จากที่หนึ่ง ไปยังอีกที่หนึ่ง

*บันทึกไว้เป็นความทรงจำ*

บันทึกการเดินทางของชีวิตในวันที่เลือกจากที่หนึ่ง ไปยังอีกที่หนึ่ง
ในวันที่การตัดสินใจเป็นเรื่องที่ทำได้ยากมากเหลือเกิน


(จากรั้วโล่ สู่เสมา)


281161 
วันสุดท้ายของเครื่องแบบสีกากี สนว.01 ในรั้วโล่ใจกลางกรุง

ตื่นเช้ามาด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก
ออกห้องแต่เช้าเหมือนทุกวัน ไปลงใต้ดินแล้วต่อรถไฟฟ้าตามปกติ แต่ในใจกลับไม่ปกติ

มันวูบโหวงในใจ
เป็นครั้งแรกที่อาลัยที่เก่าจนไม่อยากจาก
ใจหาย...

ด้วยทีมที่ดี ผู้บังคับบัญชาดี เพื่อนร่วมงานดีทำงานเข้าใจกัน มีบรรยากาศที่เอื้อต่อการทำงาน คอยสนับสนุน ชี้แนะ แก้ไขไปด้วยกัน ถึงแม้งานเยอะมากแค่ไหน หรืองานยากลำบากเท่าไหร่ แต่เราก็จะผ่านไปด้วยกันได้ในที่สุด เพราะเรารู้ว่าเราจะเหนื่อยแค่กับงานเท่านั้น

พอนึกถึงจุดนี้แล้ว ก็รู้สึกใจหาย...และเศร้าหน่อยๆ 
เพราะไม่รู้ทางข้างหน้าจะเป็นไปในทิศทางไหน 
ไม่อยากปล่อยมือ...

การเอ่ยคำลาในเวลาที่รวดเร็ว ทำใจยอมรับได้ยาก 

บางอย่างก็พูดออกมาไม่ได้ หรือจะพูดให้ถูกก็คือ มีความรู้สึกมากมายที่เอ่อล้นในใจ แต่กลับพูดไม่ออก ได้แต่เอ่ยขอบคุณซ้ำๆ ย้ำๆราวกับว่าคนรับฟังจะเข้าใจถึงสิ่งทีี่่่่อยู่่่่่่่่ในใจจริงๆ

พอนึกอย่างนี้แล้ว เพลงที่เคยฟังก็แวบเข้ามาในหัว
So much I wanna tell you,  but I can't bring myself to say. 

คิดมาตลอดว่า ส่วนสำคัญที่ทำให้สามารถก้าวข้ามความยากลำบากของงานมาได้ ก็เพราะทีมล้วนๆ ทีมที่มีผู้บังคับบัญชาและเพื่อนร่วมงานที่ดี 
นี่อาจจะเป็นข้อดีที่สุดของอาชีพนี้ที่ฉันเคยเจอมาเลยก็ได้ 
ทำให้เปลี่ยนทัศนคติไปในทางบวก ไม่หูเบาหรือเชื่ออะไรง่ายๆ 

อันที่จริง ฉันคิดว่าฉันมีความสุขที่ได้มาอยู่ตรงจุดนีี้
เพียงแต่ไม่แน่ใจว่าเป็นความสุขที่ต้องการจริงๆหรือเปล่า
ภายใต้ความกังวลทั้งหมดที่มี ... นี่อาจจะเป็นอีกหนึ่งในหลายเหตุผล ที่ฉันเลือกออกเดินทางอีกครั้ง

It's a comfort zone, but I'm not sure it could be a safe zone ...for my life  

พอต้องจากลากันจริงๆแล้วมันมีแต่ความเศร้าอัดแน่นอยูในใจจนหนักอึ้งไปหมด 
แต่เมื่อเลือกแล้ว ตัดสินใจแล้ว ก็ต้องเดินต่อไปให้เต็มที่ 

หวังและเป็นกำลังใจว่าทั้งตัวฉันและทุกๆคนจะผ่านมันไปได้ด้วยดี
頑張ろう! 諦めない!


301161
ก้าวเข้าสู่รั้วเสมาอย่างเป็นทางการ
บรรยากาศยามเช้า ออกจะเรียกเหงื่อกันได้ดีทีเดียว

การเดินทางโดยรถโดยสารประจำทาง เป็นอะไรที่คาดเดาและคาดการณ์ไม่ได้ 

ฉันนั่งอยู่บนรถเมล์์ปรับอากาศสายหนึ่งอย่างกระวนกระวายใจ กังวลว่าจะไปสายในวันแรก ยังดีที่โชคยังเข้าข้างอยู่บ้าง เท้าแตะพื้นก้้้าวย่างผ่านประตูไปพร้อมๆกับเพลงชาติดังขึ้น

ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอก

การทำงานวันแรกเป็นไปด้วยความกังวลในหลายๆเรื่อง ทั้งที่ทุกอย่างที่ผ่านมาลงตัวดีอยู่แล้ว แต่ก็เลือกที่จะเดินบนเส้นทางใหม่ มาเรียนรู้และเริ่มใหม่ ต้องปรับตัวและทัศนคติอยู่พอสมควร เพื่อให้พร้อมรับสิ่งใหม่่่ๆที่จะเข้้้้ามา

หลังจากนี้ ก็หวังว่า การเลือกเดินบนเส้นทางนี้ จะเป็นการเดินทางที่มีความสุข ในแบบที่ตัวฉันพึงพอใจ

Wish me luck & happy afterward!













SHARE
Writer
iamatraveller
I am who I am
ฉันไม่ใช่นักเขียน ไม่ใช่นักอ่าน...ฉันก็แค่...ชอบเขียน ชอบอ่าน ชอบทำในเรื่องที่ชอบ...ก็เท่านั้น

Comments