การรอคอยสีส้ม
ลมจากทิศเหนือเริ่มนำพาความเย็นมาเยือนย่านอยู่อาศัยชานเมือง ใบไม้เป็นสีส้มสลับแดงทยอยร่วงหล่นอย่างต่อเนื่อง อีกไม่นานนักสองฝั่งริมถนนและพื้นที่โดยรอบก็จะเหลือแต่ลำต้นและกิ่งก้านสีน้ำตาลเข้มยืนรอรับหิมะในฤดูหนาว

หญิงสาวว่าที่คุณแม่เดินถือเบียร์หนึ่งขวดออกมาทางระเบียงหน้าบ้าน เธออ้อมไปด้านซ้ายแล้วเงยหน้าขึ้นมองอีกร่างหนึ่งที่ยืนอยู่บนบันไดแบบพับข้างรางระบายน้ำชายคา

“ขอโทษที่รบกวนให้มาช่วยนะ อเล็กซ์”

“อย่าคิดมากไปเลยแคลร์ พวกเราก็เพื่อนบ้านกัน มีอะไรก็ต้องช่วยเหลือกันอยู่แล้ว” อเล็กซ์ออกแรงโกยใบเมเบิลสีแดงสดในรางน้ำลงพื้น “ดีแล้วที่เรียกมา ไม่อยากจะคิดภาพเธอปีนขึ้นบันไดทั้งที่ท้องโย้แบบนี้”

“ขอบคุณมากนะ นี่ฉันกำลังอบพายฟักทองอยู่ เดี๋ยวฉันใส่กล่องให้เอากลับบ้านไปกินกับลูกๆ” แคลร์ยิ้ม

อเล็กซ์โกยใบไม้อีกหนึ่งหอบแล้วนั่งลงพักบนบันไดขั้นบนสุด แคลร์ยื่นเบียร์ในมือให้เพื่อนบ้าน

“ฉันว่าต้นเมเปิลนี้มันใกล้บ้านไปนะ รางระบายถึงได้ตันอยู่เรื่อยๆ ถ้าเกิดมีพายุแรง กิ่งจะหักใส่บ้านเอา โค่นลงซะดีจะดีกว่าไหม” อเล็กซ์ยกเบียร์ขึ้นจิบ

แคลร์กระชับผ้าคลุมไหล่ต้านลมหนาว “ฉันกับโจเคยคุยกันหลายครั้งแล้วเรื่องนี้ ฉันก็อยากจะโค่นอยู่หรอก ห้องที่เตรียมไว้สำหรับลูกก็อยู่ทางนั้นด้วย แต่โจบอกว่า เราจะฆ่าต้นไม้ที่ให้ร่มเงามาเป็นปีๆ เพียงเพราะมันสร้างความไม่สะดวกแก่เราไม่ได้หรอก ถ้าใช้ชีวิตด้วยความคิดแบบนั้น อนาคตของมนุษยชาติจะเป็นยังไง เราต้องอยู่ร่วมกันให้ได้”

“โรแมนติกเหลือเกิน” อเล็กซ์กระดกเบียร์อีกสองอึก “เพราะงั้นถึงได้ไปรบที่ตะวันออกกลางใช่ไหม”

“เขาว่ามันช่วยไม่ได้” แคลร์เอนพิงระเบียงบ้านเพื่อลดน้ำหนักลงขา หญิงสาวเงียบไป ดวงตาเหม่อลอยทอดไปยังถนนด้านหน้า

“ยังไงก็เถอะ” อเล็กซ์วางขวดเบียร์ลงในรางส่วนที่ทำความสะอาดแล้วและโกยใบไม้ต่อ “ไม่โค่นก็ต้องตัดแต่งบ้าง ปล่อยให้โตกว่านี้จะลำบาก”

“ฉันก็ว่าอย่างนั้น-“ แคลร์หยุดพูดกลางประโยคเพราะเธอเห็นรถเอสยูวีคันใหญ่ที่ไม่คุ้นตาเลี้ยวออกมาจากหัวมุมถนน

“นั่นมัน รถของกองทัพนี่” อเล็กซ์หันมองเมื่อรถคันนั้นหยุดลงที่หน้าทางเข้าบ้านแคลร์ “ไม่ใช่ว่าโจต้องประจำการอีกเดือนนึงเหรอ”

แคลร์ยันตัวขึ้นยืนบนข้อเท้าบวมเบ่ง อีกชีวิตน้อยๆในท้องก็พลิกขยับตัว อาจเป็นเพราะเสียงหัวใจของแม่อยู่ๆก็เต้นระรัวขึ้นมา จากความไม่แน่ใจว่าใบหน้าของคนที่กำลังจะลงรถของกองทัพนั้นเป็นใบหน้าที่คุ้นเคย 
หรือใบหน้าเรียบเฉยที่มาบอกข่าวร้าย
SHARE
Writer
LaureaParma
Un-realist
All we can ever do is try

Comments