คำขอของฟ้อนด์🌟. Special Episode #3. [Joylada]
20.01
.
.
นี่พวกคุณคิดกันจริงๆหรอว่าคนอย่างฟ้อนด์จะปล่อยแฟนไปดื่มกับเพื่อนง่ายๆแบบนั้น... 
เอ่อ.. อันที่จริงก็.. ใช่แหละ เธอไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้วกับการปล่อยแฟนไปสังสรรค์กับเพื่อนนานๆที

ยิ่งพึ่งกลับมาไทยยิ่งแล้วใหญ่เลย 

จะเถียงก็เถียงเถอะ ถึงจะ(เกือบ)สองอาทิตย์แล้วที่เขากลับไทย แต่ที่ผ่านมาเขาไม่ทำอะไรเลยนอกจากหมกตัวอยู่ในบ้านของแฟนสาวอย่างฟ้อนด์
ไม่แม้แต่จะออกไปเที่ยวกับเพื่อน 
เหมือนเขาทักทายเพื่อนครบแล้วก็เสร็จอ่ะ

แต่ก็นะ ถึงฟ้อนด์จะไม่ติดอะไร แต่คนอย่างฟ้อนด์ก็คิดอะไรแผลงๆแทบจะตลอดเวลาอยู่แล้ว
เพราะงั้นไม่ต้องพูดถึง

เธอรีบส่งข้อความหาเพื่อนของเธอสองคน
คนแรกมายยู แฟนจูเน่
คนที่สองมิวนิค แฟน... ใครก็ไม่รู้ เอาเป็นว่าเธอรู้จักกับเข่งมาก่อน เพราะงั้นมิวนิคนี่แหละดีละ จะให้พาขวัญไปคุมก็คงไม่ใช่เรื่องอ่ะเนอะ😅

.
.
20.20
.
.
ฟ้อนด์ถึงที่หมายกับเพื่อนอีกสองคนแล้ว
ก็อย่างว่าล่ะนะ ที่มันเป็นทะเล ทะเลเชียวนะ!! ทะเลทั้งทีมันก็ต้องกินร้านแบบที่รับลมเย็นๆได้อะไรงี้~ จะให้แบบ อยู่ในโฮเทลบาร์เหมือนตอนวีทำงานกับพี่แก้วก็คงไม่ใช่เรื่องซักเท่าไหร่

คืออันที่จริงมันก็ไม่ผิดอะไรหรอกถ้าจะดื่มกันในร้านหรูๆ ชมวิวทะเลสีดำเริ่ดๆแพงๆ แต่คือ..
..เออนั่นแหละ ไม่รู้จะอธิบายยังไงเหมือนกัน เอาเป็นว่ากินร้านธรรมดาๆเปิดสบายๆรับลมเย็นๆแบบนี้มันก็ดีแล้ว

“นี่เราจะอยู่ตรงนี้กันจริงดิ” มายยูเปิดบทสนทนาของกลุ่มเธอสามคน ไม่ต้องถามเลยว่าทำไมมายพูดขึ้นมาแบบนั้น ก็อยู่ตรงพุ่มไม้ด้านนอกร้านเนี่ย ยุงก็เยอะ มดก็ไต่เต็มพุ่มไม้เลย

“แล้วจะให้ไปตรงไหนเล่าเรื่องมากจริง” ฟ้อนด์ตอบปัดๆไปแล้วมองดูวีต่อ
.
.
.
.
“โอ้ย! อิมดเหี้ย ออกไปเลย บังอาจมากัดตีนมายยูผู้น่ารัก” มายยูพูดพร้อมยกเท้าขึ้นมาปัดมด

“พรืดดดดด 55555” ฟ้อนด์กับมิวนิคหลุดขำ

“เห้ยดูนั้นก่อน!!” มายยูตัดบท
“อะไรเนี่ยกำลังข—“ ฟ้อนด์หันไปแล้วก็ต้องถึงกับชะงัก..

ไม่มีอะไรหรอกมั้งไม่มีอะไรหรอก ยังไงๆแฟนเธอก็ไม่มีทางนอกใจอยู่แล้ว.. 

ถ้าเป็นปกติเธอเองก็คงจะพูดแบบนี้อยู่หรอก แต่ตอนนี้มันไม่ใช่สถานการณ์ปกติ แฟนเธอเมา เมามากด้วย เธอรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่ามันไม่มีทางจบที่กรึ่มๆเหมือนทุกที เพราะถึงเขาจะขอแข็ง แต่บรรยากาศที่นี่มันก็น่าเมาซะเหลือเกิน

อันที่จริงตรงนี้มันก็ไม่ได้ใกล้มากพอจะทำให้เธอได้ยินบทสนทนาของแฟนกับไอ่คนที่เดินเข้ามาอ่อยแฟนเธอ แต่เธอก็พอจะเดาออก..

“จะเป็นไรไหมคะถ้าหนู.. อยากจะให้พี่แบบว่า..”
“🤤 ได้อยู่ล้าววว~”

‘ป๊าบบบบบบบ’ 


“โอ้ยยย ใครตบหัวกูวะสัสสส”
“จ้า ใครตบหัวจ้าา”
“ใครวะสัสเก๋าอ๋อ??” วีหรี่ตามองด้วยความมั่นใจเต็มปรอท
“เมียมึงไงบักขี้เมา! กลับห้อง!!!” 

พอแล้วเธอไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวแบบไม่ไหวจริงๆ รู้สึกตัวอีกที เธอลั่นพูดคำอะไรออกไปบ้างเธอเองก็ไม่ค่อยจะแน่ใจ
.
.
.
.
.
.
.
21.32

เขาตอนนี้อาบน้ำเสร็จตั้งนานแล้ว แต่ไม่รู้ทำไมเขายังไม่อยากจะออกจากห้องน้ำเลย เขาสร่างแล้ว สร่างที่หมายถึงสร่างจริงๆ และไม่ใช่เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์อ่อนลงแต่อย่างใด แต่เป็นเพราะสมองของเขามันคงตื่นตัวเกินกว่าที่ระดับแอลกอฮอล์ในเลือดจะทำอะไรได้

แต่เอาก็เอาวะ ยังไงไม่ออกตอนนี้มันก็ต้องได้ออกซักตอนแหละ
.
.
.
.
.
@ระเบียง

เธอไม่เคยโกรธเขาลงเลยแม้แต่ครั้งเดียว ครั้งนี้เองก็เหมือนกัน เธอยอมรับว่าเธอหึง แต่เธอไม่เคืองอะไรในใจหรอก เธอรู้ว่านั้นไม่ใช่สิ่งที่วีอยากจะทำมันจริงๆ 

เธอเงยหน้ามองดาวและน้ำตามันก็เริ่มเอ่อ หลายครั้งที่เธอเองก็ไม่รู้ว่าเธอร้องไห้ไปทำไม แต่ที่แน่ๆ เธอไม่มีทางร้องไห้เพราะเรื่องไร้สาระแบบนั้นหรอก แบบที่เธอพึ่งเจอมา เธอผ่านอะไรมาเยอะเกินกว่าจะเก็บเรื่องแบบนั้นมาคิดเล็กคิดน้อย

มีมือเรียวยาวสอดเข้ามาโอบกอดคนตัวเล็กที่กำลังเงยหน้าน้ำตานอง 

“วีขอโทษนะคะ” มือข้างหนึ่งยกขึ้นมาชูนิ้วก้อย
“....”
“แงง ขอโทษน้า คืนดีกันนะคะ”
“....”
“คนสวยยย คืนดีนะ อย่าร้องไห้เลยไม่สวยหรอก”
“..สรุปแกจะให้ฉันสวยหรือไม่สวย”
“... ไม่รู้ แบบไหนก็รักหมดแหละ”
“แหวะ เลี่ยน” เธอปัดมือวีลงก่อนจะยกแขนมาปาดน้ำตา
“ร้องไห้เรื่องเค้าใช่ไหม ขอโทษนะ”
“ไม่ได้ร้องไห้เรื่องแกว้อยย แล้วอะไรเนี่ย มาคงมาเค้า แบ๊วตายเหอะ”
“-3-“
“อะไรอีกห้ะ”
“โถ่ อุส่านั่งในห้องน้ำตั้งนาน นึกว่าจะเจออะไร”
“อยากเจอป่ะล่ะ”
“ไม่ค้าบบบ”
“ทำดี”
“งั้นเดี๋ยวขอไถ่โทษ”
“ไถ่โทษไ— อ๊ะ ว-” หนวดปลาหมึกเลื้อยเข้าเสื้อ 

.
.
🔞[ต่อไปนี้มีฉากไม่เหมาะสมกับเยาวชนอายุต่ำกว่า 18 ปี โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน]🔞
.
.

“ม.. มันบ่อยไปเปล่า”
“ม่ายยยย เค้าหลงแฟนเค้าหนิ” วีรีบอุ้มแฟนเข้าห้องวางลงเตียงแล้วปิดไฟทันที มีแสงดาวและแสงจันทร์ส่องเข้ามาทำให้เห็นกันและกันได้

วีเริ่มลงมือ(หรือจมูก?) สูดอากาศและหายใจรดคอฟ้อนด์จนขนแขนเธอนี่แทบจะลุกขึ้นมาเต้นดิสโก้ 
ความเงียบที่ทำให้ได้ยินเสียงหัวใจที่ดังชัดขึ้นๆ มันไม่ใช่เพราะเธอตื่นเต้นหรอก แต่เป็นเพราะร่างกายกำลังตอบสนองต่อความต้องการ
วีเลื้อยมือไปปลดตะขอบราเหมือนอย่างเคย เลิกเสื้อฟ้อนด์และถอดมันออก โยนทิ้งเรี่ยราดมาความเคยชิน

มือวีค่อยๆลูบวนไปวนมาตรงหน้าท้อง คนใต้ล่างก็แอ่นหลังแสดงออกว่ามันเริ่มจะทรมานจากการต้องการปลดปล่อยอะไรบางอย่างที่รู้สึกจะอยู่ในท้อง 

ความรู้สึกที่เหมือนมีผีเสื้อนับร้อยตัวมาบินว่อนอยู่ในท้อง ตั้งแต่ตอนนั้นถึงตอนนี้มันก็เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงไปเลย

“อื้ออออออห์ ช้าๆนะ” แต่ดูเหมือนมันจะยังไม่พอ
“หรอ...” คนด้านบนก็นึกสนุกอยากจะแกล้งขึ้นมาซะแล้วสิ 

วีเลื้อยมือเข้ากางเกงขาสั้นบางๆและเข้าไปจี้จุดยุทธศาสตร์ นวดๆคลึงๆและก็วนไปวนมา อีกมือก็ไม่ปล่อยว่าง ลูบๆตามตัว ปัดป่ายไปเรื่อยๆ หน้าอกบ้างเอวบ้างคอบ้าง จนฟ้อนด์เริ่มทนไม่ได้กับการกระทำที่ดูจะใจร้ายไปหน่อย

“อื้มมมมมม อย่า.. แกล้งฟ้อนด์สิคะ..”
“ไม่ได้หรอกคับมีแฟนให้แกล้งดีๆ จะให้ไปแกล้งหมารึไง” พูดเสร็จเขาก็ประกบจูบนุ่มลงก่อนที่คนโดนแกล้งจะทันได้พูดอะไร

“อื้ออออ อาาา” ฟ้อนด์ทำได้เพียงส่งเสียงอยู่ในลำคออย่างทรมาน เห็นแล้ววีเลยถอนจูบออก 
“อาาาาห์ วีรีบหน่— อื้ออ.. ...” วีดูดคอคนตัวเล็กจนขึ้นสีแดงเข้ม “อื้มมมส์ เจ็บอ่ะ”
“โทษทีนะ”
“ดูดตรงคอหรอ โจ่งแจ้งไหม”
“ก็.. นิดนึง..😅”
วีจัดการมาเล่นกับร่างกายของเธอต่อ ตอนนี้คือมือวีเปรอะไปหมดแล้ว น้ำหล่อลื่นออกมาเยอะจนมันแฉะมือลื่นมือไปหมดเลย

“อื้อออออห์ ซื้ดดดด..” วีสอดนิ้วกลางเข้าไปในตัวฟ้อนดีจนสุดโคน และก็ถอดมันออกมา แล้วก็...
..
.....
...
.
“😊” 
“......” 
“😆” 
“หยุดไมอ่ะทำต่อดิ” ฟ้อนด์ถามเพราะมาถูกคนขี้แกล้งชะงักการกระทำทุกอย่างลง
“ถอดเกงออก” วีพูด
“เอ๊า”
“จะทำต่อไหม”
“ทำค่ะ” ฟ้อนด์รีบถอดกางเกงออกอย่างว่าง่าย หึ! ไอ่คนหน้าระรื่นก็นั่งไม่รู้สึกรู้สาอะไรอยู่บนเตียง

“แล้วไงต่อ ถอดแล้วไง”
“ทำเองนะ นอนละ” วีทิ้งตัวลงนอนบนเตียง
“เอ๊า อะไรวะะะะ 
มานี่เลยไอ่วี!!” ฟ้อนด์ขึ้นคร่อมวี จุดกึ่งกลางลำตัวอยู่ตรงท้องวีพอดี

“เห้ยย เสื้อเปื้อนหมด”
“เสื้อเปื้อนใช่ปะ!! ได้!!!” ฟ้อนด์ขยับตัวขึ้นเอา... 
อื้มนั่นแหละ มาไว้ตรงหน้าวีแล้วทิ้งน้ำหนักตัวลง

“อื้ออออออ โอ้ยยย อายใอไอ้ออกกกก”
“รีบๆทำซะ ก่อนจะตา— อ๊ะห์..” สีหน้าฟ้อนด์ดูจะเข้าใจยาก ทั้งดูฟิน ดูทรมาน ดูเอ็นจอย หลายๆอย่างรวมกัน แต่ก็ไม่ได้เข้าใจยากขนาดเข้าใจไม่ได้
มือฟ้อนด์ดันหมอนอยู่เพื่อให้ง่ายต่อการขยับร่างกาย
วีไม่รอช้า ส่งลิ้นเข้าตรวจภายในของฟ้อนด์และฟ้อนด์เองก็เริ่มขย่มตาม 

และแน่นอน เสียงครางที่ขาดไม่ได้
“อาาาาาาาห์ อื้มมม ซื้ดดด~ “
.
.
.
.
.
.
.
“อ๊าาาาห์ ซื้ดดด อื้มมมมมมส์ อาาห์ ร.. เร็วอีกนิดนึง.. อ๊ะะะ อ.. อ่าาาาาาาาาาาาห์”
ฟ้อนด์ทิ้งตัวลงนอนข้างๆวี
“เปื้อนหมดเลยให้ตายเถอะ” วีพึมพำพร้อมกับเช็ดหน้าที่เปื้อน
“💤💤”
“โถ่เอ้ย.. ^^”
.
.
.
.
.
.
.
“ฝันดีนะคะ”
.
.
.
.
.



❌❌❌❌❌❌❌❌❌

จบจริงๆละ555 มีอะไรก็ไปเม้นในจอยไว้ได้นะ

ก็.. ขอบคุณทุกคนมากจริงๆที่อ่านเรื่องนี้กันมาจนถึงปลายทาง ทั้งคำติชมต่างๆ เม้นมาทวงบ้างอะไรบ้าง หรือแม้แต่รีดเด้อที่อ่านเฉยๆก็ด้วย 

ไรท์ไม่รู้ว่ารีดจะรักไรท์รึเปล่า แต่ไรท์รักรีดนะ ทุกๆคนเลยจริงๆ

ขอบคุณนะคะ☺️

Wish you luck!

เจอกันเรื่องหน้านะ! บายยยย

เลิ้บ❤️









SHARE
Written in this book
Special Episode Joylada
Writer
Lust48
Otaku
มนุษย์ขี้หื่นเอง

Comments

KAMI_Cherprang
8 months ago
ไอเลิฟฟฟ555
Reply