วันนี้ไม่อยากได้แล้ว
เคยอยากได้อะไรมากๆแล้วมันไม่ได้ไหมครับ
ทั้งเอ่ยปากขอ และแสดงออกทางการกระทำ
...

ผมอยากถ่ายทอดเรื่องราวความเจ็บปวด
ที่ผมพบเจอมา
มันเหมือนเด็กเอาแต่ใจ

'แค่ไม่ได้สิ่งที่อยากได้เอง อะไรมันจะขนาดนั้นวะ?'

ใครๆก็มีเรื่องไม่สมหวังทั้งนั้น
ใช่


ผมเคยบอกกับคนๆหนึ่งไว้ว่า
'ไม่เป็นไรนะถ้าจะไม่มีเวลา ขอแค่คุยกันบ้างก็พอ'
ผมต้องการแค่นั้นจริงๆ 
ผมรู้ว่าคนเรามีอะไรต้องทำ มันเหนื่อย
ใครคนนั้นอาจจะเจอเรื่่องราวปวดหัวมาทั้งวันแล้วก็ได้

'ไม่เป็นไรหรอก แค่ยังรู้ว่ามีกันก็พอนะ'
แต่นานเข้ามันกลับไม่ใช่
คนๆนั้นไม่ได้แค่เอาเวลาไปทำอะไรที่จำเป็น 
เขาเอาเวลาที่ควรพูดคุยกับผมบ้างไปให้อย่างอื่น
อย่างอื่นผมมองว่ามันเป็นอะไร
ที่่เห็นแก่ตัว
เขากำลังสรรหาความสุขให้ตัวเอง
โดยลืมผม ผมเหมือนของตาย
อ้างความสุขเหล่านั้นว่า ก็เขาเป็นแบบนี้ เขาจะทำอะไรก็ได้

'ไม่เป็นไรนะ เข้าใจมาตลอด'
เข้าใจว่าเห็นอย่างอื่นสำคัญกว่า
เข้าใจว่าสิ่งที่ผมอยากได้มันยากเกินตัวเขาไป
เข้าใจดีว่ามันต้องเป็นแบบนี้สักวัน


'ขอโทษนะ ไม่ได้อยากได้อีกแล้ว'
เขาต้องการคุยกับผม เหมือนจะอยากอธิบาย
'ทำไมตอนขอถึงไม่ให้'
ไม่มีคำตอบ
'ทำไมตอนยังอยู่ตรงนั้น ถึงไม่ใส่ใจ'
...
'ทำไมถึงจะมาเห็นค่าตอนนี้'
ความเงียบโรยตัว
'ที่่บอกว่าเข้าใจคือเข้าใจจริงๆนะ แต่ทำไมไม่เข้าใจกันบ้าง'
เหมือนเขาจะร้องไห้
'อย่าเสียใจกับการกระทำตัวเองเลย'




หลังจากนั้นผมก็ไม่อินกับการที่ใครต้องมาเสียใจทีหลังกับการกระทำตัวเอง
ตอนมีไม่รักษา เป็นบ้าอะไรเหรอ


เธอเคยรอเจอปลาวาฬแล้วมันไม่มาปะ

SHARE

Comments