วันที่ได้พบคุณ ...

วันนี้ฉันได้เจอคุณ ...
หลังจากที่อยู่กกับความคิดถึงคุณมาหลายวัน 

ตอนแรกในใจแอบคิดไปแล้วว่า ไม่ได้พบคุณหรอก 
แต่พอดีคุณมา ฉันก็ตั้งตัวไม่ทัน 
เพราะไม่ได้สังเกตุเห็นคุณ ตั้งแต่แรก 
พอเดินเข้าไปเท่านั้นแหละ ถึงจะได้เห็นคุณใกล้ๆ 

คิดถึง ... พอเห็นคุณ ใจก็เลยสั่นขึ้นมา
ทำได้แค่เดินหลบ
และพยักหน้าให้กับคำทักทายที่คุณให้กัน

และหลังจากนั้น นับไปอีกสองชั่วโมงที่เราได้อยู่ด้วยกันแม้อาจมีคนอื่นๆมากมาย
แม้อาจจะมีเรื่องที่ฉันและคุณต้องโฟกัส 
แต่ก็ไม่มากมายจนฉันไม่มีโอกาส ชวนคุยกับคุณ
แต่ฉันก็ไม่ได้ทำ 

วันนี้ฉันไม่กล้ามองหน้าคุณเลย 
ไม่กล้าจริงๆ แค่มองหน้ายังไม่กล้าเลย
จะเอาเรื่องราวที่จะชวนคุณคุยมาจากไหน 

รู้ ... ถ้าวันนี้
คุณอาจรู้สึกว่าฉันเมินคุณ
คุณอาจรู้สึกว่าฉันไม่สนใจคุณ 
คุณอาจรู้สึกว่าฉันไม่พอใจคุณ 

แต่คุณรู้ไหม ความจริงมันตรงกันข้ามกันอย่างนั้น
ฉันไม่กล้ามองคุณ ...
... เพราะฉันกลัวว่าหน้าฉันจะแดงจนควบคุมไม่ได้ 
ฉันไม่กล้าเข้าใกล้คุณ ...
... เพราะกลัวว่าใจฉันจะสั่นจน คุณอาจรู้
ฉันไม่กล้าคุยกับคุณ ...
เพราะฉันกลัวว่าจะไม่มีสมาธิพอที่จะคุยกับคุณได้รู้เรื่อง

มันทำอะไรไม่ถูกเลย
อาการแบบนี้เคยเป็นกับฉัน ตอนชอบคุณใหม่ๆ
เวลาผ่านไป เราได้เจอกันบ่อยขึ้น
... จนฉันคิดว่าฉันน่าจะชินกับมันแล้ว 
แต่ความจริง ...

มันไม่ใช่เลยเนอะ ฉันยังไม่ชินกับการได้พบคุณสักที
และยังหวั่นไหวอยู่เสมอ
บางทีแค่มองหน้า ฉันก็ยังไม่กล้ามอง
เพราะกลัวว่าบางอย่างมันจะฟ้อง ความรู้สึกในใจฉัน
บางทีเธอแค่หันมา ก็รู้ว่าไม่ได้คิดอะไรต่อกัน
เธอคงไม่รู้หรอก แค่สบตาคู่นั้น ฉันก็ไม่รู้จะทำอย่างไร
........................
อยากเข้าไปใกล้เธอกว่านี้ แต่มันคงยาก
แค่ควบคุมหัวใจฉันก็ลำบาก ที่จะไม่ให้มันสั่นไหว
ถ้าเธอสังเกตเธอจะพบว่า ...
... มีใครคนหนึ่งพอเธอหันมา... ก็มักจะหลบตาไป
ไม่ใช่ว่าไม่สนใจ...
... แต่เพราะใจฉันเต้นแรงมากรู้ไหม ... ฉันถึงได้กลัว

บางที ฉันก็อยากคุยกับคุณบ้าง 
อยากฟังเสียงของคุณ ... ที่คุยกับฉัน 
อยากยืนใกล้ๆคุณ ... 
อยากมองหน้าคุณได้เต็มตา ...
... เพื่อที่จะเก็บทุกๆอย่าง ทุกๆความทรงจำเอาไว้ 

ในวันที่เราจะไม่ได้พบกันอีกแล้ว ...

# Story <NPR>
SHARE
Written in this book
Story for NPR
พี่ชอบเรานะ คนที่ไม่มีอะไรเหมือนพี่เลยสักอย่าง
Writer
DreamN
Reader
เป็นเพียงหนึ่งคน ที่หลงรักบทกลอนหวานๆ

Comments