ถึงเวลาต้องไป
               2 ปีที่แล้วก่อนที่เราจะแยกกัน  คงเป็นจุดอิ่มตัว ที่เราต้องแยกกัน จากนั้นผมก็ไปทำงานต่างประเทศ น่าเสียดายน่ะ เธอเป็นผู้หญิงที่อยู่กับผมในช่วงที่ลำบากที่สุด จริงๆผมก็อยากจะดูแลเธอให้ดีมากกว่านี้ บางทีก็รู้สึกเจ็บใจบ้าง กับชีวิตที่ตกอัับตอนนั้น ผ่านมาแล้ว  ช่างเถอะ!! 
               ตอนที่บินมา ก็รู้สึกว่าไม่มีอะไรต้องห่วง คุณลุงมาส่งที่สนามบิน บอกว่าเอ็งไปแล้ว ไม่ต้องมองหลังกลับมา  ลืมเมืองไทยไปให้หมด ผมก็ลืมจริงๆ ไม่มีอะไรให้ต้องคิดถึงเท่าไหร่ พอมาถึงก็ลุยทำงานลูกเดียว แถมเรียนไปด้วย จนเราไม่มีเวลาพอที่จะมานั่งคิดถึงอดีต อาจจะแวบๆเข้ามาบ้างตอนอยู่คนเดียว 
               ชีวิตที่นี้สุขสบายกว่าเมืองไทยมาก แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว สังคม ผู้คน วัฒนธรรมได้เรียนรู้อะไรมากมาย รวมการเดินทาง การผจญภัย และความรักที่ได้พบเจอ แต่รับไว้ไม่ได้จริงๆ 
น่าเสียดายเนอะ
               วันนี้ได้มายืนจุดที่สูงสุดที่ของเมือง..ยิ่งสูงยิ่งโดดเดียว เราก็แค่พยายามไปตามประสาของเรา ไม่อยากเรียกประสบความสำเร็จเท่าไหร่  เรียกว่ามาถึงจุดพักระหว่างทางละกัน พอหันหลังกลับ เพื่อนที่พยายามมาด้วยกันก็หายหมด  โชคดีที่ไม่นิยามความสำเร็จไว้คืออะไร แค่ทำมันดีขึ้นไปเรื่อยๆ สำหรับผม อึดคือ key หลักเลย ถึงจะเจอปัญหามืด 8 ด้านก็ตาม เด่วก็เจอทางออกเอง แค่ไม่ถอดใจไปก่อน
                ผมอยากจะขอบคุณที่เธอทำให้เราเป็นคนที่ดีกว่าเดิม เธอเปลี่ยนความคิดผมให้พยายามหาวิธีออกจากชีวิตที่ตกอัพตอนนั้น ให้กำลังใจ ผลักดัน ช่วยเหลือทุกอย่าง สิ่งที่แวบขึ้นมาในหัวผม คืออยากจะพาเธอมายืนอยู่ตรงจุดที่ประสบความสำเร็จด้วยกัน ผมทำได้แล้ว แต่ก็น่าเสียดายเนอะ 
                ถึงเวลาต้องไปจากตรงนี้แล้ว ถ้ามีโอกาสคงได้เจอกัน  
SHARE
Written in this book
My exp
Writer
Jakashi
Fund manager
learning is life.

Comments

ketliwan
7 months ago
วาสนาจะนำพาให้ได้มาเจอกันนะคะ : )
Reply
Jakashi
7 months ago
ขอบคุณ​ครับ