ความรักของเราเป็นสัตว์เลี้ยงไม่เชื่อง
คุณบอกว่าความรักของเราเป็นสัตว์เลี้ยงไม่เชื่อง
ฉันหัวเราะขบขัน... ใครสั่งให้คุณเลี้ยงกัน?
มันช่างพยศ เอาแต่ใจ ไร้เขตแดนกั้น ณ พื้นที่ว่างแห่งอิสรภาพ

คุณเป็นเจ้านายมันไม่ได้หรอก เชื่อฉันสิ



คุณเคยเผชิญหน้ากับสัตว์ป่ารึเปล่า?
ฉันว่ามันก็คล้ายๆกัน

ความสัมพันธ์ของเราวิ่งคลั่งในทุ่งหญ้าร้อนผะผ่าวกลางเดือนเมษา
ทุ่งสะวันนาไม่มีต้นไม้ยืนสูงมากพอให้หลบแดดร้าย
เราฝ่ามันไป ทันทีที่ฝีเท้าสาววิ่ง เหยื่อลนลานพาตัวเองหนีจากผู้ปลิดเปลื้องลมหายใจโดยพลัน



ความโหยหิวบดบังสิ้นความเมตตา
เราต่างฝังคมเขี้ยว ฉีกสะบั้นหั่นเนื้อ กัดกร่อนจนกว่าจะล้มหายตายจากซึ่งกันและกัน

ฉันหวังว่าจะได้เจอคุณอีก 
พบแล้วจาก
ฝากฝังรสเลือดเฝื่อนฝาดบนคมเขี้ยวครั้งแล้วครั้งเล่า



หลังจากนี้ คุณยังคาดหวังอะไรอยู่?

รู้ใช่มั้ยว่าสัตว์ป่าบางตัวก็นำซากเหยื่อไปซ่อน
มันกินในที่ลับ ไม่ชอบใจนักหากกลิ่นคาวเนื้อโชยชวนแบ่งปันผู้ใด
ความสัมพันธ์ของเราก็คล้ายเช่นนั้น
การเรียกฝูงแร้งมารุมทึ้ง ไม่เคยจำเป็น



คุณรู้อยู่แก่ใจ.. ฉันรู้
หากวันหนึ่งคุณฝึกให้มันเชื่องได้
ในอีกวันหนึ่งเราอาจต้องเสียน้ำตา .
SHARE
Writer
Cheloline
nymph of cactuses
just an ordinary girl with short hair

Comments