เราต่างมีชีวิตบางส่วน...หลงติดอยู่ในอดีต
ถ้าย้อนเวลาได้
คุณจะทำอะไรเป็นอันดับแรก
คุณมีเรื่องราวอะไรที่อยากแก้ไขมันที่สุดมั้ย
จริงๆ แล้วฉันมี 6 ปี กว่าที่ผ่านมา
ฉันทำคนๆ นึงหล่นหายไป
คนที่ฉันรู้ว่ามีและใช้ชีวิตอยู่
แต่ฉันกลับไปไม่ได้อีกแล้ว

ฉันจดจำภาพทุกรายละเอียด 
พอๆ กับการพยายามลบภาพทีละส่วน 
แยกออกจากกัน และซ่อนมันไว้ ไม่ให้ประติดประต่อได้ง่ายๆ 

มันแปลก ตรงที่เขากลายเป็นเงา
ติดตามฉัน มาเนิ่นนาน
ปากกาแดง ร่ม หรือ ฝน
ภาพจำทีี่ทำงานเลือนๆ

ฉันกางร่ม ขณะที่เขาสะพายเป้ที่หนักอึ้งของฉันไว้
มันคงเป็นที่มาของภาพวาดที่ฉัันให้ในวันเกิด
ไม่อยากเชื่อมโยงภาพปกหนังสือ
ของเขาสักเท่าไหร่ แต่อดคิดไม่ได้

ใช่นั่นคงเป็นภาพ ช่วงเวลา 
ที่ฉันรู้สึกอุ่นใจ

เราจากกันเพราะอะไร เราต่างไม่รู้สาเหตุชัด
แต่เพราะเหตุ
กลายเป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทาง

เรียกว่า เดิินทางหนีความทรงจำก็ได้


หนังสือ การเขียน
รอยปากกาแดงที่แก้คำผิด ซ้ำๆ 
(ฉันนะเก่งเรื่องออกนอกลู่นอกทาง)
ทุกอย่างมันทำงานในความทรงจำ
แฝงฝังในวัตถุ บางชิ้นฉันไม่เคยทิ้งไป
มือถือเครื่องเก่าที่เก็บข้อความ
รถที่ฉันไม่อยากขายทิ้งแม้จะเก่าเต็มที
มีหลายอย่างทำงานอย่างเงียบๆ 
เขา คือ เงา 

            กระดาษการ์ดในมือ                                   เครื่องหมายความรักครั้งใหม่               ที่กำลังเริ่มต้น ภาพนั้น                               มันยังทำงานอย่างไม่น่าจดจำ 

ตลกที่ตอนนั้น 
ฉันเลือกแสดงออกถึงความเข้มแข็ง
ฉันต้องการชนะและแสดงว่าฉันไม่อ่อนแอ
ฉันไม่แพ้
นั่นสิ ทำไมฉันต้องคิดแบบนั้น
ทำไมฉันต้องชนะ 

เราสองคนไม่เคยคิดทำร้ายกัน 
แต่จำเป็น ที่ทำยังไงก็ได้
ให้อีกฝ่ายรู้ว่าเราจบและต่างเริ่มชีวิตใหม่ได้
มันอาจจะเป็นวิธีเดียวที่บอกว่าเราหวังดีต่อกัน
โดยปล่อยให้ต่างคน 
ตามความฝันได้อย่างสบายใจ 
และทิ้งห่วงนั้นไว้ ให้ไปอย่างอิสระ 

ตอนนั้น ฉันเด็กเกินไปที่จะเข้าใจทุกอย่าง
ความแข็งกร้าวของฉันในบางครั้ง
มันจะทำร้ายจิตใจเขาบ้างมั้ย ฉันไม่รู้หรอก

ไม่เป็นไร 

ฉันต้องยิ้ม ทั้งๆ ในใจมันร่วงกราว
การเผชิญหน้ากับเขากลับง่ายกว่า
การควบคุมความรู้สึกหลังจากนัั้น 
ทีี่ยังคงตกค้างในใจ


ฉันแทบจะทิ้งค.ฝัน 
ไม่อยากจะเดินต่อบนเส้้้้นทางที่ไม่มีเขา
ผู้ค้นพบ ฝึก ค.สามารถแฝง 
ที่ฉันเองก็ไม่รูู้ว่าฉันมี

ฉันนึกภาพระหว่างทางจนถึงเป้าหมายไม่ออก 
หลังจากนี้จะเป็นยังไง 

แต่สิ่งทีี่คิดว่่าไม่่่มีวัันผ่านได้ ก็ผ่านมาจนได้


ได้้้้แต่ขอบคุณตัวเองทีี่ข้้้ามอะไรมาได้้้้ถึงทุุุุุุุุกวันนี้
คนครอบครัวและคนหลายคนที่เข้ามาช่วยเหลือ
เข็นบ้าง ถีบบ้าง ลากบ้าง 
คงเหนื่อยมาก แต่ขอบคุณจากใจ 

ช่วงเวลาทีี่เปราะบาง 
ฉันทั้งพยายามความเข้าใจเรื่องราวซ้ำๆ
บันทึกสิ่งที่ฉันรู้สึก 
เริ่มอ่านหนังสือหลายแนว
เพื่อหาวิธีทำผ่านเรื่องราวไปได้
ฮึดสูู้กับภารกิจจนผ่านได้สำเร็จ 

กว่าจะผ่านมันไม่ง่าย
ต่อให้มีคนหลายคนช่วย
แต่กุญแจสำคัญคงเป็นตัวฉันเอง


และฉันก็เริ่มเบลอเขาไปจากชีวิต 
พอๆ กับเขาที่เลี่ยงไม่พบเจอกับฉัน 

แต่...มัันทำให้ฉันเข้าใจอะไรมากขึ้น 
เริ่มมองชีวิตในมุมอื่นๆ ไม่อยู่่่่่ในมุมตัวเองมากไป
มองในมุมคนอื่นบ้าง
เลือกออกไปทำอะไรใหม่ๆ 
ฉันพบว่าตัวฉันเอง 
อัตตาเยอะอยู่ไม่น้อยเลย 

จิตใจฉันมันเริ่มอ่านตัวเองได้
คงทำให้ฉันมั่นใจว่า
ฉันคงไม่นึกถึงเรื่องนี้ 
อย่างไม่อาวรณ์อีก

 ฉันเคยใช้หลายวิธีในการจัดการความทรงจำ
ทั้งจดจำภาพด้วยความเกลียดชัง
เพื่อจะลบเรืื่องราวไปอย่างง่ายๆ แต่ไม่ใช่เลย
การจดจำในรูปแบบนี้มันยิ่งลืมยากเข้าไปอีก 

ฉันใช้เวลานาน
กับการก้าวผ่านเรื่องราวพวกนี้
เพราะ
สำหรับฉันเขาไม่ใช่แค่คนรัก
แต่เขาเป็นส่วนหนึ่งในการสร้างตัวตนของฉัน
ดึงความสามารถ คอยถกความคิด
เราไม่ได้สัมพันธ์ลึกซึ้งแบบหนุ่มสาว
แต่มันเป็นความลึกซึ้งทางความคิดทางจิตใจ 
ความเข้าใจจริต ความสัมพันธ์บริสุทธิ์ใจ
ความสบายใจ และความรู้สึกปลอดภัย 

ทางความคิด จินตนาการ และงานเขียน 

ทั้งหมดนั่นคือความยาก 
ในการลืมเรื่องราวทั้้งหมดอย่างง่ายดาย
จากความทรงจำ
ต่อให้ผ่านมานานมากแล้วก็ตาม 
 

ความทรงจำที่ควบคุมไม่ได้
ทำให้ฉันเจ็บปวด
 ใช่ตะกอนยังอยู่ 
ใครจะลืมอะไรได้ง่ายๆ กัน 

ไม่ได้เจ็บปวดที่รักหรือไม่รักตอบ 

แต่มันเป็นเพราะฉันยังมีคำถาม
ที่อยากให้เขาคลี่คลาย
มีบางอย่างที่เราสื่อสารกันไม่ได้
ฉันรู้ว่าเขาและฉันเศร้าใจไม่แพ้กัน 

ความรักที่จากกันโดยไม่รัก มันง่ายกว่่า
การจากลาที่คลุมเคลือกับความรู้สึก

เวลามันผ่านมาไกลมากแล้ว นับจากวันนั้น 

แต่บางครั้ง ฉันเห็นภาพซ้อน 
หลายครั้ง สิ่งของ ทำให้นึกถึง
แม้แต่ ผูู้คนที่เคยแวดล้อมเราในตอนนั้น
ทำให้ฉันอดนึกถึงเขาไม่ได้

ฉันเปิดใจให้กัับใครน้อยลง
แต่ฉันกับเขา 
"มันเป็นเพียงค.ทรงจำ"
ครั้งสำคัญเท่านั้น


ฉันแค่หวังว่าเขาจะสบายดี
ฉันอยากให้เขารู้ ฉันพิมพ์ผิดน้อยลงแล้้ว
ละเอียดมากขึ้น อ่านหนังสือเก่งขึ้น 

สักวันฉันคงมีโอกาสได้พบสิ่งที่หายไป
ในความหมายกัลยาณมิตรที่ดี

คุณไม่ใช่ความทรงจำที่เลวร้าย
และฉัน แค่ อยากขอบคุณ 

หากย้อนเวลาได้
วันนั้น เวลานั้น 
จะไม่เลือกเดินสวนกับคุณแบบไม่ทักทาย

ฉันเอง
ก็เป็นส่วนหนึ่ง
ที่ให้ทุกอย่างไม่คลี่คลาย
เพราะทิฐิ 


ทุกก้้้้้าวที่ผ่าน 
รััััับรู้ได้ว่ามีเรื่องราวของคุณเสมอ 
มีคุณเป็นความทรงจำ 
คงเป็นคำตอบที่ดีที่สุดแล้ว 

ฉันสบายดี และอยากให้คุณสบายดีด้วย

หวังว่าถ้าจะรักใครจริงจังอีกครั้ง 
คนที่ฉันรัก เขาจำเป็นต้องเข้าใจ
เรื่องราวของฉัน อย่างเต็มใจ 


เราอาจต้องเข้้้าใจนิยามเชิงคุณค่า
เพราะนิยามความรักต่างคนก็ต่างกัน
และประสบการณ์ ความชอบ ความอดทน
ความเข้าใจก็ต่างกัน 

รััักแบบไม่คาดหวัง 
มันมีมานานแล้วหล่ะ 

บางครั้งฉันยังไม่แน่ใจเลยว่า
ความรักแท้ 
บนความเป็นมนุษย์ของคนเรามันมีจริงๆ มั้ย
แต่สำหรับฉัน รักแบบไม่คาดหวัง นั่นมีอยู่

เบางครั้งอาจจะไม่เข้าใจค.รักมากพอ
จนได้คำตอบเชิงโรแมนติก
เพราะ ส่วนใหญ่เราจะยอมแพ้กับความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นก่อนเสมอ

แต่ก็ต่างเป็นประสบการณ์ดีๆ 
ทิ้งเรื่องดีๆ ไว้ 
ให้เข้าใจความเป็นมนุษย์ที่มีความรัก 
มันเป็นยังไง 


เพราะบนโลกใบนี้
เราต่างมีโอกาสรักและเจ็บปวดพอๆ กัน













SHARE

Comments

Gorgeoussky
17 days ago
อยากแก้ไข..ที่มีเรื่องอยากกลับไปแก้ไข
Reply