ก้อนหินในหัวใจ
             กว่าใครซักคนจะก้าวผ่านช่วงชีวิตที่ว้าวุ้นใจมาได้ ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เลย น้ำตาทุกหยดที่เสียไป กำลังใจที่หดหาย ล้วนบั่นทอนจิตใจให้บอบช้ำลงได้เสมอ สิ่งเล็ก ๆ ที่ไม่ได้สนใจในวันนั้น ใครจะไปคาดคิดว่ามันจะทำลายชีวิตในวันข้างหน้าได้ การไม่เปิดใจอาจจะช่วยให้หลีกเลี่ยงเหตุการณ์แย่ ๆ ได้ แต่ชีวิตคงไร้ซึ่งสีสัน บางทีน้ำตานองหน้าในวันนั้น อาจกลับกลายเป็นบทเรียนที่มีค่าที่สุดก็เป็นได้ ผู้ชนะ ไม่ใช่ผู้ที่ไม่เคยแพ้ แต่ผู้ชนะ คือคนที่ฝ่าฝันความพ่ายแพ้ จนกลับมาเป็นผู้ชนะ

                                             “วัยว้าวุ่นของชีวิตนักศึกษา”

            บ่อยครั้งที่นักศึกษาในห้องที่ผมดูแล เข้ามาปรึกษาปัญหาส่วนตัว ผมรู้สึกดีที่ได้รับความไว้วางใจ แต่จิตใจผมกลับรู้สึกเป็นกังวลยิ่งนัก ผมพยายามรับฟังพวกเขาให้มากที่สุด คำพูดทุกคำล้วนสะท้อนถึงจิตใจที่บอบช้ำอย่างหนักหน่วง บางคนแทบอยากจะลาออกเพราะไม่อยากเห็นหน้าใครซักคน ผมในฐานะอาจารย์ที่ปรึกษา รู้สึกเห็นใจพวกเขา ชีวิตกว่าจะผ่านพ้นเรื่องแย่ ๆ ไปได้ มันบันท่อนจิตใจยิ่งนัก ในวัยนั้น ในตอนนั้น ในเวลานั้น จิตใจของพวกเขาบางคนยังไม่แกร่งพอ ที่จะสลัดปัญหาให้หลุดได้เอง ผมพยายามปลอบใจพวกเขาด้วยคำพูดที่อ่อนโยน หวังเพียงคำพูดเหล่านั้นจะช่วยปลอบประโลมจิตใจพวกเขา แต่ผลที่ได้แทบไม่ช่วยอะไรให้ดีขึ้นเลย

                       "อดทนให้เวลาล่วงเลยไป แล้วใจดวงเดิมจะกลับมา"

             นักศึกษาของผมหลายคน เลือกการประชดชีวิตเป็นทางออก ทำทุกอย่างเพื่อประชดคนที่ทำให้เสียใจ สุดท้ายเรื่องราวก็บานปลาย จนตัวเองต้องเสียใจกับเรื่องเดิมอีกครั้ง ตอนยังเป็นเด็กพ่อผมสอนเสมอ หากเจอเรื่องร้ายๆ ในวันนี้ ไม่ได้แปลว่าพรุ่งนี้จะเจอเรื่องแบบเดิมอีก ผมก็มักจะบอกนักศึกษาด้วยประโยคนี้เช่นกัน บางทีพวกเขาอาจไม่ได้ต้องการคำพูดปลอบใจอะไรมากมาย แต่ขอแค่มีคนเข้าใจและรับฟังก็พอ ตอนที่ผมยังเป็นนักศึกษา ผมก็เกิดความสับสนในชีวิตไม่ต่างอะไรจากพวกเขา แต่ผมโชคดีตรงที่พ่อของผม ท่านเข้าใจความรู้สึกและคอยอยู่ข้างๆ เสมอ วัยรุ่น วัยศึกษา วัยหาความรู้ พวกเขาต้องการแค่เวลาและคนที่จะเคียงข้างไปจนเติบใหญ คำพูดที่อ่อนโยนเพียงใด ก็เทียบไม่ได้กับคนที่อยู่ด้วยกันในยามที่ลำบาก นักศึกษาหลายคนมีสติกลับคืนมาหลังจากคุยกับผม ผมบอกพวกเขาทุกครั้งเวลาเจอปัญหา ต้องอดทนผ่านไปให้ได้ และอย่าสร้างปัญหาอีก
                                            "ชีวิตคือการเดินทาง"
              ชีวิตคือการเดินทางที่ยาวไกล ยาวไกลมากจริงๆ กว่าจะผ่านแต่ละช่วงชีวิต ต้องเจอเรื่องหนักหนาหลายครั้งหลายครา คนที่คอยประคองยามเจอปัญหา คือคนที่ต้องขอบคุณจากหัวใจ ปัญหาทีผ่านเข้ามา ไม่ต่างอะไรกับก้อนหินก้อนหนึ่ง ถ้าก้อนหินอยู่ในมือ ขวางทิ้งก็เบาสบายแล้ว แต่ถ้าก้อนหินที่อยู่ในใจ คงต้องอาศัยเวลาและความห่วงใยจากใครสักคน ชะล้างมันออกไป

SHARE

Comments

TinkyWinky
2 years ago
ดีมากเลยค่ะ อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่น
Reply