แค่คำละเมอของคนไม่เอาไหน
อยากจะอยู่แต่ในบ้านไปอยากไปไหน
ไม่อยากทำอะไรที่มันต้องแข่งขัน
อยากจะแค่นอนโง่ๆไปวันๆ
อยากแค่หลับตาแล้วเจอเรื่องขำขัน
ไม่อยากเผชิญกับความทุกข์ที่มาในรูปฝัน
จากขำขันเป็นขับขันมันยากที่จะหนี
ตะโกนไปก้องว่าพอกันที
มีเวลาอยู่แค่นี้ปล่อยมันไป

อึดอัดเหลือเกินแต่พูดให้ใครฟังดี
แต่ดันเรียงเป็นภาษาไม่ได้สักที
แค่เขียนนี้มันก็ไม่หมดและก็ตกค้าง
ได้แต่พลามว่าจบลงวนเวียนอยู่แบบนี้
ทรมานจนอยากจะหลุดพ้นไปเสียที
แต่แผนแรกก็ไม่ได้ไม่ว่าแผนไหนก็ไม่ดี
เดิมพันชีวิตด้วยศักดิ์ศรีแต่ลืมไปว่าไม่เคยมี
ได้แต่เพียงหลับแต่แล้วยอมรับมันแค่นั้นเอง

อยากจะกัดฟันสู้ไปให้สิ้นสุด
แต่ก็หยุดเพราะสติมันหลีกหนี
ได้แต่เตือนตัวเองอย่างทุกที
พาตัวเองวิ่งหนีจากมีดไป
คนมันล้มลุกให้ตายก็ไม่ขึ้น
พยายามจะฮึดแค่ไหนก็ไม่ไหว
สงสัยจังว่าตัวเองขาดอะไร
ได้แต่ทำใจแล้วลุกล้มแบบซ้ำๆ


SHARE
Writer
Slorhinthebook
Sloth
คุยกับตัวเองจนเหมือนมันเป็นอีกคนไปแล้ว

Comments