาพูด พิสูจน์ตัวเองเล่นๆอย่างไม่ได้คาดหวัง ว่าจะประสบความสำเร็จหรือเปล่า ถึงในตอนนี้จะไม่ได้เรียกว่าประสบความสำเร็จ แต่ 3% นั้นได้ขยายเราให้รู้จักกับสังคมวงกว้าง สังคมที่มองคนทุกด้าน และสังคมที่ไม่ได้ตัดสินใครด้วยตัวเลขและตัดสินคนที่แปลกหน้าที่เขาไม่คิดจะเข้าใจ

จริงๆก็ไม่แปลก เพียงแต่....คนบางคนไม่ควรตัดสินความฝันของใครก็ตามที่เพิ่งพบหน้า

คุณไม่รู้ว่าเขาต้องพยายามมากแค่ไหน ถึงได้ก้าวเข้ามาในจุดเล็กๆ
คุณไม่รู้ว่าเขาต้องพยายามมากแค่ไหน ถึงจะได้ทำในสิ่งที่รัก
คุณไม่รู้ว่าเขาต้องพยายามมากแค่ไหน ถึงจะมีเวลาทำให้สิ่งที่ชอบ

อุปสรรคเป็นหนึ่งในบทเรียน เพียงแต่คุณไม่ถามถึงบทเรียนเหล่านั้น?

ดังนั้น....การถูกตัดสินจากคนแปลกหน้า ไม่ผิด

แต่อย่าให้คนแปลกหน้านั้นทำลายความฝันหรือความหวังของเรา ไม่ว่ามันจะเป็นความหวังที่แสนริบหรี่เพียงใดหรือยากแค่ไหน

อย่าให้คนแปลกหน้าคนไหน ตัดสินเราจากสิ่งที่เขามองเห็นเพียงแค่ด้านเดียว

หากเราทนได้และมีผลประโยชน์ต่อคนแปลกหน้าเหล่านั้น จงทน....เพื่ออนาคต
แต่ถ้าทนไม่ได้ จงก้าวออกมา....เพราะมันต้องมีสักทางที่ทำให้เราถึงในสิ่งที่ฝัน
หากว่า....คุณไม่ล้มเลิกมันไปเสียก่อน

การถูกตัดสินจากคนแปลกหน้า มันจะสนุกตรงที่เมื่อวันหนึ่งคุณโตขึ้นและมองกลับไป ในวันที่คุณประสบความสำเร็จในแบบของตัวเอง คนแปลกหน้าที่ตัดสินเรานั้นจะเป็นแค่ 'คนโง่ที่อวดฉลาด'คนหนึ่งก็เพียงแค่นั้นเอง




จงเป็นลูกหงส์ในฝูงเป็ดที่ถูกกล่าวว่าขี้เหร่ เพื่อสักวันเราจะกลายเป็นหงส์ที่สวยงาม

SHARE
Writer
Homegirldiary
Freelance,writer
Homegirldiary : ชะนีติดบ้านที่ไม่ไปไหนไกลกว่าประตูหน้าบ้านตัวเองจะมาบอกเล่าเรื่องราวผ่านตัวอักษรและมุมมองที่อาจจะเชิงสวนทางกับโลกยุคปัจจุบัน เพราะทุกการเดินทางต้องใช้'เวลา' ความรัก ความเศร้า ความเหงา ความสุข....ก็ต้องใช้เวลาเช่นกัน Postcard เป็นตัวแทนของการรอคอย....ในยุคที่ทุกอย่างรวดเร็ว

Comments