Intro 2019.
Intro 2019.




"อยู่ไหน"

"กำลังกลับ"

"อืม เเค่นี้เเหละ"

"อืม โอเค"


เสียงโต้ตอบถูกกรอกลงไปยังอุปกรณ์อิทรอนิกส์ที่เรียกว่าสมาร์ทโฟน ผมกดตัดสายก่อนที่อีกฝ่ายจะชิงกดก่อน โดยที่นึกใจในว่าอีกฝ่ายก็คงจะทำเช่นเดียวกัน พี่เเดนก็คงจะรีบตัดสายเหมือนๆกัน

พักหลังมานี้ความสัมพันธ์ของผมกับพี่เเดน อ่อ พี่เเดนคือเเฟนผมเองครับ ความสัมพันธ์ของเรามีทีท่าไม่ค่อยดีนัก ถ้อยคำที่เราเคยมีให้กันในตลอดห้าปีที่ผ่านมา ค่อยๆลดทอนลงเรื่อยๆ จากประโยคที่ว่า 'เดี๋ยวกลับเเล้วนะเจ้าอ้วน' เหลือเพียง 'เดี๋ยวกลับ' จาก 'คิดถึงนะครับเจ้าอ้วนกว่า' เหลือเพียง 'รีบๆ กลับ' ผมเชื่อว่าต่อไปเราอาจจะใช้รหัสมอสส่งหากันเเทน เพื่อไม่ให้เปลืองตัวอักษร

นอกจากถ้อยคำที่ลดลงเเล้ว อากัปกริยาของเราทั้งสองต่างเเปลกออกไปอย่างหน้ามือเป็นหลังตีน ใช่ครับ เราทั้งสองเลย ไม่ใช่เเค่พี่เเดนที่เปลี่ยนไป ตัวผมก็ด้วย โดยปกติเเล้วผมมักจะกอดเขาจากข้างหลังเมื่อเขากลับมาจากที่ทำงาน ทำหน้าที่เป็นคู่รักที่ดีโดยการกอดให้กำลังใจอีกฝ่าย เเต่พักหลังมานี้ ผมกลับรู้สึกว่ากลิ่นตัวของเขาเหม็นเกินกว่าที่ผมจะอยากเข้าใกล้ ผมไม่สามารถกอดเขาจากข้างหลังได้อีกต่อไป พี่เเดนก็เช่นกัน ในช่วงเวลา 1 ปีให้หลังมานี้ พี่เเดนไม่เคยจูบผมเลย

เเต่ผมก็ไม่ได้เศร้าใจอะไรนะครับ ผมเองก็ไม่ได้มีอารมณ์พิศวาสอยากจูบเขาเท่าไหร่ หรือเเม้กระทั้งตอนมีอารมณ์ ผมยังหนีไปทำกับคลิปโป๊ในห้องน้ำเลย ถ้าไม่นับเมื่อต้นปีที่ผมกับเขาต่างก็เมา เราก็ไม่ได้มีอะไรกันมาเป็นปีเเล้วครับ





"อยากกินราดหน้า"

"อยากกินสุกี้"

"งั้นเเยกร้านกัน"

"เอาสิ ก็ได้"

ผมเป็นคนชอบกินราดหน้าครับ ผมพาพี่เเดนไปกินบ่อยๆ จนกลายมาเป็นของโปรดพี่เเกไปเสียเเล้ว เเละผมก็ไม่รู้ว่าตั้งเเต่เมื่อไหร่เหมือนกันที่ราดหน้ากลายเป็นอาหารที่ผมนั้นเเสนเบื่อหน่าย



ตอนที่พี่เเดนชอบกินราดหน้าสุดหัวใจ ผมกลับเป็นคนที่เบื่อราดหน้าไปเสียเอง

นี่เเหละครับ คือคำอธิบายความรักของเราได้ดีที่สุด ไม่ใช่ว่าตอนเเรกผมชอบพี่เเดนมาก เเล้วพอตอนที่เขารักผม ผมกลับเบื่อเขานะครับ นั่นไม่ใช่ความหมายที่ผมอยากจะสื่อ เพราะรักของเราเริ่มจากร้อยเท่าๆกัน เเต่ความหมายที่ผมอยากจะสื่อ นั่นก็คือ จังหวะชีวิตของเราไม่เคยที่จะตรงกันเลยต่างหาก อย่างเช่น ตอนผมชอบตระเวนกิน พี่เเดนก็จะชอบออกกำลังกาย เเต่เมื่อไหร่ที่ผมมีทีท่าว่าจะสนใจรักสุขภาพ พี่เเดนก็มักจะชวนผมไปตระเวนกิน เรื่องเล็กๆเหล่านี้เเหละครับ ที่มันค่อยๆกลายเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่ในชีวิตคู่ของเรา โดยที่เราทั้งสองก็ไม่ได้มีทีท่าที่จะสนใจหรือซ่อมเเซมมันเเต่อย่างใด จนกระทั้งวันนี้



วันที่ผมนั่งกินสุกี้ข้างๆร้านราดหน้าในตลาดโต้รุ่ง เเต่พี่เเดนกลับนั่งกินราดหน้าในห้างตรงข้ามกับตลาดโต้รุ่งที่ผมกิน โดยที่ภายในห้างมีร้านสุกี้ MK



นั่นทำให้ผมตระหนักได้ว่ารูโหว่ขนาดใหญ่นั้น บัดนี้มันได้กลายเป็นรูโหว่ขนาดมหึมา ซึ่งผมเชื่อว่าต่อให้เราจะอยากรักษามันเท่าไหร่ ก็ไม่มีวันที่มันจะหายขาด ไม่มีทางเลยจริงๆ ต่อให้หาช่างมือดีมาซ่อม หมอมือดีมารักษา 'ความรักของเราคงต้องจบลงภายในวันนี้' ผมคิด




เเละด้วยความคิดนั้น ทำให้ผมตัดสินใจพูดคำที่จะทำให้ผมเสียใจไปตลอดชีวิตออกมาว่า





"เราเลิกกันเถอะพี่"




พี่เเดนนิ่งเงียบไป เขาไม่พูดอะไรออกมาสักคำ มีเพียงเสียงลมหายใจเอื่อยๆลอยคว้างภายในฮอนด้า ซีวิก สีขาวเท่านั้น


"ผมคิดว่าถึงผมจะมีพี่หรือไม่มีพี่ในชีวิตมันก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่" ผมพูดถ้อยคำที่สองที่เเสดงถึงเหตุผลของผม


"ไม่รักกันเเล้วเหรอเเฮม" พี่เเดนพูดออกมาอย่างเเผ่วเบา เขาหันมาจ้องหน้าผม


"เเล้วพี่ล่ะ ยังรักผมอยู่หรือเปล่า" ผมจ้องเขากลับ มองลึกไปในดวงตาของเขา




ภายในนั้นผมเห็น 'ความรัก' ที่เขามอบให้ผม
'ความรัก' ที่ไม่ได้มากขนาดนั้น
'ความรัก' ที่ผมเชื่อว่าถึงไม่มีมัน ผมก็อยู่ได้




เราทั้งสองต่างรู้ดีว่าถึงเเม้เราจะพยายามเดินต่อไป ความรักที่เรามีให้กันก็ไม่มีทางเพิ่มขึ้นมากไปกว่านี้ ในทางกลับกัน มันมีเเต่จะลดลงเรื่อยๆ ผมจึงเชื่อว่าเราควรจากกันก่อนที่มันจะกลายเป็นติดลบ



'ผมไม่มีทางกลับไปชอบกินราดหน้า' ผมเชื่ออย่างนั้น




"จูบกันไหม เผื่อเราจะเปลี่ยนใจ"




"เอาสิ"


ผมตอบเขาไปอย่างนั้น ทั้งๆที่ในใจของผมไม่คิดจะเปลี่ยนใจ ไม่มีในหัวเลยจริงๆ พี่เเดนปลดเซฟตี้เบลท์ออก เขาค่อยๆโน้มหน้าเข้ามาใกล้ๆกับใบหน้าของผม ลมหายใจจรดรดปลายจมูกของกันเเละกัน ก่อนที่จะเป็นริมฝีปากที่ประกบทาบทับเข้าหากัน เราจูบกันตามเเบบเเผนทุกอย่าง เริ่มจากริมฝีปากที่ประกบกัน ก่อนจะไปขั้นขยับปากเล็กน้อย เเละไปจนถึงการใช้ลิ้น เราจูบกันเเบบนั้น นาบเนิบเเละเนิ่นนาน



เพียงเเว่บเดียวเท่านั้น ที่หัวใจผมร่ำร้องว่าผมน่ะรักเขาสุดหัวใจ เเละไม่มีทางที่ผมจะรักใครได้อีกนอกจากเขา เพียงเเวบเดียวเท่านั้นจริงๆ



คงเป็นเพราะความต่างของอุณหภูมิระหว่างภายในตัวรถเเละด้านนอก ทำให้ฝ้าสีขาวค่อยๆเกาะยึดอาณาเขตหน้าต่าง ผมเอื้อมมือไปโอบรอบคอของเขาไว้ ในขณะที่มืออีกข้างปัดป่ายไปที่หน้าต่าง เพียงเเค่สัมผัสเเผ่วเบา ฝ้าขาวก็ละลายหายไปตามสัมผัสที่ปลายนิ้ว เเต่ไม่ทันไรสีขาวก็กลับมาเกาะกุมดังเดิม 



ต่อให้พยายามเช็ดถูเพียงไร หากบรรยากาศภายในเเละภายนอกต่างกัน เหล่าฝ้าขาวก็จะกลับมาเกาะกุมดังเดิม ต่อให้พยายามเพียงใด ถ้าหากมันต่างกันเกินไป เช็ดถูอย่างไรก็ไรประโยชน์



พี่เเดนปลดเซฟตี้เบลท์ให้ผมก่อนจะดึงผมไปโอบไว้ ปากของเรายังคงจูบกัน ผมจูบตอบเขาด้วยความเคยชินของร่างกาย พี่เเดนค่อยๆถอนจูบจากผม ไม่มีคำเอื้อนเอ่ยใดๆ ออกมา มีเพียงเสียงหัวใจของเราสองคน สอดประสานกับเสียงลมหายใจ เเละความเข้าใจว่าจูบของเราไม่อาจเปลี่ยนเเปลงอะไรได้





"ผมรักพี่" ผมบอกเขา






"เเต่ผมคงกลับไปชอบกินราดหน้าเหมือนเดิมไม่ได้เเล้ว"




คำพูดที่เหมือนจะไร้สาระ เเต่เราทั้งสองต่างรู้กันดีว่าไม่ใช่เลย พี่เเดนรู้ ผมก็รู้ เราทั้งสองคนรู้ว่าผมหมายถึงอะไร พี่เเดนถอนหายใจ



"จะไปจริงๆ ใช่ไหม"

"ครับ"



บรรยากาศภายในตัวรถเย็นสบายเเละสงบเงียบเกินกว่าจะทำลาย ผมจึงเลือกเป็นฝ่ายเดินจากไป ผมเปิดประตูรถซีวิก สีขาว ก้าวขาออกไปปะทะลมชื้นๆ ก่อนฝนตกของกรุงเทพมหานคร ไม่นานนักฝนก็โปรยปรายลงมา 


ผมเดินฝ่าสายฝนออกมา โดยที่ไม่รู้เลยว่าคนในรถซีวิกสีขาวคันนั้น จะไม่มีวันได้กลับออกมา





SHARE
Written in this book
2019 | 2009 See you again
เเดนเเละเเฮมในปี 2009 เเละ 2019

Comments

Thanid
2 months ago
เศร้าจัง
Reply