ความเหลื่อมล้ำของความรัก
แล้วคุณก็กลับมาอีกครั้ง ในช่วงตีหนึ่งที่ฉันไม่สามารถหลับได้ลง ภาพที่เราดูหนังเรื่องที่ฉันไม่ำด้ชอบเป็นพิเศษ ก็ยังอยู่ในห้วงความทรงจำนั้น ภาพห้องเล็กๆ ที่คับแคบนั้น ก็ยังอยู่ อยู่ในความทรงจำและอยู่ในบทหนังที่ฉันยังเขียนไม่เสร็จสักที 

ฉันฟังเพลงของแฟรงค์ซินาต้าเพื่อลบล้างความรู้สึกสีเทาที่เกาะกินจิตใจ แต่ในเวลาตีหนึ่งมันคงไม่ใช่เรื่องที่จะเปลี่ยนความรู้สึกได้ สิ่งที่ต้องทำคือการนอน แต่ฉันนอนไม่หลับ ไม่ใช่เพราะคุณ แต่เพราะความวุ่นวายของฉันและคาเฟอีนที่ยังทำให้ฉันใจสั่น จนต้องมานั่งคิดถึงวันเก่าๆ 

ฉันจับไพ่ทาโรต์ในแอพพลิเคชั่นที่ใช้ประจำ ถามคำถามที่ไร้สาระว่าคุณเคยคิดถึงฉันบ้างไหม แน่ล่ะ ไพ่ก็ตอบอย่างที่ฉันก็รู้ดีอยู่แล้ว ว่าคุณไม่เคยแม้แต่ครั้งเดียวที่จะคิดถึงฉัน 

ความทรงจำครั้งสุดท้ายที่เราเจอกันเป็นเพียงแค่ความเจื่อนในแววตาคู่นั้น และ ความไม่สมจริงของภาพเก่าๆ ในยามที่เราเคยอยู่ด้วยกัน ถึงแม้ว่าจะเป็นช่วงสั้นๆ 

ฉันเลิกสูบบุหรี่ไปแล้ว เพราะการสูบบุหรี่ทำให้คิดถึงคุณและควันบุหรี่หลังจากเรามีเซ็กส์กัน กลิ่นควันของบุหรี่ราคาถูกมันทำให้ฉันต้องการคุณ แต่ฉันก็ยังยอมรับว่าฉันรสนิยมสูงและไม่ชอบบุหรี่ราคาถูก นั่นอาจเป็นข้อดีที่ทำให้ฉันสามารถตัดใจจากคุณได้เร็วขึ้นมั้ง เพราะฉันไม่ได้สูบบุหรี่ราคาถูกที่จะให้กลิ่นที่ทำให้ฉันกลับมาคิดถึงคุณ

จะมีก็แต่หนังสือเล่มนั้นกับกางเกงที่หายไปไร้ร่องรอย รวมถึงไขมันของฉันที่ค่อยๆ เพิ่มขึ้นหลังจากที่ขาดความรักจากคุณ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ฉันเลิกรักตัวเองหรอกนะ แค่บางทีมันทำให้ฉันคิดถึงวันที่เคยมีคุณ ช่วงเวลาสั้นๆ เหล่านั้นที่ฉันยังหลงอยู่ 

ตีหนึ่งวันนี้ วันที่ไม่ได้พิเศษอะไร ฉันกลับมาคิดถึงคุณ กับเพลงที่คุณชอบฟัง และกลับมาย้อนคิดว่าถึงแม้จะย้อนเวลาากกลับไปในช่วงเวลานั้นได้ เราก็ยังคงกลายเป็นเช่นเดิม ความเหลื่อมล้ำระหว่างเราที่จะไม่เคยเท่ากัน 

ความรักที่ไม่เคยเท่าเทียม ไม่ได้ช่วยอะไรให้มันดีขึ้น สุดท้ายความเหลื่อมล้ำนั้นยังอยู่และฉันรู้ว่าความเหลื่อมล้ำนั้นทำให้ฉันเป็นคนเดียวที่ยังคิดถึงเราอยู่ในตอนนี้
SHARE

Comments