คุณวาดรูป บนฝืนผ้าใบ บนใจฉัน
ฉันขึงผ้าใบสีขาวรอคุณอยู่นานแล้ว
นานมากพอที่มันจะเขรอะฝุ่นและหมองซีด
คุณลงมือทำความสะอาดอย่างใจเย็น
ปัดเป่าความไม่สมบูรณ์ของฉัน ละเลงสีสันอย่างยากจะคาดเดา



เดี๋ยวฉูดฉาด เดี๋ยวเข้มขม ผสมสีจนมึนงง
คุณปัดแกว่งพู่กันหยอกเย้าเล่นกับแมวล่องหนในจิตใจ
ก่อนป้อนกัญชาถูกกฎหมายจากร้านอาหารสัตว์เห่ยๆให้ฉันมัวเมา



เพียงเติมความไม่ชัดเจนลงไปอีกนิด
ปาดป้ายความฉาบฉวยลงไปอีกหน่อย
กล่อมประสาทให้ฉันหลงระเริง
ชวนเพลิดเพลินกับอะไรที่ไม่จริง



ฉันไม่อยากรู้ว่าคุณต้องการอะไรจากภาพวาดภาพนี้
จนคุณจบมันด้วยความเกรี้ยวกราด
หวดฟาดฉันด้วยเครื่องมือที่คุณไม่เคยพูดถึง
กดคลึงจนผืนผ้าใบฉีกขาด

น่าสมเพชดีที่คุณยิ่งย่ามใจเมื่อเห็นว่าฉันไม่ร้องไห้ออกมา



สีดำที่คุณแอบซ่อนไว้สาดดระจายทั่วผืนผ้าเสียถังใหญ่
กลิ่นเหม็นเน่าของมันตลบอบอวล
กลบกลืนสีสัน กลลวง และฉันไว้ภายใต้ความอุบาทว์แห่งความสัมพันธ์



แล้วคุณก็จากไป
ฉันไม่เข้าใจ... ไม่เข้าใจคุณเลย .
SHARE
Writer
Cheloline
nymph of cactuses
just an ordinary girl with short hair

Comments