Orionid Meteor Shower 2018
         ดาวหางฮัลเลย์ 1 กลับมาอีกครั้ง แล้ววันนี้ก็มีฝนดาวตกอย่างปีที่แล้ว ที่บ้าน .. เรายืนแหงนมองหาดาวตกจนเมื่อยคอ ยังคงจำได้ .. โอริออนนิดส์เป็นฝนดาวตกกลุ่มแรกที่เรากลับมาดูนับตั้งแต่พ่อกับแม่เคยปลุกออกไปปูเสื่อนอนมองหาดาวตกตรงหน้าบ้านเมื่อตอนเด็กๆ และจำได้แม่นว่า ตอนนั้นเราเห็นดาวตกเต็มท้องฟ้า แต่ว่าเมื่อเรากลับมาเล่าให้พี่สาวฟัง พี่กลับบอกว่าตอนนั้นไม่ได้เห็นสักดวง แล้วฝนดาวตกนับร้อยดวงกลายเป็นภาพความฝันระหว่างดูดาวครั้งนั้นไปโดยปริยาย
          
          และสำหรับปีนี้ เรามองไม่เห็นมันหรอก ด้วยสภาพอากาศที่อึมครึมมาตั้งแต่บ่าย 
และฝนก็เริ่มตกตอนเย็น แม้ว่ากลางคืนฝนจะหยุดตกไปแล้ว แต่ก็ยังมีเมฆบางส่วนปิดท้องฟ้าเอาไว้ โชคดีที่อย่างน้อยก็ได้เห็นดวงจันทร์ 

          เราหมุนแผนที่ดูดาวปรับวันที่กับเวลาให้ตรงกัน มองหากลุ่มดาวนายพราน .. แล้วก็เจอ 
เรารู้สึกโหวงๆ อย่างบอกไม่ถูก เมื่อเดือนกุมพาพันธ์ที่ผ่านมา คณะฟิสิกส์ตั้งกล้องดูดาวให้คนทั่วไปได้เขาไปดูกัน และเรากับเพื่อนๆ ก็เป็นหนึ่งในกลุ่มคนเหล่านั้น เพื่อนคนนึงรู้เรื่องดวงดาวดีเลยล่ะ แน่นอน .. เพราะเขาเรียนด้านดาราศาสตร์ เรารู้สึกทึ่งและใจพองโตที่เราจะได้ถามอะไรก็ได้เกี่ยวกับดาวบนท้องฟ้า เขาอธิบายได้ละเอียดถี่ถ้วนจนมีตอนนึงที่เขากำลังคำนวณอะไรบางอย่าง เราและเพื่อนๆ ถึงกับกุมขมับเมื่อได้ยินสูตรและตัวเลข แล้วพวกเราก็หัวเราะกัน นั่นเป็นช่วงเวลาเล็กๆ ที่รู้สึกสนุกและมีความสุขดี พวกเราได้ดูกลุ่มดาวนายพราน ความจริง .. พวกเราก็หวังว่าจะได้ดูพวกดาวเคราะห์ดวงใหญ่ๆ อย่างดาวพฤหัสหรือดาวเสาร์ แต่ด้วยแสงไฟรบกวนตรงลาน เราเลยมองเห็นไม่มากนัก นอกจากนั้นมีดาวไม่กี่ดวงที่มองเห็นด้วยตาเปล่า คือดาวไรเจล และดาวซิริอัส 

          บนแผนที่ดูดาว เราเหลือบมองขึ้นไปจากกลุ่มดาวนายพรานก็เห็นดาวทั้งสองดวง ..

         ดวงดาวเหล่านี้ทำให้เรานึกถึงช่วงเวลานั้นเมื่อมองดู เช่นเรื่องเจ้าชายน้อยที่บอกไว้
 (ประมาณว่า) เมื่อนักบินมองดวงดาวบนท้องฟ้า ก็จะนึกถึงเสียงหัวเราะของเจ้าชายน้อย มันเป็นความรู้สึกแบบนั้น เราแค่นึกถึงช่วงเวลาเหล่านั้น


SHARE
Writer
hagridsfriend
Fake Muggle, Wizard
เขียนเรื่อยเปื่อย เขียนเรื่อยไป เขียนให้ตัวเองอ่าน เขียนเพื่อระลึกถึง เขียนเมื่อสับสน เขียนเพื่อฮีล และอาจจะเขียนไม่จบ (?)

Comments