อาจเป็นเพราะคุณชอบกินทุเรียนกรอบเหมือนผม
“ทำไมผมถึงชอบคุณ”
นี่เป็นคำถามที่ตอบยาก อันที่จริงแล้วมันก็มีหลายเหตุผล แต่ผมก็ไม่แน่ใจนักหรอกว่านั่นจะเรียกได้ว่าเป็นเหตุผลจริงๆหรือเปล่า ผมอาจจะหลงรักคุณอย่างไม่มีเหตุผลก็ได้ แต่หากจะให้ตอบจริงๆละก็ ผมคิดว่าผมเริ่มประทับใจคุณด้วยเหตุผลโง่ๆคือคุณชอบกินทุเรียนกรอบแต่ไม่ชอบกินทุเรียนเหมือนกับผม ผมคิดว่าบทสนทนาแบบนี้เกิดขึ้นอย่างไม่บังเอิญ ด้วยลำดับเหตุการณ์ต่างๆในอดีตที่ได้ส่งให้เกิดบทสนทนาเกี่ยวกับทุเรียนกรอบ สารภาพตรงนี้เลยว่าผมประหลาดใจมาก และนั้นก็ทำให้ผมเริ่มสนใจในตัวคุณ

อีกคำถามหนึ่งที่ยากและหนักหน่วงไม่แพ้กันคือผมคาดหวังอะไรจากความสัมพันธ์ครั้งนี้ ผมคาดหวังให้มันจบสวยหรือเปล่า หรืออาจจะคาดหวังให้รักเรายั่งยืนเป็นสิบยี่สิบปี ผมอาจจะหวังให้เราลงเอยกันด้วยงานแต่งงานเล็กๆที่เชิญเพื่อนมาไม่กี่คน อาจจะจัดที่ริมทะเล มีโซดาเสิร์ฟเป็นเครื่องดื่มกับเตาหมูกระทะสามสี่โต๊ะ ผมอาจจะหวังให้เราเติบโตและแก่ไปด้วยกัน ผมอาจจะหวังให้เราเปิดร้านกาแฟเล็กๆด้วยกัน และแน่นอน ร้านนั้นต้องขายชา ผมจะได้ชงชาให้คุณกินทุกๆเช้าและก่อนนอน ผมอาจจะหวังในสิ่งที่มั่นคงและยั่งยืนมากมาย แต่เอาจริงๆแล้วผมไม่ได้หวังสิ่งใดไปมากกว่าการหวังให้คุณมีความสุขในทุกๆวัน อย่างที่บอกไปว่าความสุขของคุณคือสิ่งสำคัญบนโลกใบนี้ ใช่ หากวันหนึ่งคุณอยู่ข้างๆผมแล้วอึดอัดใจ วันนั้นจงไปเสีย ไปหาความสุขที่อาจจะหาไม่ได้จากผม แต่หากคุณมีความสุขเวลาที่ผมอยู่ข้างๆคุณแล้วล่ะก็ เช่นนั้นผมก็อยากให้คุณอยู่ข้างๆผมต่อไป



คุณเคยถามผมตอนที่เรานั่งรอแม่ครัวทำน้ำจิ้มซีฟู้ดมาให้เพื่อจะเอาไปกินกับอาหารทะเลในคืนหนึ่ง คุณถามผมว่าเพื่อนกับแฟนนี่มันต่างกันยังไง เอาจริงผมก็ไม่รู้หรอก ผมรู้แค่เราคุยกันทุกวันแล้วผมก็รักคุณมากขึ้นทุกวัน ผมรู้แค่เวลาผมกินอะไรอร่อยๆผมก็จะนึกอยากให้คุณมากินด้วยกัน ผมรู้แค่ว่าวันไหนฝนตกผมจะนึกเป็นห่วงว่าคุณจะตากฝนแล้วไม่สบายหรือเปล่า ผมรู้แค่ว่าหากคุณบ่นว่าอยากกินกล้วยปิ้งตอนตีสาม ผมก็จะพยายามหากล้วยปิ้งไปให้คุณกิน และหากคุณบอกว่าไม่อยากกินแล้วในตอนที่ผมหามันเจอแล้วกำลังเอาไปให้คุณผมก็จะไม่โกรธคุณเลยแม้แต่นิดเดียว คุณอาจจะไม่เข้าใจในความสัมพันธ์ใดๆในโลกใบนี้ ผมเองก็ไม่สามารถอธิบายให้คุณฟังได้ แต่ใช่ ผมไม่ได้คิดกับคุณแบบเพื่อน คุณคงจะเข้าใจมันเองในซักวัน



เมื่อแม่ครัวยังทำน้ำจิ้มซีฟู้ดไม่เสร็จคุณเลยถามคำถามต่อ คุณถามอีกคำถามที่ยากพอกัน คุณถามว่าคุณแตกต่างจากผู้หญิงที่เคยผ่านมาในชีวิตของผมหรือเปล่า อันที่จริงผมว่าทุกคนบนโลกใบนี้ล้วนแตกต่างกันทั้งนั้น แต่ใช่ คุณแตกต่างออกไป แต่มันก็อธิบายยาก ที่ผ่านมาผมมีความสัมพันธ์ที่เพียงอยากได้รับความรักจากใครซักคน ความรักที่คาดหวังเพียงการได้กินข้าว ดูหนัง การใช้เวลาอยู่ด้วยกันและบอกรักด้วยถ้อยคำหวานเลี่ยน แต่กับคุณ มันคือความรู้สึกที่คิดว่าผู้หญิงคนนี้คือคนที่เราอยากใช้ชีวิตด้วย คือคนที่เราอยากจะตื่นเช้ามาทำกับข้าวและชงชาร้อนๆให้กิน คุณอาจจะตื่นมาซักตอนสิบเอ็ดโมง ถึงแบบนั้นผมก็จัดของกินให้คุณกินรอเวลาที่คุณตื่น เพื่อให้มั่นใจว่าคุณจะมีความสุขตั้งแต่เช้า ผมจะไปเรียนทำกับข้าวให้ทำกับข้าวได้อร่อยๆจนคุณต้องคิดถึงกับข้าวฝีมือผมในตอนที่เราต้องห่างไกลกัน ผมจะยังเล่นมุกโง่ๆให้คุณฟังแม้ว่าผมจะเป็นตาลุงแก่ๆไปแล้วก็ตาม ให้ตายเถอะ นี่กลายเป็นว่าผมคาดหวังกับคุณไปแล้วหรือเปล่า แต่ใช่ นี่คือความแตกต่างที่ผมพอจะอธิบายได้



ผมไม่แน่ใจว่าผมจะพูดคำว่ารักกับคุณดีหรือเปล่า อย่างที่บอกไป คำว่ารักมันหาความจริงได้ยาก วันนี้รักพรุ่งนี้อาจไม่รัก เช้านี้รักเย็นนี้อาจไม่รัก ใจคนเราเปลี่ยนไปตลอด ยิ่งคำว่าจะรักตลอดไปนี่ยิ่งเป็นคำโกหกที่ร้ายแรงมากที่สุดบนโลกใบนี้ งั้นประโยคที่ผมพอจะพูดได้ก็คือ ตอนนี้ผมรักคุณ ผมหมายถึงเสี้ยววินาทีที่ผมตัดสินใจพูดออกไป เพราะอันที่จริงแล้วจังหวะที่ผมพูดจบประโยค ผมอาจจะไม่ได้รักคุณแล้วก็ได้ ประโยคนี้แหละ ที่ผมจะพอพูดกับคุณได้ งั้นผมขอเรียบเรียงใหม่ ที่จะบอกคุณก็คือ “ตอนนี้ผมรักคุณ และผมหวังว่าจะยังรักจนกระทั่งวันพรุ่งนี้”และขอให้คุณรู้ไว้ว่าทุกครั้งที่ผมพูดคำว่ารัก นั่นหมายถึงผมรู้สึกแบบนั้นจริงๆ คุณอาจจะไม่เชื่อในคำพูดลมๆแล้งๆและเลื่อนลอย งั้นผมก็จะทำให้คุณเห็น ว่าคำพูดของผมนั้น ผมรู้สึกแบบนั้นทุกคำจริงๆ



ผมอ่านใจคุณไม่ออก คุณดูเป็นคนที่ดูอ่านใจยาก เท่าที่ผมพอจะมองเห็นได้คือความลังเลในความสัมพันธ์ คุณอาจจะกลัวว่ามันจะจบที่ความเสียใจของคุณไม่ก็ผม เหมือนคุณมีหนังสือซักเล่มแต่คุณกลัวว่าตอนจบจะไม่สวยงามเหมือนที่คุณคาดหวัง แต่นั้นหมายความว่าคุณจะพลาดเรื่องราวต่างๆในหนังสือเล่มนั้น มันอาจจะมีเรื่องราวที่ทำให้คุณมีความสุขแบบที่คุณไม่เคยรู้สึก คุณอาจจะเจอเรื่องราวที่สวยงามและน่าจดจำในระหว่างทางนั้น แต่ถึงผมพูดแบบนี้คุณก็อาจจะยังกลัวและไม่กล้าเสี่ยงอยู่ดีถ้ามันจะจบไม่สวย แต่อันที่จริงแล้วหนังสือเล่มนี้คือหนังสือที่เขียนโดยผมกับคุณ เราช่วยกันเขียนเรื่องราวระหว่างทางนั้น ตอนจบไม่ได้ถูกกำหนดโดยใครอื่นว่าจะจบแบบไหน เราสองคนต่างช่วยกันสร้างลำดับเหตุการณ์ที่ต่อเนื่องไปจนตอนจบ ผมหมายความว่าความรักไม่ใช่การโยนเหรียญ มันไม่ใช่การทายว่าจะจบมาสวยหรือไม่สวย ผมหมายถึงหากเราช่วยกันทำให้มันออกมาดี มันก็จะออกมาดี หากคุณกลัวมันจะจบไม่สวยก็ไม่เป็นไร แต่ขอแค่ให้เชื่อใจผมแล้วมาพยายามไปด้วยกัน 

SHARE
Written in this book
ความรักในปลายฤดูฝน:HEYYO
เรื่องราวต่อไปนี้เป็นเรื่องราวของหนึ่งในนับแสนล้านความสัมพันธ์ใดๆทั้งที่เกิดขึ้นอย่างตั้งใจหรือไม่ตั้งใจบนโลกใบนี้ อันด้วยเป็นความธรรมดาสามัญที่มนุษย์คนหนึ่งคนใดจะเกิดความรักขึ้นภายในใจ อาจจะโรแมนติกหรือไม่โรแมนติกนั้น ผู้เขียนไม่อาจคาดเดาเรื่องราวที่จะเกิดขึ้นได้เลย ผู้เขียนพูดได้แต่เพียงว่า นี่คือเรื่องที่เกิดขึ้นจริง จะเรียกว่าสารคดีเกี่ยวกับความรักก็คงไม่ผิด และแน่นอน นี่คือเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวผู้เขียนเอง
Writer
SpocK
นักบินอวกาศ
ชอบถ่ายรูปไปเรื่อย เก็บไว้เป็นความทรงจำ ชอบมองท้องฟ้า ชอบกลิ่นฝน ชอบเธอ

Comments

imyb
20 days ago
ขอบคุณที่แต่งเรื่องดีๆมาให้อ่านนะครับ ผมชอบมากเลยคุณ :-)
Reply
SpocK
19 days ago
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะครับ อ่านให้ครบทึกตอนนะเรื่องนี้555
SpocK
19 days ago
ทุก*
imyb
18 days ago
จะพยายามนะครับ
itoodmaew
20 days ago
ชอบจัง
Reply
SpocK
19 days ago
เขินอะ
KHUN_ALIEN
20 days ago
น่ารัก  : )
Reply
SpocK
19 days ago
ขอบคุณค้าบ ไปอ่านตอนอื่นด้วย!
f_ishappy
19 days ago
ชอบมากเลยค่ะเขียนได้ดีมากจนต้องเข้าไปอ่านเรื่องอื่น😆
Reply
SpocK
18 days ago
แล้วชอบเรื่องอื่นป่าววว