ไม่ใช่เรื่องที่ฉันถนัดเท่าไหร่...แต่ก็จะพยายามนะ.
ฉันจะเริ่มอธิบายความรู้สึกนี้ยังไงดี
มันอาจจะยากซักหน่อยแต่ฉันจะพยายามนะ...จะพยายามให้มันออกมาดีที่สุด
พระเจ้าคงแปลกใจที่สร้างเธอออกมาได้ยอดเยี่ยมขนาดนี้
ผู้คนคงต้องตกตะลึงราวกับพบการกลายพันธ์ุที่ยิ่งใหญ่

พ่อกับแม่เธอจะทำหน้ายังไงกันนะเมื่อได้เห็นสิ่งที่งดงามนี้
สิ่งที่พวกท่านร่วมกันสร้างขึ้นมา...และมันก็ทำให้หัวใจของพวกท่านใกล้ชิดกันมากยิ่งขึ้น

แต่ทำไมนะเวลาเล่นตลกอะไรกัน
หัวใจทั้งสองคงกระทบกันมากเกินไป...ตอนนี้พวกท่านไม่แม้แต่จะมองหน้ากัน

เสียใจด้วยนะเสียใจด้วยจริงๆ...เธออาจจะไม่ได้ยินคำว่า"ยินดีต้อนรับกลับ"อีกแล้ว...แต่ไม่เป็นไรนะไม่เป็นไร
เธอคงร้องตะโกนมากมาย...และเธอก็บอกกับฉันว่า

ชีวิตเธอเป็นข้อพิสูจน์ความรักของพวกท่าน
ทุกคำที่เคยได้ยินมีคำไหนบ้างที่ไม่โกหก...บอกเธอสิ
เพราะความรักที่สร้างเธอมันจบไปแล้ว
และถ้าไม่มีมันทุกอย่างมันก็เป็นเรื่องโกหก

แต่ได้โปรดอย่าบอกเลยว่าคำพูดของฉันเป็นคำโกหก

เธอเป็นสิ่งที่เชื่อคำว่า"ครอบ"กับ"ครัว"เข้าหากัน
จนถึงตอนนั้นละ...ที่เสียงสั่นๆของเธอทำให้พวกท่านกอดกันได้อีกครั้ง
และน้ำตาที่ไหลจากดวงตาที่จ้องมองพวกท่าน
เป็นแสงสว่างที่เยียวยาครอบครัวเธอ

พระเจ้าไม่ได้สร้างมันขึ้นมาหรอก...ทั้งหมดของความงามนั้นที่เป็นเธอ...มันคือครึ่งและครึ่งจากพวกท่าน

เธอบอกเธอไม่เชื่อในปาฏิหาริย์...ที่ทำให้เราได้เจอกัน
เราใส่รองเท้าเหมือนกันแต่ของเธอดูสวยกว่าเยอะ
และคนมากมายใส่เพชรพลอยเพื่อให้ตัวเองเปล่งประกาย
แต่เธอเพียงใส่เสื้อผ้าธรรมดายังเปล่งประกายยิ่งกว่าคนเหล่านั้นซะอีก
ฉันครุ่งคิดอยู่นานนะถ้าเกิดเธอใส่เพชรพลอยอย่างคนเหล่านั้นตาของฉันคงบอดแน่ๆ

จะเรียนรู้ที่จะก้าวต่อไปแม้เจอเรื่องร้ายแบบเธอได้หรือเปล่านะ
หากหัวใจฉันโดนทำลายฉันคงสลายไป...แต่ครั้งนึงก็อย่าจะเข้มแข็งให้ได้ครึ่งนึงของเธอก็ยังดี

ฉันตัดสินใจแล้วละว่าจะนอนเตียงเดียวกับเธอจนอายุห้าสิบ
ถ้าหากจับมือกันเราคงแชร์เรื่องร้ายให้กันได้แต่นั้นมันรวมถึงความเข็มแข็งและเรื่องดีๆด้วย
อยากจะใช่นามสกุลเดียวกันและจะไม่เปลี่ยนมันไปชั่วชีวิต
ช่วยฝันแบบเดียวกันกับฉันได้ไหมและแกล้งว่าเราจะไม่มีวันตื่นขึ้นมา
ที่เป็นความฝันเราจะต้องตื่นแน่ๆใช่ไหมเพราะงั้นเราเรียกมันว่าอย่างอื่นกันเถอะ
เธอจะถูกเรียกว่า"lo"
และฉันจะเป็น"ve"
ดูเหมือนว่าถ้าแยกกันเราทั้งคู่ก็ไม่มีความหมายเลยสินะ
เนี่ยละเรื่องราวที่ความรักเกิดขึ้น
ฉันจะเล่าเรื่องนี้ให้ลูกของเธอได้ฟังสักวันเอง

ผู้คนมักพูดว่าปาฏิหาริย์เป็นเรื่องเพ้อฝัน
แต่ฉันรู้ความลับบางอย่าที่ว่า"ไม่มีอะไรที่ไม่ใช่ปาฏิหาริย์และปาฏิหาริย์ที่ว่าก็เกิดขึ้นจากปาฏิหาริย์เช่นกัน"
เธออาจจะเถียงว่ามันพิสูจน์ไม่ได้เธอเลยเรียกมันว่าเรื่องบังเอิญ หรือจะบอกว่าเธอมาจากดาวพุธและฉันมาจากดาวอังคาร
หากเธออยู่ห่างจากฉันเพียงไม่กี่ปีแสงละก็ฉันจะใช่วาร์ปที่มีเพียงครั้งเดียวในชีวิตไปหาเธอทันที...แม้เธอจะมองว่าเป็นเรื่องบังเอิญแต่ฉันก็ยังขอเรียกมันว่าปาฏิหาริย์อยู่ดี

ฉันอยากให้เธอเชื่อในปาฏิหาริย์ที่ทำให้เราได้เจอกัน
สำหรับอะไรก็ตามที่ทำให้เราเจอกันในวันนี้...ขอบคุณมากนะ...

ขอบคุณจริงๆ...ที่เธอมาวันนี้.
SHARE

Comments