One Shot - The Dale (Moonbyul & Hwasa ft. Solar)



พิษร้ายแรงที่สุดของความรัก

คือการรักคนที่เราไม่สามารถรักได้...


เวลาตีสามในห้องนอนแคบ ๆ บนอพาร์ทเม้นท์ชั้น 8 อัน ฮเยจินนอนลืมตาอยู่บนเตียงขนาด 6 ฟุตอย่างสงบนิ่ง สายตาว่างเปล่าเอาแต่เหม่อมองเพดานอยู่อย่างนั้น ความมืดมิดถูกปกคลุมโดยรอบ บรรยากาศภายนอกเงียบสงัดไร้ซึ่งเสียงลมกลางคืนพัดไหว มันเงียบจนเธอได้ยินเสียงหายใจของตัวเอง และเสียงแผ่ว ๆ จากปลายจมูกของอีกคนที่นอนหลับสนิทอยู่ข้างกาย มุน บยอลอี นอนตะแคงหันหน้าเข้าหาเธอ ใช้มือขวารองศีรษะ ส่วนแขนอีกข้างเอื้อมมาโอบเอวเธอไว้หลวม ๆ ทั้งสองคนเพิ่งเสร็จกิจจากการร่วมรักเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา และบยอลอีก็หลับไปด้วยความอ่อนเพลียหลังจากนั้น จะเหลือก็แต่ฮเยจินที่หลับไม่ลงเพราะติดอยู่ในห้วงความคิดบางอย่าง







ความสัมพันธ์ระหว่างเธอและบยอลอี เธอกล้าเรียกได้อย่างเต็มปากว่าเป็นความรัก มันลึกซึ้งและหนักแน่นจนสามารถทำให้หัวใจทั้งดวงพองโตและแหลกสลายได้ แต่สำหรับบยอลอีมันผิวเผินและตื้นเขินกว่านั้น เพราะหล่อนมีคนที่เป็นนิยามคำว่ารักของหล่อนอยู่แล้ว...ซึ่งคนนั้นไม่ใช่เธอ







ฮเยจินรู้จักบยอลอีผ่าน คิม ยงซอน พี่สาวต่างบิดาของเธอ เมื่อ 4 ปีที่แล้ว ยงซอนพาบยอลอีเข้ามาในงานเลี้ยงวันเกิดและทั้งคู่ได้ใช้โอกาสนั้นประกาศตัวว่ากำลังคบหาดูใจกัน ฮเยจินจำได้ดี เพราะเธอเองก็อยู่ในงานร่วมเป็นสักขีพยานความรักนั้นด้วย







แม่ของยงซอนแต่งงานใหม่กับพ่อของเธอและให้กำเนิดเธอขึ้นมาหลังจากนั้น 5 ปี แม้จะไม่ใช่พี่น้องร่วมสายเลือด แต่ฮเยจินนั้นก็ได้รับการดูแลและทะนุถนอมจากยงซอนราวกับไข่ในหินตั้งแต่ยังเด็ก ยงซอนรักเธอเหมือนน้องสาวแท้ ๆ ของตัวเอง เสียสละให้เธอได้ทุกสิ่งอย่าง และตั้งแต่เล็กยันโต ยงซอนก็ไม่เคยปฏิบัติกับเธอต่างไปจากเดิมเลย ยงซอนมักจะพูดย้ำกับเธออยู่บ่อยครั้งว่า “พี่รักเธอพอ ๆ กับชีวิตพี่ และพี่สามารถตายแทนเธอได้” ฮเยจินจำประโยคนั้นและแววตาที่จริงจังของพี่สาวได้ขึ้นใจ









หลังจากที่พ่อและแม่เสีย ฮเยจินและยงซอนก็เหลือกันแค่สองคนพี่น้อง สำหรับฮเยจินแล้วยงซอนคือคนที่มีค่าที่สุดในชีวิต ยงซอนเป็นคนที่ดีที่สุดที่เธอเคยพบ มีจิตใจอ่อนโยนแต่ก็เข้มแข็งพอที่จะปกป้องเธอได้ เธอทั้งรักและผูกพันกับพี่สาวคนนี้ราวกับอีกฝ่ายเป็นโลกทั้งใบของเธอ ถ้าพระเจ้าจะลงโทษมนุษย์ด้วยผลแห่งบาปที่โหดร้าย เธอก็เชื่อว่ายงซอนจะได้รับการยกเว้นโทษนั้น หล่อนดีซะจนไม่ควรได้รับการทำร้ายจากสิ่งใดเลย

 






ในวันที่ฮเยจินรู้ว่าพี่สาวของเธอกำลังมีความรัก นั่นเป็นอีกวันที่เธอมีความสุขไม่แพ้กัน เธอทั้งยินดีทั้งตื้นตันกับความรักที่พี่สาวสมควรจะได้รับ และระหว่างยงซอนกับบยอลอีนั้นดูเหมือนจะเป็นคู่รักที่น่าอิจฉาที่สุดในโลก ใช่...มันเกือบจะเป็นอย่างนั้น ถ้าในค่ำคืนที่คริสต์มาสกำลังจะผ่านพ้นเมื่อปีที่แล้ว บยอลอีไม่ได้อาสาไปส่งเธอที่อพาร์ทเม้นท์









คืนนั้น...ยงซอนและบยอลอีพาเธอไปฉลองคริสต์มาสด้วยกันหลังจากเลิกงาน จากนั้นยงซอนขอร้องให้บยอลอีช่วยพาเธอไปส่งที่อพาร์ทเม้นท์ส่วนตัวเพราะเป็นห่วงหากว่าเธอจะต้องกลับคนเดียว ยงซอนไว้ใจ ไม่เคยระแคะระคายต่อเธอและคนรัก ไม่เคยรับรู้ถึงสายตาประหลาดหวานซึ้งของบยอลอีที่ถูกส่งมายังเธอ ไม่เคยรับรู้ว่าหัวใจเธอกำลังเต้นแรงให้กับคนรักของตน ด้วยความรักและความเชื่อใจที่มีมากกว่าสิ่งใดทำให้ยงซอนไม่ทันได้สังเกตว่ามีอีกความสัมพันธ์ที่กำลังก่อตัวขึ้นช้า ๆ ระหว่างคนรักกับน้องสาวตัวเอง
 






เป็นธรรมดาที่ความรักมักเกิดขึ้นเงียบ ๆ แบบไม่ทันให้รู้ตัว ทั้งฮเยจินและบยอลอีก็เช่นกัน ทั้งคู่ต่างก็ไม่รู้ว่าความรู้สึกบ้าบอนี้มันเกิดขึ้นมาได้ยังไง รู้ตัวอีกทีเธอก็กระโจนลงสู่หุบเหวลึกและจมดิ่งลงแบบไม่อาจปีนป่ายขึ้นมาได้อีก





ฮเยจินและบยอลอีมีเซ็กส์กันครั้งแรกในคืนคริสต์มาสนั้น...









มันทั้งวาบหวิวและเร่าร้อน ทั้งตื่นเต้นและน่าหลงใหล บยอลอีปลดเปลื้องเธอจนเปลือยเปล่า ดื่มด่ำโอบกอดร่างกายเธอด้วยสติสัมปชัญญะที่ครบถ้วน ฮเยจินเปิดอ้ายอมรับการถลำลึกเข้ามาของหล่อนอย่างเต็มใจ บยอลอีมอบความสุขสมให้เธอจนแทบสำลัก เป็นความรู้สึกที่ฮเยจินไม่อาจนิยามออกมาเป็นคำพูดได้ ร่ายกายของเธอเอ่อล้นและบยอลอีก็ช่วงชิมมันอย่างไม่รู้จักพอ จนท้ายที่สุดเธอก็ล่องลอยไปไกล ไปที่ไหนสักแห่งที่ขาวโพลนคล้ายสวรรค์แต่ในขณะเดียวกันในใจก็ร้อนรุ่มราวกับถูกแผดเผาด้วยไฟนรก เรื่องระหว่างเธอกับบยอลอีถูกเก็บเป็นความลับไว้ในตู้เซฟที่ลึกที่สุดของความรู้สึก นอกจากทั้งคู่แล้วก็มีเพียงดอกไม้ไฟและเพลงคริสต์มาสในค่ำคืนนั้นที่รับรู้ว่ามีเรื่องความรักที่ผิดบาปนี้เกิดขึ้น





 



แน่นอนว่ามันเกิดขึ้นต่อมาเรื่อย ๆ หลังจากนั้นมาเป็นเวลาแรมปี โดยที่ยงซอนไม่รู้...









ฮเยจินรู้ดีว่ามีเพียงแค่เธอฝ่ายเดียวเท่านั้นที่นิยามบยอลอีว่าเป็นความรัก อีกฝ่ายไม่ได้รู้สึกเช่นเดียวกับเธอ เธอไม่เคยได้ยินคำว่ารักจากหล่อน ความรู้สึกที่บยอลอีมีต่อเธอมันอาจจะเป็นความใคร่ ความลุ่มหลง ความต้องการที่ยงซอนให้หล่อนไม่ได้ หล่อนจึงมาตักตวงเอาสิ่งนี้จากร่างกายเธอแทน









หลายครั้งที่ฮเยจินอยากจะหยุดความสัมพันธ์เลวร้ายนี้ เพราะเธอรู้สึกผิดต่อคนที่มีค่าที่สุดในชีวิตเธอ ยงซอนยังคงเป็นคนดีเหมือนเดิมเสมอไม่เปลี่ยนแปลง เข้ามาโอบกอดเธอทุกครั้งที่เจอกัน ดูแลประคบประหงมเธอไม่ต่างจากตอนเด็ก ๆ และพูดประโยคนั้นกับเธอเสมอ







“รักเธอพอ ๆ กับชีวิตพี่ และพี่สามารถตายแทนเธอได้”








ประโยคที่ฮเยจินมีความสุขที่ได้ยินเมื่อตอนนั้น มันกลับกลายเป็นสิ่งที่ทำร้ายเธอที่สุดในตอนนี้ เวลาที่อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันสามคน ฮเยจินต้องทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ต้องยิ้มและหัวเราะอย่างยินดีที่เห็นพี่สาวถูกบยอลอีโอบกอด ต้องแกล้งเอ่ยแซวเมื่อยงซอนถูกบยอลอีบอกรัก แม้จะต้องเจ็บปวดเพราะรู้ดีว่าคำบอกรักนั้นมีไว้สำหรับยงซอนไม่ใช่สำหรับเธอ









ถ้าหากจะเปรียบความรักของยงซอนกับบยอลอีเป็นหนังสือ ฮเยจินก็ไม่ต่างอะไรจากที่คั่นระหว่างกลางหน้ากระดาษ ถูกใช้จนย่อยยับและรอเวลาที่จะถูกทิ้งกลายเป็นสิ่งไร้ค่า











เธออยากจะหนีไปให้พ้นจากความผิดบาปนี้ แต่ก็เหมือนมีอะไรบางอย่างเหนี่ยวรั้งไม่ให้เธอไป ทั้งบยอลอีที่ไม่ยอมตัดขาดจากเธอรวมทั้งความอ่อนแอในใจของเธอเอง แต่ทั้งหมดทั้งมวลก็คงไม่เท่าความรัก ความรักที่ทำให้เธอยอมพาตัวเองลงสู่เหวลึกที่ไม่มีทางออก ไม่มีปลายทางว่าจะสิ้นสุดลงตรงที่ใด ความรักที่ไม่มีวันเป็นไปได้ระหว่างเธอและคนรักของพี่สาวเธอ






 


เวลาล่วงเลยผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ แต่บริเวณโดยรอบยังคงมืดสนิท เสียงหายใจแผ่ว ๆ ของบยอลอียังคงแว่วมาเป็นระยะ หล่อนกำลังหลงอยู่ที่ไหนสักแห่งในนิทรายาวไกล ไม่รับรู้เรื่องราวที่หนักอึ้งอยู่ภายในใจของฮเยจินตอนนี้ และดูเหมือนจะไม่รับรู้เรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นหลังจากนี้







ฮเยจินลุกจากเตียงออกมายืนที่ริมระเบียงเดียวดาย เธอมักจะมายืนอยู่ตรงนี้เวลามีเรื่องต้องคิดหรือมีเรื่องไม่สบายใจ การมองท้องฟ้าไปเรื่อยเปื่อยทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น แต่กับเรื่องที่กำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ดูเหมือนมันจะไม่ได้ผล









ท้องฟ้าสีกรมท่าเริ่มจะมีแสงริบหรี่อยู่ไกล ๆ บ่งบอกถึงเวลาใกล้เช้า ฮเยจินปาดคราบน้ำตาที่ไหลอาบแก้มออกก่อนจะเผยยิ้มบางให้กับตัวเอง เช้าวันใหม่ที่กำลังจะมาถึงบนตึกชั้น 8 มันน่าจะเป็นสถานที่และช่วงเวลาที่เหมาะสมสำหรับการจบสิ้นทุกอย่าง









เธอหันไปมองบยอลอีที่หลับใหลอยู่บนเตียงเพียงชั่วครู่ก่อนจะหันกลับมามองไปยังความเวิ้งว้างเบื้องล่าง สองเท้าค่อย ๆ พาตัวเองปีนป่ายขึ้นมาตรงขอบระเบียง ลมเย็นเริ่มพัดมาปะทะใบหน้าทำให้รู้สึกหนาวไปถึงขั้วหัวใจ









“ปลายทางของฉันคือสวรรค์หรือนรกกันนะ...”









“แต่ช่างเถอะ ในตอนนี้ฉันควรจะหยุดมันสักที”









“พี่ยงซอน ฉันทำสิ่งที่ผิดพลาดกับพี่เกินกว่าพระเจ้าจะให้อภัย ฉันขอโทษ”









“พี่บยอลอี ไม่ว่ายังไงฉันก็รักพี่ ขอบคุณที่ทำให้ฉันได้รู้จักกับความรักในชีวิตหนึ่งที่ได้เกิดมา”









“ถึงเวลาที่ฉันจะเป็นอิสระจากสิ่งนี้แล้วล่ะ...”









และนั่นคือประโยคสุดท้ายที่ดังขึ้นในห้วงความคิด ก่อนที่ฮเยจินจะปล่อยตัวเองให้ทิ้งดิ่งลงสู่เบื้องล่างชั่วนิรันดร์









ลาก่อน...






END. 





From Writer :

ฟิคมัมมู 3P ที่โคตรจะทรมานจิตใจไรท์เตอร์ค่ะ ให้มันจบแบบนี้แหละ เจ็บแสบดีว่ามั๊ยคะ แหะแหะแหะ


อ่านแล้วก็คอมเม้นท์กันได้เหมือนเดิมค่ะ และก็ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ 


รักคนอ่านค่ะ

SHARE

Comments

Ssnowflake
2 years ago
โอ้ยย สงสารน้องจินน คงเจ็บมามากแล้วจริงๆ;-;
Reply
moonnight
2 years ago
โอ้ย สงสารน้องฮเยจิน คงเจ็บมามากแล้ว อยากตบบยอลอีละเกิน
Reply
__Illmee
2 years ago
รู้สึกเหมือนใจดิ่งลงไปกับยัยน้องเลยค่ะ จบก็คือใจหวิวไปแล้ว
Reply
puymekh
13 days ago
สงสารยัยน้อง แต่มันก็ผิดแหละเนาะที่ไปคิดไม่ซื่อกับคนที่รักของคนที่รักเรามากขนาดนี้ ร้องไห้อุ๋งอิ๋ง
Reply