ถึงเธอคนนั้น
บ่ายแก่ ๆ ของวันศุกร์ ฉันยังนั่งอยู่ในห้องสมุดของมหาวิทยาลัย วันนี้ห้องสมุดดูเงียบเหงา ผู้คนส่วนใหญ่กลับบ้านกันไปหมดแล้ว อากาศเริ่มเย็นแล้วนะ คงใกล้เข้าฤดูหนาวแล้ว ผู้คนมากมายยอมหันหลังให้กับฤดูหนาวเพียงเพราะเขามีอดีตที่เจ็บปวดตอนลมหนาวมาเยือน ฉันก็เป็นเหมือนกัน แต่ฉันเลือกจะขังตัวเองไว้กับความหนาว มีบางสิ่งสำคัญกับฉันมาก มากเกินกว่าที่ฉันจะลืมได้ลง ฉันจึงเปลี่ยนทุกวันในชีวิต 
                                “ให้เป็นฤดูหนาวที่แสนเศร้า”
เวลาผ่านไป แสงแดดยิ่งอ่อนลง ฉันยังคงนั่งอยู่ในห้องสมุดที่เดิม ความคิดถึง ความรัก ความผูกพันธ์ ฉุดรั้งฉันให้ติดอยู่ในฤดูหนาวตลอดเวลา ตอนนี้ครบ 2 ปีแล้ว ที่เขาหายไปจากชีวิตฉัน เขาหายไปเหมือนสายลม เหมือนเขาไม่เคยมีตัวตน 3 เดือนแรกที่เขาหายไป ฉันร้องไห้แทบใจจะขาด นอนร้องไห้ทุกคืน แม้ในความฝัน "ฉันยังร้องไห้" ในใจฉันแค่อยากได้เขาคืนมา แต่ยิ่งเวลาผ่านไปนานแค่ไหน สิ่งที่ฉันหวังก็เลือนลางลงไปทุกที เวลาล่วงผ่านไปหัวใจฉันเริ่มชินและชา  ตอนนี้ฉันดีขึ้นมากแล้ว แต่เมื่อใดที่ฉันนึกถึงเขา
                                "น้ำตาก็ยังใหลออกมาเหมือนเดิม"  
ตัวฉันในตอนนี้ยังนั่่งอยู่ที่เดิม ในห้องสมุดหลังเดิม โต๊ะตัวเดิม บรรยากาศเดิม ๆ แต่คนที่เคยนั่งที่เดิมกับฉันไม่มีอีกแล้ว ทุก ๆ วันหลังจากเรียนเสร็จ ฉันจะมาห้องสมุดเสมอ มาสัมผัสกับบรรยากาศที่ฉันโหยหา ตอนนี้ฉันมีความสุขขึ้น ทำใจได้มากขึ้น เมื่อก่อนฉันมีความสุขที่มีเขา ตอนนี้ฉันก็มีความสุขที่ไม่มีเขา คนรอบข้างฉันมักจะบอกให้ฉันหยุดหลอกตัวเองตัดใจซักที 
                                         "ฉันทำไม่ลงจริง ๆ "  
อีก 5 นาทีห้องสมุดจะปิดแล้ว ฉันเก็บของใส่กระเป๋า เตรียมตัวกลับบ้าน บรรยากาศภายในห้องสมุดดูเงียบเหงาเหลือเกิน ฉันเดินลงบันไดอย่างช้า ๆ ในใจก็คิดถึงแต่เขาคนนั้น ไม่รู้วันพรุ่งนี้จะเป็นยังไง ไม่รู้เขาจะยังจำฉันได้ใหม 
                                        “ฉันลืมเขาไม่ลงจริง ๆ ”

SHARE

Comments