ต้นไม้จากใต้ดิน

ความพยายามจะถูกยกย่อง
ก็เมื่อมันมีผลลัพธ์บางอย่างให้เห็น
แม้ว่าก่อนหน้านั้น
มันจะเต็มไปด้วยคำดูถูกก็ตาม






ครั้งหนึ่งใต้พื้นดินที่ไม่ได้ลึกสักเท่าไร
หากทว่าก็ยังคงลึกเกินไปอยู่ดี
ลึกเกินกว่าที่ต้นไม้ต้นหนึ่งจะเติบโตขึ้นมา
และงอกงามอย่างที่มันควรจะเป็น


" ทำไมถึงต้องเป็นข้าด้วยที่มาตกอยู่ตรงนี้ "


แต่ ณ ที่ตรงนั้น ใต้ดินมี่ไม่ได้ลึกมาเท่าไรนั้น
ต้นไม้ต้นเล็กๆ ต้นหนึ่งกำลังดิ้นรนเพื่อมีชีวิต
หลังจากที่โผล่พ้นเปลือกเมล็ดที่ห้อหุ้มเอาไว้
สิ่งที่ทำคือพยายามชอนไชเพื่อตามหาแสงสว่าง
หากทว่าสิ่งที่พบกลับมีแต่ความมืดมิด
ดินและหินมากมายที่ทับถมมันไว้ที่เบื่องล่าง

แม้มันจะพยายามดิ้นรนมากเท่าไร
ผลสุดท้ายที่ได้รับช่างน่าเศร้าใจ
คือการค้นพบความจริงที่ว่ามันยังอ่อนแอ
มันอ่อนแอเกินกว่าชอนไชผ่านร่องดินและหิน
และมันยังขาดสิ้นซึ่งแสงสว่างที่นำทาง

เจ้าต้นไม้ได้แต่น้อยใจต่อวาสนา
ได้แต่ก้นด่าบนว่าโชคชะตาที่ชอบเล่นตลก
ต้องอดทนกล้ำกลืนต่อคำนินทาของต้นไม้ต้นอื่น
แม้แต่ไส้เดือนที่เลื้อยผ่านก็ยังดูถูกมัน

แม้มันจะยังไม่เคยหยุดที่จะพยายาม
แต่ก็อดที่จะตั่งคำถามกับโชคชะตาไม่ได้อยู่ดี

ท่านจะให้ข้าเกิดมาเพื่ออะไร
เมื่อสุดท้ายข้าต้องตายโดยไม่สิ่งใดให้กระทำ









" ข้าได้ยินเจ้าไส้เดือนบอกว่ามีต้นไม้หน้าโง่อยู่ต้นหนึ่ง อยู่ในดินด้านล่างเราด้วยแหละ และมันยังพยายามจะแทรกตัวขึ้นมาข้างบนอยู่เลย "

" จริงรึ มันนี่โชคไม่ดีเอาซะเลย พวกเราได้เกิดบนนี้นับว่าดีกว่ามันจริงๆ "

" นั่นน่ะสิ เป็นข้าข้าคงยอมตายให้เจ้าไส้เดินมันกินข้าไปคงดีกว่า จะขึ้นมาข้างบนรึ เป็นไปไม่ได้หรอก "

" มันนี่โง่จริงๆ พยายามทำอะไรที่เป็นไปไม่ได้ "


เสียงต้นไม้ทั้งเล็กและใหญ่ต่างพูดคุยกันที่ด้านบน
ไม่มีสักต้นจะชื่นชมในสิ่งที่มันทำ
สารพัดคำดูถูกเหยียดหยัน
อาจมีบ้างที่ดูคล้ายว่าจะเห็นใจ
มีแต่ทำให้มันเศร้าเสียใจกว่าเดิม





" อีกไม่นานข้าคงต้องตายจริงๆ "


เจ้าต้นไม้ต้นน้อยรำพึงอย่างน้อยใจ
ชีวิตที่เกิดมาได้ไม่เท่าไร
กลับกำลังจะจากไป
พร้อมกับความมืดและคำดูถูกที่มันได้พบเจอ






เปรี้ยง ป้างงงง !!

เสียงฟ้าร้องคำรามที่เบื่องบน
หมู่เมฆหนาทึบกลบไว้ซึ่งแสงอาทิตย์ส่อง
สายลมหมุนกวาดผ่านทุกแห่งหน
ฝนโปรยลงจากฟากฟ้ากลับสู่ดิน

เสียงใบไม้พัดเวียนว่อนทั้งผืนป่า
เหมือนใบมีดมหึมาตัดผ่านต้นไม้ใหญ่
เศษหินคว้างลอยล่องและเวียนไป
กลับใต้ผืนแผ่นดินพลิกขึ้นมา

เสียงโหยหวนของต้นไม้ทั้งใหญ่น้อย
อีกเหล่าสัตว์มากมายที่แตกตื่น
เริ่มสงบเงียบลงหลังค่ำคืน
เมื่อพายุใหญ่กระหน่ำพัดผ่านไป






ต้นไม้มากมายถูกทำลาย
ล้มตายจากพายุที่พัดผ่าน
ทั้งต้นเล็กต้นใหญ่ไม่แตกต่าง
บ้างเบ่งบานได้ไม่นานก็จากไป

แต่ยังมีต้นไม้น้อยอยู่ต้นหนึ่ง
รอดชีวิตจากวิกฤตอันโหดร้าย
ทั้งพ้นเคราะห์จากชะตาที่ท้าทาย
มีชีวิตจากชีวิตที่ไม่มีซึ่งสิ่งใด

เมื่อเศษหินดินน้อยใหญ่ถูกพัดหาย
พายุร้ายโหมสิ้นทุกสิ่งอย่าง
เมื่อท้องฟ้าปรากกฎแสงส่องสว่าง
ต้นไม้น้อยจึงงอกงามได้ดั่งใจ


ต้นไม้น้อยเติบโตอย่างยิ่งใหญ่
และจะถูกเล่าขานสืบไปเช่นตำนาน



บางที
ต้นไม้ก็อาจต้องการพายุ
เพื่อที่มันจะเติบโตอย่างยิ่งใหญ่




มันเลิกโทษแล้วซึ่งชะตาชีวิต
มันเริ่มที่จะเชื่อว่าทุกสิ่งมีเหตุผลของมัน
เพราะเหตุนี้ไม่ใช่หรือมันจึงยังคงมีชีวิตอยู่

แต่มันก็ยังคงอดสงสัยไม่ได้อยู่ดี
แล้วเหตุผลของต้นไม้เหล่านั้นล่ะ
ต้นไม้ที่เกิดมาพร้อมกับมันหากแต่อยู่บนดิน
พวกมันมีเหตุผลอะไรถึงจากไปรวดเร็วเช่นนั้น






ต้นไม้ต้นเล็กๆ ต้นหนึ่งถูกกล่าวขานอย่างยิ่งใหญ่
บางครั้งคงไม่มีต้นไม้อื่นรู้ว่ามันรอดมาเพราะอะไร
แต่สิ่งที่แน่นอนคือมันรอดผ่านจากพายุใหญ่
พายุที่ต้นไม้มากมายไม่อาจยืนหยัดผ่านไปได้
มันจึงได้ถูกกล่าวขานเช่นนั้น








อาจบางทีชีวิตก็คงเป็นเช่นนั้น
เมื่อชีวิตไม่มีอะไรที่เด่นชัดให้ใครได้เห็น
ต่อให้มันพยายามและสู้สักเท่าไร
สิ่งที่ได้ก็มีแค่คำดูถูกและถากถางเท่านั้นเอง

จนกว่าจะสำเร็จ
จนกว่าจะมีคนพบเห็น
บางครั้งการถูกยกย่องก็แค่มาจากเรื่องบังเอิญ
แม้ว่าโอกาสของความบังเอิญ
คือการที่เราไม่เคยยอมแพ้ในโชคชะตาก็ตาม


เช่นกันกับต้นไม้ที่เติบโตจากใต้ดิน


SHARE
Written in this book
เรื่องสั้นสั้น
เรื่องที่นึกขึ้นได้ เรื่องที่ได้พบเจอ แค่เรื่องที่อยากบอกเล่าออกไป ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น

Comments