Chapter 10
In chapter 10, you walk slowly and she runs away.

บางครั้งกาลเวลามันคือเกมมายากล 
เพราะเมื่อไหร่ที่คุณก้าวช้าลง 
สิ่งต่างๆรอบข้างก็พลันช้าตาม 
ราวกับถูกสะกดไว้เชียวล่ะ

คุณเก็บรายละเอียดและดื่มด่ำกับรสชาติชีวิต
นอกเสียจากว่ามันจะขมขื่นจนคุณรู้สึกเอะใจ
คุณมองไปรอบตัวแล้วพบว่าเธอไม่อยู่ตรงนี้
อีกแล้ว.

คุณไม่รู้ว่าเธอหายไปจากกาลมายากลได้ยังไง
คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าภาพสุดท้ายของเธอปรากฎในสายตาคุณเมื่อไหร่ 
คุณไม่รู้อะไรเลย.

จนกระทั่งคุณเห็นรอยเท้าของเธอ
เธอทิ้งร่องรอยไว้อย่างไม่ปิดบัง
คุณเห็นรอยเท้ามากกว่าหนึ่ง
แล้วใครกันที่พาเธอหนีไป

คุณเพิ่งจะเอะใจในวันที่นักมายากลเสกให้มีผู้ร่วมการแสดงคนที่สาม และในที่สุดคุณรู้คำเฉลย คุณต้องรู้.
เพราะคุณคือผู้บงการเกม
คุณรู้ว่าอีกไม่นานการแสดงกำลังจะจบ
และคุณรู้ว่าเธอคงไม่โผล่ออกมาอีกแล้ว
ก็คงเหลือเพียงแต่คุณ ที่ยังต้องดำเนินเกมต่อไป

The show must go on.
SHARE
Written in this book
done
Writer
keh
Not responding
born from neptune | grow up on earth

Comments