Star
ฉันอยากให้หินทุกก้อนที่อยู่บนพื้นโลกเข้าใจความรู้สึกของฉัน

อย่างน้อยก็อยากให้ได้รู้ว่าการเป็นดวงดาวนั้นไม่ง่ายหรือสบายอย่างที่พวกเขาคิด


ฉันไม่ปฏิเสธหรอกว่าการเป็นดวงดาวนั้นมีข้อดีหลายอย่าง ฉันได้ล่องลอยโบกบินบนท้องฟ้า ส่องแสงกระพริบระยิบไหวน่าตื่นตา เป็นที่ชื่นชมหมายมองจากก้อนหินด้านล่าง หรือแม้แต่เหล่าดวงดาวด้วยกัน

ดวงตาหลายพันหลายหมื่นจ้องมองฉันทุกครั้งที่ฟ้ามืด เสียงกระซิบคำอธิษฐานแว่วดังเสียงดนตรีประกอบการแสดงแสงสีของฉัน ช่างเป็นความรู้สึกที่ซาบซ่านในอก รู้สึกเหมือนฉันเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในจักรวาล นั่นยิ่งทำให้ฉันส่องสว่าง กระพริบวาบโลดเต้นมากกว่าที่เคยเป็น


แต่ทว่าเมื่อตะวันฉาย ก็ไม่มีใครเห็นฉัน ไม่ว่าฉันจะร้องรำ บินร่อนหรือส่องประกายเพียงใด ก็ไม่มีใครสนใจ ไม่มีดวงตาใดหันมามอง


นั่นทำให้ฉันรู้สึกว่างเปล่า ไร้ค่า โดดเดี่ยว เจ็บแน่นในอก


ความเจ็บปวดนั้นไม่ได้มาจากการที่ไม่ได้รับการสนใจอย่างเดียวหรอก มันมาจากความทรงจำของความรู้สึกดีเมื่อมีก้อนหินน้อยใหญ่แหงนมองด้วยสายตารักใคร่ชื่นชม เมื่อไม่มีความรู้สึกดีนั้นแล้ว ในอกฉันก็เจ็บแสบ เจ็บแสบจนทนไม่ไหว

ฉันรู้ว่ามันทราม แต่เพื่อหยุดความทรมานนี้ ฉันไม่มีทางเลือกอื่นใดนอกจากเอาละอองดาวมาทาแผล


ละอองดาวทำให้ดวงดาวสดใสกว่าเดิม บินเร็วกว่าเดิม ใช้เติมแสงให้สว่างกว่าเดิม หรือใช้เพื่อบรรเทาความเจ็บปวด ไม่ใช่ดาวทุกดวงจะใช้ละอองดาว ดาวหลายดวงใช้ละอองดาวบ้างเป็นครั้งคราว แต่มีดาวบางดวงที่ใช้มันมาก จนตัวหนัก หนัก หนักเสียจนลอยอยู่บนฟ้าอีกต่อไปไม่ได้ กลายเป็นดาวตก พวกเขาร่วงลงเบื้องล่าง บ้างก็ลุกไหม้แตกกระจายหายไปในชั้นบรรยากาศ บ้างยังมีร่างเหลือพอให้หล่นกระแทกดิน ทว่าถึงตอนนั้นก็ไม่เหลือสภาพความเป็นดาวให้เห็น กลายเป็นเพียงก้อนบูดเบี้ยว ไร้ความงามให้ใครชื่นชม


ฉันเห็นดาวกลายเป็นดาวตกหลายครั้ง ทั้งดาวที่ฉันรู้จักและไม่รู้จัก กระนั้นฉันก็รู้สึกเสียใจและอาลัยทุกครั้งที่มีเพื่อนร่วมฟ้าร่วงหล่น

และทุกครั้งที่ก้อนหินทั้งหลายดูจะไม่เข้าใจพวกเขาเลย


“เป็นดาวก็ดีอยู่แล้วจะทิ้งตัวลงมาทำไม”

“ตัวเองลอยอยู่บนฟ้าสบายจะตาย พวกเราสิลำบากกว่าเยอะยังทนได้เลย”

“ก็หาเรื่องใช้ละอองดาวเองแท้ๆนี่ สมน้ำหน้า”

“รักสนุกจนลืมตัวละสิ ร่วงมาอีกแล้ว น่าขำ”


ก้อนหินทั้งหลายเอ๋ย

เรารู้ว่าเราโชคดีที่ได้อยู่บนฟ้า ได้รับการชื่นชมยินดีเวลาได้แสดงแสงสีให้พวกเธอดู เวลาฟ้าสว่างที่พวกเธอไม่เห็นพวกเรา เราก็ยังคงอยู่ด้วยความรู้สึกอ้างว้างแสบร้อนจากช่องว่างในอก การใช้ละอองเป็นการเลือกของเรา แต่ถ้าเธอยืนกลางแดดแผดเผาทั้งวันแล้วพบน้ำสีขุ่นอยู่ข้างๆ เธอจะไม่ยกมันมาดื่มเพียงเพราะมันไม่ใสสะอาดอย่างนั้นหรือ


เอาเถิดก้อนหิน ไม่ต้องเข้าใจพวกเราหรอก ขอเพียงอย่าตอกย้ำซ้ำเติมเมื่อใดที่หนึ่งในพวกเราร่วงหล่นลงไปเลย
SHARE
Writer
LaureaParma
Un-realist
All we can ever do is try

Comments