เ ห ตุ ผ ล ที่ เ ลื อ ก เ ดิ น
ถ้ามีคนมาเสนองานใหม่ให้
แน่นอนว่า
หลายอย่างดีกว่าที่เป็นอยู่
เป็นเอ็ง
เอ็งจะตัดสินใจยังไงวะ?



มันเป็นวันที่ร้อนอบอ้าวพอตัว
ผมกำลังเดินเก็บระยะฟักไข่น้องม่อน
ในขณะที่ใครบางคนโผล่มากอดคอผมจากด้านหลัง

“?”

“ถามอะไรหน่อยสิ”
“…”
“ในฐานะที่เอ็งเป็นกวีแห่งลุ่มแม่น้ำ… เจ้าพระยา”
“…”
“ถ้ามีคนมาเสนองานใหม่ให้ แน่นอนว่า หลายอย่างดีกว่าที่เป็นอยู่ เป็นเอ็ง เอ็งจะตัดสินใจยังไงวะ?”
“อืมมม ไม่แน่ใจแฮะ”
“สัมภาษณ์ก็ผ่าน ตรวจสุขภาพก็ผ่าน เหลือแต่รอไปเริ่มงาน…”
“ตอบยากอ่ะ”
“…”
“ฟังเรื่องของผมแทนเอามั้ย?”
“…”
“จริง-จริงช่วงก่อนหน้านี้ผมก็เจอเรื่องแบบนี้มาเหมือนกัน เพื่อนมันชวนไปทำงานด้วย เหมือนพี่เลย หลายอย่างดีกว่าตอนนี้ และถ้าผมเอาด้วย ผมก็มั่นใจแน่-แน่ว่าไม่พลาดงานนี้ชัวร์-ชัวร์”
“แล้วทำไมไม่ไป?”
“ไม่รู้สิ เพราะยัง… ผูกพันล่ะมั้ง?”
“ก็ไม่รู้ว่า ที่ใหม่ที่ไปเราจะได้เจอสังคมแบบนี้อีกหรือเปล่า?”
“นั่นเลย”
“อีกอย่าง ข้ายังรู้สึกติดค้างกับที่นี่มากเลยล่ะ เมื่อก่อนก็เกเร ตอนนี้เลยอยากจะแก้ไขในสิ่งที่เคยทำ”
“ก็ดีนะพี่”
“แต่ใครหลายคนก็บอกว่า ไม่เห็นจะต้องไปสนใจ…”
“อันนี้ก็ไม่ผิด เพราะบางครั้งเราก็อาจต้องเลือกในสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับตัวเอง ถ้าทางใหม่ตอบโจทย์ได้มากกว่า เราก็คงต้องทิ้งอะไรบางอย่าง”
“…”
“…”
“แล้วข้าจะรอคำตอบจากเอ็งนะ”

พูดจบก็เดินหายไป
แล้วทิ้งให้ผมเดินครุ่นคิดอะไรบางอย่างต่ออยู่เบื้องหลัง



“น้องเป็นคนมีความสามารถ เพียงแต่คงต้องลดความอินดี้ลงนิด”
“…”
“พี่หมายถึง… ถ้าน้องอยากไปถึงยังจุดที่ใครคนนั้นยืนอยู่อ่ะนะ”
“…”
“…”
“เวลาเปลี่ยน อะไรหลายอย่างก็คงจะเปลี่ยนครับพี่”
“…”
“ตอนนี้… หลายอย่างไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว”

ผมตอบยิ้ม-ยิ้ม
ไม่รู้ว่า ‘อินดี้’ ในความหมายของพี่เขาคืออะไร
แต่ถ้ามันหมายถึง
การได้ทำในสิ่งที่เราชอบและสบายใจ
ผมก็รู้สึกว่า
มันเป็นอาการที่ดีต่อใจไม่หยอก



“มึงเรียกเงินเดือนเท่ากู”
“ให้กูเรียกเงินเดือนเท่าวิศวะฯ เลยเหรอ?”
“ใช่ กูเชื่อว่ามึงทำได้”
เออ กูทำได้
แต่ถ้ากูไม่ชอบ
มันก็คงจะออกมาไม่ดีนัก
ซึ่งกู…
ไม่โอเคเลยถ้ามันจะเป็นแบบนั้น



“ต้องใช้สารศูนย์จุดศูนย์ศูนย์ศูนย์สามกรัม”
“บวกลบได้ไหม?”
“จุดศูนย์ศูนย์ศูนย์ศูนย์หนึ่ง”
ชั่งไปก็ต้องกลั้นลมหายใจไป
เย็ดเชร่
ชีวิตที่ทุกอย่างเพอร์เฟคเป๊ะเว่อร์ดูจะไม่ใช่ทางของผมเอาเสียเลย
แล้วถ้าผมต้องไปทำงานแบบนี้กับไอ้เพื่อนของผม
มิใช่ผมต้องอดทนราวกับคนที่ยืนอยู่กลางทะเลทรายร้อน-ร้อนเลยเหรอ?



“กูคงไม่ไปอยู่กับมึงอ่ะ”
“ทำไมว่ะ ทุกวันนี้มึงทำงานเหนื่อยไม่ใช่ไง? อยู่กับกูงานสบายรายได้ดี แถมดีไม่ได้ได้ไปต่างประเทศเหมือนอย่างกูด้วย”
“เออ กูรู้”
“…”
“แต่กูยังมีอีกหลายสิ่งที่ต้องทำ… ที่นี่”
“…”
“และชีวิตคนเรามันก็สั้นเกินกว่าที่กูจะมาจมอยู่กับสิ่งที่ไม่โอเคนาน-นาน”
“…”
“โทษทีนะเพื่อน”



“ปีนี้เราจะไปปันรอยยิ้มกันที่เชียงใหม่”
โอ้โห
แค่ชื่อจังหวัดก็น่าไปแล้ว
แต่นั่นคงไม่ใช่สาระ
ผมมองไปยังเหล่าพวกพ้องทีมงานที่นั่งประชุมกันอยู่
อีกหลายคนก็ติดงานจนมาไม่ได้
กระนั้นผมก็จำได้ดีว่ามีใครบ้าง
มันไม่ได้สำคัญว่า
เราไปที่ไหน…?
เพราะมันสำคัญว่า
เราไปกับใครต่างหาก

“อยู่ด้วยกันไปนาน-นานนะตี้ เราจะไปปันรอยยิ้มกัน…”

เพราะมันไม่ใช่สถานที่
…แต่มันคือผู้คน

สามปี ห้าเดือน
ราวกับเวลากำลังนับถอยหลังสู่ครั้งสุดท้าย

#Photo_Teller
#Torfun
#เศษหนึ่งส่วนสี่
SHARE
Written in this book
#เศษหนึ่งส่วนสี่
ถ้าปลายทางชีวิตคือร้อย นี่ก็ผ่านมาเศษหนึ่งส่วนสี่แล้ว : ) #Photo_Teller #Torfun #เศษหนึ่งส่วนสี่
Writer
Photo_Teller
Writer, Traveller, Storyteller
ชีวิต คือ การเดินทาง และ ระหว่างทาง ก็มัก มีเรื่องราวน่าสนใจซ่อนอยู่...

Comments

gamepoopoo
9 months ago
ทำงานในสิ่งที่เรารัก โดยไม่มีภาระแบกค้ำคอมากมายคือที่สุดแล้วครับ เขียนดีครับๆ
Reply
Photo_Teller
9 months ago
นั่นน่ะสิเนอะ : )