พื้นที่แห่งเสรีภาพอันน้อยนิดภายในบ้านของฉัน
ทุกวันนี้เรามีชีวิต อาศัยอยู่กับแม่ ถึงแม้เราอายุของเราจะถึงวันผู้ใหญ่แล้วก็ตาม แต่ก็รู้สึกเหมือนเป็นเด็กน้อยคิดเองไม่เป็นในสายตาแม่เสมอ

เรามีความรู้สึกว่าสภาพแวดล้อมรอบตัวเรา ทุกสิ่งรอบตัวเราอยู่ในภายใต้อำนาจของแม่ ข้าวของเครื่องใช้ในบ้านของเราก็ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเป็นเจ้าของสิ่งใดเลย ทุกอย่างล้วนเป็นของแม่เราทั้งหมดทั้งนั้น ขนาดแค่ว่าอยากจะเคลื่อนย้ายหรือโละของที่เรารู้สึกว่ามันไม่จำเป็นทิ้งไปบ้าง แต่พอเราจะเอามันไปทิ้งก็โดนแม่โกรธใหญ่โตเหมือนไปทุบผนังบ้านทิ้งอย่างนั้นแหละ เพราะฉะนั้น หนังสือ How to สอนการจัดบ้าน ถึงแม้เราจะอ่านมันไปมากแค่ไหน ก็เอาไปใช้ประโยชน์จริงๆ ไม่ได้สักที ได้แต่ทนอยู่กับบ้านรกๆ อย่างแก้ไขอะไรไม่ได้ต่อไปเรื่อยๆ อย่างน่าเบื่อหน่ายแค่นั้นเอง

สิ่งของไม่กี่อย่างที่เราสามารถจัดการเองได้อย่างเต็มที่ รู้สึกว่าได้เป็นเจ้าของมันจริงๆ ก็คงมีเพียงไม่กี่อย่าง ได้แก่ หนังสือ โทรศัพท์มือถือ และคอมพิวเตอร์

หนังสือเป็นหนึ่งในของไม่กี่อย่างที่เรานำเข้ามาในบ้านด้วยตัวเอง ถึงแม้ว่าแม่มักจะบ่นว่าเราอยู่เรื่อยๆ ว่าชอบหมดเงินเยอะแยะไปกับหนังสือ แต่เราว่ามันก็ดีกว่าการเอาเงินไปเททิ้งกับหวยและการเสี้ยงโชคลมๆ แล้งๆ ที่ดูยังไงก็ไม่มีทางได้เงินกลับคืนมา โดนหลอกให้ตกลงไปในห้วงความฝันที่มีแต่อากาศธาตุนั่นตั้งเยอะแน่ะ

ของอีกอย่างที่เรามีอภิสิทธิ์ในการจัดการกับมันได้เต็มที่ นั่นก็คือพวกอุปกรณ์อิเล็คทรอนิกส์อย่างคอมพิวเตอร์ เพราะแม่เราใช้งานมันไม่เป็น มันจึงเป็นพื้นที่เสรีภาพเล็กๆ ที่เราสามารถควบคุมจัดการภายในของมันได้อย่างเต็มที่ ถึงแม้ว่าเราจะไม่สามารถจัดระเบียบข้าวของเครื่องใช้ภายในบ้านได้อย่างอิสระ แต่อย่างน้อยก็ยังสามารถจัดการเคลื่อนย้ายไฟล์ในคอมพิวเตอร์ให้เป็นระเบียบเรียบร้อยได้ด้วยตนเองก็ยังดี

ในฐานะลูกแล้ว เราก็ยังรักแม่อยู่นะ แต่เราเองก็ต้องการอิสรภาพในการกำหนดชีวิตตัวเองบ้าง เราต้องการพื้นที่ของตัวเองบ้างก็เท่านั้น แม่ของเรามีมายาคติอย่างหนึ่งที่ว่า ลูกผู้หญิงต้องอยู่ในความดูแลของผู้ปกครองอย่างใกล้ชิด เพราะอันตรายมักชอบมาหาผู้หญิงมากกว่าผู้ชาย บางทีเราก็คิดเล่นๆ นะว่า ถ้าเราเกิดมามีจู๋แทนที่จะมีจิ๋ม ชีวิตจะเป็นยังไงบ้างนะ ชีวิตจะมีอิสระมากกว่านี้หรือเปล่า? ทำไมกับพี่ชายแม่เราถึงพยายามให้ช่วยเหลือตัวเอง แต่ลูกสาวอย่างเราแม่กลับพยายามที่จะมาควบคุมชีวิตเราอะไรเยอะแยะนัก ไอ้พี่ชายมันก็น้อยใจนึกว่าแม่ไม่ใส่ใจ ส่วนเรากลับรู้สึกโดนควบคุมเยอะเกินไป ทำไมมันไม่สมดุลกันอย่างนี้เลยว๊า 555

เอาเถอะ อย่างน้อยเราก็ยังพื้นที่เล็กๆ ให้ได้เป็นตัวเองอย่างเต็มที่ก็คือการเขียนนี่แหละ เขียนลง storylog ได้ใส่ความรู้สึกของตัวเองได้เต็มที่ ได้เขียนเรื่องที่อยู่ในหัวออกมาได้โดยไม่ต้องกลัวแม่โกรธใส่ ไม่ต้องมีใครมาควบคุมชีวิต ตรงนี้เองก็เรียกได้ว่าเป็น "พื้นที่เสรีภาพเล็กๆ ของฉัน" ได้เหมือนกัน
SHARE
Writer
Yoksin
Monster
สิ่งมีชีวิตในโหมดประหยัดพลังงานชีวิตเบอร์ 5 ที่ชอบเพลิดเพลินไปกันความคิดของตัวเอง

Comments