Coffee talk /for doppy :-)


/marcus part

( monday, 27 Feb )
' 07:40 am. '

   ปฏิทินอิเล็กโทรนิคบนแผงหน้าปัดของรถเก๋งคันเล็กที่กำลังเคลื่อนที่ไปบนถนนแสนสงบบ่งบอกเวลารับรุ่งเช้าในวันแรกของการไปทำงานเป็นหนุุ่มออฟฟิส

 หนุ่มวัยทำงานในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มขลับให้ผมสีดำของเขาดูเคร่งขรึมมากขึ้นในหน้าที่การงานกำลังพึมพำถึงเรื่องที่เหล่าเพื่อนฝูงของเขาซักถาม เมื่อวาน หลังจากที่บริษัทมีการจากงานฉลองยอดขายที่ดูท่าจะเป็นไปได้สวย


"สเปคหรอ"



..


ให้เล่าเรื่องถึงคนที่ตรงสเปคผมงั้นหรอ?

"ยากจังน-"


ตื้ดด  ตื้ด..


"ว่าไง"

- มึงอยู่ไหนแล้วอ่ะ ฝากซื้อกาแฟที ลืมแวะว่ะเมื่อเช้า
โทษที


.


ก็เหมือนทุกที


"เอาไร"

- เหมือนเดิม



ลาเต้เพิ่มวิปครีม

"ร้านไหนก็แดกได้ใช่ไหม"

- เออๆ ร้านไหนก็ซื้อมาเลย

โทษที ขับเลยร้านขาประจำไปแล้ว

"โอเค เดี๋ยวแวะให้"



..



  ใช้เวลาไม่นานนัก รถเก๋งราคาแพงก็ถูกจอดลงหน้าร้านคาเฟ่เล็กๆริมข้างทางที่ดูเหมือนจะขนาดเล็กกว่าร้านอื่นๆที่เขาเคยลองดื่มแถวย่านนี้อย่างมาก ร้านกาแฟที่ถูกตกแต่งด้วยสีคลาสสิก หน้าร้านถูกวางด้วยกระถางต้นไม้ขนาดเล็ก และมีแท่นเมนูที่ทำจากไม้ขนาดกำลังดีถูกตั้งอยู่เพื่อต้อนรับลูกค้า พร้อมป้ายชื่อร้าน 'coffee talk' ตั้งไว้ในพื้นที่ที่มองเห็นได้จากประตูร้าน 

  พอมองรวมๆแล้ว ถือว่าภาพลักษณ์พอใช้ได้ ถึงจะธรรมดาและเรียบไปก็ตาม แต่จะทำไงได้นอกจากร้านกาแฟที่เขาแวะกับเพื่อนสนิทของเขาประจำนั้น เป็นเพียงร้านเดียวในย่านกังนัมนี้ที่เปิดทำการตั้งแต่เช้าตรู่ เพื่อรองรับกลุ่มลูกค้าวัยทำงานอย่างเขาไงล่ะ หวังว่ากาแฟร้านนี้จะไม่ทำให้มื้อเช้าของเขาผิดหวังนะ



"สวัสดีครับ รับอะไรดีครับเช้านี้?"

"เอสเพรซโซ่หวานน้อย กับ ลาเต้เฟรปเป้เพิ่มวิปครับ"

"วิปครีมราดท็อปปิ้งอะไรไหมครับ?"

"อ่า"

   ตาคมก้มลงทอดสายตาให้กับเมนูที่ติดอยู่บนเคาท์เตอร์เล็กๆตรงหน้าของเขาอย่างตั้งใจ โดยที่ไม่ได้ให้ความสนใจกับพนักงานที่กำลังรับออเดอร์จากเขาแม้แต่น้อยนับตั้งแต่เขาก้าวเข้ามาในร้านพร้อมตรงดิ่งมายังด้านหน้าเคาท์เตอร์นี้


..


"ทางเราขอแนะนำเป็นดาร์กช็อคนะครับ ราดแล้วเข้ากับลาเต้มากๆเลยนะ สำหรับคนที่ไม่ค่อยชอบทานหวานหน่ะครับ"

"อืม งั้นดาร์กช็อคครับ"

"โอเคครับ ทั้งหมด 12,000วอนครับ"

"ครับ"

"เอ่อ.. มีเงินสดไหมครับ พอดีเพิ่งเปิดร้าน ไม่มีเงินทอนแบงค์ใหญ่เลยครับ"

.

   ร่างโปร่งตรงหน้าเคาท์เตอร์ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงการขัดแย้งเล็กๆของคนตรงหน้าเขา ก่อนที่จะเก็บแบงค์ใหญ่อย่างที่พนักงานได้บอกที่ตนเพิ่งวางลงไปกับถาดสำหรับชำระเงินที่ถัดจากเมนูด้านหน้าเขา หลังจากนั้นเขาจึงหยิบกระเป๋าหนังออกจากกางเกงสเลคและควักบัตรเครดิตใบดำขึ้นมายื่นให้แทนเงินสดพร้อมเงยหน้าขึ้นเพื่อที่จะมองยังพนักงานตรงหน้า



..



"ครับ? คุณลูกค้า "

"อันนี้จ่ายได้ใช่ไหมครับ?"

"อ๋อ ได้ครับ! เดี๋ยวรอสักครู่นะครับ"

"ครับ"

 
 น่ารัก



  เด็กหนุ่มหน้าตาน่ารัก ผมสีน้ำตาลเข้ม ปากเล็กเป็นกระจับที่ดูเหมือนจะถูกเคลือบด้วยลิปบาร์มสีเชอร์รี่ และนั่น มันกำลังขยับบดเบียดกันไปมา พึมพัมเล็กๆไปตามเสียงเพลงในร้านจนผมเห็นฟันกระต่ายน้อยๆซ้อนอยู่ภายใน

   ดวงตากลมโตตรงหน้าที่กำลังจ้องมองมาที่ผมระหว่างใช้มือเรียวเล็กของเขารูดบัตรและแสกนเพื่อจะให้เขาได้ชำระเงินสำหรับกาแฟ และดูท่าแล้ว เขาคงจะยังไม่ใช่ชายวัยทำงานแบบผมแน่ๆ

"อ๋าา เสร็จแล้วครับคุณลูกค้า"

.

"นั่งรอกาแฟสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมเดินไปให้นะ"

  เขาผายมือให้ผมไปยังชุดโต๊ะไม้เล็กๆที่อยู่ใกล้กับเคาท์เตอร์นี้ และมันยังถูกจัดวางไว้อย่างระเบียบถัดจากผมไปไม่กี่ก้าวขา ก่อนจะหันหลังกลับไปยังเครื่องทำกาแฟด้านในเคาท์เตอร์แล้วจัดการใช้นิ้วกดลงไปที่ปุ่มทำงานเพื่อเป็นการปั่นเมล็ดกาแฟในนั้น

  เสียงการบดกันของเมล็ดกาแฟ และกลิ่นอันหอมกำลังลอยคลุ้งไปทั่วร้านกาแฟเล็กๆแห่งนี้ ซึ่งนั่นเป็นเสียงที่ผมคุ้นเคยในร้านกาแฟยามเช้าอย่างมาก มันทำให้ผมอารมณ์เย็นลง ไม่ว่าจะเจอกับเรื่องราวอะไรมา เสียงต่างๆดังสักพักหนึ่ง ก่อนจะเงียบลง เหลือไว้แค่เพียงเสียงเพลงวัยรุ่นที่ยังคงคลอไปเรื่อยๆดั่งเช่นตอนแรกที่เขาก้าวเข้ามา

 ผมตัดสินใจก้มลงหยิบมือถือขึ้นมาไถแอพพลิเคชั่นเรื่อยๆ เพื่อเป็นการไม่สนใจกับเด็กผมม้าที่กำลังชงกาแฟอย่างตั้งใจด้านหลังนั่น ไม่รู้มีอะไรให้เขาแปลกใจนัก สายตาถึงไม่ได้จดจ่อลงกับหน้าจอเลยแม้แต่น้อย

"อย.. อยากลองชิมกาแฟไหมครับ? ผมปั่นเอง ชงเองเลยนะ"


ให้ตายสิ มองไม่เนียนหรอวะ


..


"ได้หรอครับ?"

"เห็นแก่เป็นลูกค้าคนแรกเลยนะเนี่ย ฮ่าๆๆ"

"ไหน ขอผมลอง"

"เชิญทางนี้เลยครับ"


 คนตัวเล็กเอื้อมมือเข้ามาดึงแท่นกั้นทางเข้าด้านหลังเคาท์เตอร์ออก พร้อมทำท่ากวักมือเล็กๆของเขาใส่ผม แล้วก็หันหลังกลับไปคนกาแฟตรงหน้าอีกครั้ง เหมือนที่เขาทำก่อนหน้านี้

 ผมลุกจากที่นั่งและก้าวขาเข้าไปยังด้านหลัง หรือที่เรียกว่าห้องครัวได้ไหมนะ? จากนั้นจึงไปยืนอยู่ข้างๆคนตัวเล็กกว่า พยายามจะไม่เกะกะในหน้าที่ของเขานะ แต่จะทำไงได้ เขาทำหน้าตาเชิญชวนขนาดนั้น และไม่นาน เขารีบหันขวับ กลับมามองหน้าผมด้วยแววตามีความหวังพร้อมยื่นแก้วกาแฟที่ก่อนหน้านี้มันอยู่ในความตั้งใจของเขาให้ผม

"นี่เลยครับ ลองดูๆ"




..





"อร่อยไหมครับ...? "


 อร่อย..

  อร่อยมาก

   ตอนแรกผมว่าจะไม่ทำให้หน้าตาดูมีพิรุจอะไรเท่าไหร่หรอกนะ แต่ไม่อยากจะบอกเลยว่ากาแฟแก้วเล็กๆในมือผมตอนนี้มันอร่อยกว่าร้านประจำที่ผมซื้อซะอีก ทั้งหอมทั้งมัน ไม่หวานและขมจนเกินไป มันกำลังกลมกล่อมเลย ขอเสียมารยาทโดยการดื่มจนหมดแก้วแล้วกันนะ


"คุณครับ.. อ อร่อยไหมครับ? "

"อืม อร่อยครับ"

"จริงๆนะครับ งั้น.. นี่ครับกาแฟของคุณ ผมใส่ถุงให้แล้ว"

"ขอบคุณครับ"

"ขอบคุณที่มาอุดหนุนนะครับ"


 ผมสอยเท้าออกจากเคาท์เตอร์ตรงกลางของร้านคาเฟ่แห่งนี้ เดินตรงไปยังประตูกระจกใสบานใหญ่ตรงหน้า พร้อมมือที่หิ้วถุงกระดาษบรรจุแก้วกาแฟในนั้นอยู่ แต่ก็ต้องชะงักฝีเท้าไว้ เมื่อรู้สึกได้ถึงแรงดึงเล็กๆที่ปลายสูทของผม


..


"เอ่อ คุณครับ.."

"หื้ม"

"ผม ค คิม โดยองนะครับ!"

"อ่า ผมม-"

"มาร์คใช่ไหมครับ ม..มาอุดหนุนผมบ่อยๆนะ ถ้าคุณชอบหน่ะครับ.."


..


"ชอบสิ"


ชอบ



น่ารักดี



"อ่า.. งั้น มาอุดหนุนผมบ่อยๆนะ!"

"ผมมาแน่นอนครับ"



..





"โดยอง"

"ครับ..?"

"ขอเบอร์หน่อยสิ"


ไม่รู้ว่าทำไมเช้าวันจันทร์ที่มันควรจะน่าเบื่อ กลับกลายเป็นเช้าที่รู้สึกดีมาทันที เอาล่ะ หลังจากนี้ก็อาจจะสามารถกลับไปเล่าถึงคนในสเปคของผมได้แล้วกระมัง และมันจะดีขึ้นไปอีก เพราะจะต้องบังเอิญแวะซื้อกาแฟให้แกแล้วล่ะ เพื่อนรัก


ไว้เจอกันนะครับ

คิม โดยอง.





..






/doppy part

( monday, 27 Feb )
' 07:30 am. '



 สู้เขานะ คิม โดยอง


   ใช่แล้ว วันนี้เป็นวันเปิดร้านคาเฟ่วันแรกของเด็กหนุ่มฟันกระต่าย หลังจากที่ได้ทำการลงทุนร่วมกับครอบครัวและหลายๆคนทางบ้านของเขา เราตกลงกันอยู่นาน และมันเป็นเวลาช่วงปิดเทอมใหญ่ของมหาลัย คุณแม่และคุณพ่อที่ได้ทำการจัดการเรื่องสถานที่และร้านนี้ ก็เคยเป็นของท่านมาก่อน มันก็คงไม่ใช่เรื่องยากอะไร หากเขาอยากจะลองบริหารมันด้วยตัวเองบ้าง


"ขอให้มีลูกค้าเถอะนะ.."

  เด็กหนุ่มบ่นพึมพำกับตัวเองตลอดเวลาที่สายตาละขึ้นไปมองยังประตูกระจกบานใหญ่ตรงหน้า ต่อให้จะเคยเรียนทำกาแฟมาหลายปีก็เถอะ แต่การอยู่ในร้านคนเดียว จัดการอะไรคนเดียวแบบนี้มันแปลกๆไปด้วยล่ะ เพราะปกติจะมีเพื่อนๆมาคอยช่วยดูแลสำหรับหลายๆเรื่อง แต่วันนี้ ดันไม่ว่างกันซะได้.. น่าเสียดายจังนะ


' city 127 - NCT127 '

 คนตัวเล็กในชุดลำลองสีขาวกับผ้ากันเปื้อนครึ่งตัวทำให้หลายๆอย่างขลับให้เขาดูน่ารักน่าถนุถนอมมากยิ่งขึ้นเดินไปมาทั่วร้าน ก่อนที่เขาเดินตรงไปยังเครื่องเล่นเพลงและทำการเปิดเพลงโปรดของเขาเพื่อหวังว่ามันจะช่วยให้เขาหยุดรุกรี้รุกรนได้

.


"โอ๊ะ มีรถมาจอดด้วย"

  ผ่านไปไม่กี่นาที รถเก๋งสีเทาที่ตัวเขาเองก็มองมันออกว่าราคาสูงแค่ไหนได้ทำการจอดลงตรงหน้าร้านของเขาอย่างรวดเร็ว และไม่นานหลังจากเขาเห็นว่าเครื่องรถยนต์ดับลง ก็มีชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มก้าวขายาวออกจากประตูรถ และทำการตรงมายังในร้านของเขา

 คนตัวเล็กเริ่มตื่นเต้นเล็กน้อย และรีบวิ่งเข้าไปยืนตรงดิ่งในเคาท์เตอร์ แต่ก็นั่นแหละ มันเป็นเพียงแค่ความรู้สึกที่ต้องเก็บไว้ลึกๆ แม้ภายในใจเขาอยากจะออกไปร้องโหวกแหวกว่ามีลูกค้ามาชิมร้านเขาตั้งแต่เช้าตรู่เช่นกันกับคาเฟ่อื่นๆ


 โอ้โห..


   ชายหนุ่มหุ่นสูงโปร่งในชุดวัยทำงาน หนุ่มออฟฟิสพร้อมผมดำที่ถูกเซทด้วยแว็กซ์อย่างตั้งใจ ใบหน้าคมและสันกรามนั้นบ่งบองได้ว่าเขาไม่ใช่ชายเชื้อชาติเกาหลีแท้แน่ๆ ปากเรียวอมแดงบ่งบอกการแห้งและกระหายน้ำนั่น จมูกเป็นสันโด่งสูงและเข้ากับรูปหน้าของเขา นั่นยิ่งทำให้สายตาของผมเพ่งมองเขามากขึ้น มากเรื่อยๆ เมื่อเขาก้าวขาเข้ามายังตรงหน้าผม และก้มลงอ่านเมนูด้านล่างอย่างไม่ละสายตาขึ้นมามองแต่น้อย


ผมควรสวัสดีเขาใช่ไหม?

หรือ ควรถามอะไรก่อนดี?


..


"สวัสดีครับ เช้านี้รับอะไรดีครับ?"

 "เอสเพรซโซ่หวานน้อย กับ ลาเต้เฟรปเป้เพิ่มวิปครับ"


"วิปครีมราดท็อปปิ้งอะไรไหมครับ?"

"อ่า"

จริงๆควรหยุดมองหน้าเขาต่างหากเล่า.. แล้วเขาก้้้้มลงอ่านเมนูนั่นมานานแล้วนะ ตั้งใจดีจัง แต่ว่า.. ไม่คิดจะเงยหน้าขึึ้นมามองผมหน่่่่่่อยหรอ ผมคนรับออเดอร์เลยนะ..


..


หยุดเม้มปากตัวเองแบบนั้นได้ไหมครับ..



"ทางเราขอแนะนำเป็นดาร์กช็อคนะครับ ราดแล้วเข้ากับลาเต้มากๆเลยนะ สำหรับคนที่ไม่ค่อยชอบทานหวานหน่ะครับ"

"อืม งั้นดาร์กช็อคครับ"

"โอเคครับ ทั้งหมด 12,000วอนครับ"

"ครับ"

"เอ่อ.. มีเงินสดไหมครับ พอดีเพิ่งเปิดร้าน ไม่มีเงินทอนแบงค์ใหญ่เลยครับ"


 ขอโทษครับคุณลูกค้า จริงๆเงินทอนมันก็มีนั่นแหละหน่า.. แต่มันคงดีกว่านี้ถ้าคุณใช้บัตรจ่ายแล้วผมก็สามารถรู้จักชื่อของคุณได้โดยที่ผมไม่ต้องถาม และดูเหมือนหนุ่มออฟฟิสตรงหน้าของผมไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่เลย

  เขาขมวดคิ้วเล็กๆ ก่อนจะใช้มือใหญ่ทาบลงบนเคาท์เตอร์ รูดแบงค์ใหญ่ที่ผมเพิ่งบอกเขาไปว่าไม่มีเงินทอนเก็บเข้าสู่กระเป๋าหนังที่เขานำออกมาจากกางเกงสเลคเนื้อดี พร้อมเปลี่ยนมันให้กลายเป็นบัตรเครดิตใบดำเงาสวย เขายื่นมันมาโดยที่ยังไม่วางลงบนโต๊ะก่อนที่จะ..

 ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมา ละสายตาที่เมื่อครู่ยังจดจ่ออยู่กับเมนูของร้านเปลี่ยนมาเป็นจ้องมองผมแทน ท่าทางของเขาดูเปลี่ยนไปนิดหน่อยหลังจากที่ผมเงยหน้าขึ้นสบตาเขาเช่นกัน คิ้วที่ยังไม่คลายปมดีนักนั่น สายตาที่มองมาที่ผมโดยที่ก็ไม่อาจรู้ได้ว่าเขาจะละไปตอนไหน และปากเรียวบางที่เขาขบเม้มกันอยู่เพราะความแห้งของริมฝีปากที่ขาดน้ำ มันทำให้ผมรู้สึก แปลกๆ.. 


อึดอัด อย่างบอกไม่ถูก



..




หากจะมองก็คงมองได้ มันไม่ใช่เรื่องแปลกที่ผู้ชายจะมองกัน



 แต่มันต้องไม่ใช่การที่เขาเลียริมฝีปากไปพร้อมๆกับยืนสอดมือเข้ากระเป๋ากางเกงแล้วจ้องมาที่ผม เสมือนจะกลืนกินเข้าไปก็ว่าได้.. ผมต้องรีบกำจัดสถานการณ์ที่เป็นอยู่ ก่อนที่เขาจะรับรู้ได้ว่าผมร้อนและรู้สึกเหมือนกับจะหายใจไม่ออกมากแค่ไหน


"ครับ? คุณลูกค้า "

"อันนี้จ่ายได้ใช่ไหมครับ?"

"อ๋อ ได้ครับ! เดี๋ยวรอสักครู่นะครับ"

"ครับ"



 และดูเหมือนจะได้ผล เมื่อเสียงทักของผมดังขึ้น สายตาที่ดุดันเมื่อครู่มีท่าทีที่ตกใจขึ้นมา ถึงจะดูไม่ออกมาก แต่ก็รู้ได้ว่ามันไม่ใช่การจ้องอีกต่อไป เขาตัดสินใจวางบัตรใบดำในมือลงบนแท่นจ่ายเงินที่เคาท์เตอร์ และผมก็รับมันมารูดเพื่อชำระเงินให้เขาในทันที

 เมื่อบัตรใบดำถูดรูดเข้ากับเครื่องสแกนขนาดเล็กหลังเคาท์เตอร์นี้ ใช้เวลาไม่กี่วินาทีก็สามารถทำการจ่ายเงินค่ากาแฟของลูกค้าหนุ่มตรงหน้าผมได้ แต่ไม่กี่วินาทีต่อมา ใบเสร็จได้ถูกค่อยๆตีพิมพ์จากช่องด้านบนที่ถูกเสียบด้วยบัตรไว้ ผมค่อยๆรูดค่อยๆดึงกระดาษมาตรวจสอบอย่างเบามือ



..





'Mark ( Lee Minhyung )'



 อ่า ชื่อมาร์ค

 ดูดีจัง


..


ทำยังไงดี อยากรู้จักเขาจัง..

แต่มันจะแก่แดดไหมถ้าเด็กมหาลัยอย่างผม


..



ขอเบอร์ ไม่ก็ ช่องทางการติดต่ออีกสักหน่อย


ไม่ๆๆๆ ไม่ดีแน่นอน


นั่นก็ไม่ดี นี่ก็ไม่ควร ชายวัยทำงานตรงหน้าของผมก็ยังจ้องริมฝีปากไม่หยุดอีก ให้ตายสิ แค่ร้องเพลงเขาก็มองมาเหมือนจะวิ่งเข้าใส่ให้ได้ แล้วจะให้ผมทำตัวยังไงเนี่ย.. งั้นก็ควรจะทำยังไงก็ได้ให้เขาอยู่ในร้านนานที่สุดดีกว่า แบบนี้พอจะได้ไหมนะ?


"อ๋าา เสร็จแล้วครับคุณลูกค้า"

..

"นั่งรอกาแฟสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมเดินไปให้นะ"


  ผมผายมือให้เขาไปยังเก้าอี้ลำลองที่จัดไว้ให้ใกล้กับเคาท์เตอร์นี้ที่สุด หวังว่าเขาจะดูไม่ออกว่ามือและแขนของผมสั่นรัวแค่ไหนตอนยกขึ้นชี้ไปที่โต๊ะเมื่อเขาเหมือนจะมองหามันเล็กๆ เมื่อขาเรียวยาวถูกก้าวออกจากพื้นที่อันตรายตรงหน้า ผมจึงรีบหันกลับไปสนใจทำเมนูกาแฟสองแก้วที่เขาเพิ่งสั่งเมื่อครู่ พร้อมดังเพลงในร้านให้กลบความเงียบที่มันอาจจะเกิดขึ้นในไม่ช้า

  เสียงเปิดเครื่องบดเมล็ดกาแฟดังขึ้นเมื่อผมเริ่มทำเมนูที่เขาสั่ง ผมค่อยๆทำการตวงวัตถุดิบอย่างชินมือ และตั้งใจ เพื่อที่จะให้มันกลมกล่อมกว่ากาแฟร้านไหนๆที่เขาเคยดื่มมา ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น เครื่องบดก็ค่อยๆเบาเสียงลง เหลือไว้แต่เสียงเพลงที่ผมดังขึ้นทิ้งไว้
 และพอสังเกตแล้ว เมื่อเสียงบดเมล็ดกาแฟเบาลง แปรเปลี่ยนเป็นเสียงเพลงโปรดของผม คนบนโต๊ะไม่ไกลนั้นก็ค่อยๆควักมือถือของเขาออกมา พร้อมนั่งด้วยความผ่อนคลายมากขึ้น ดูเหมือน เขาจะชอบทั้งเสียงเพลงแล้วก็กลิ่นกาแฟนะ..

 ผมไม่ให้ความสนใจกับชายหนุ่มผู้เป็นลูกค้ามากนัก เมื่อสมาธิที่มีอยู่จดจ่อไปกับการขงเครื่องดื่มในครัวเล็กๆตรงนี้ กาแฟที่พ่อกับแม่ส่งมาให้จากบ้านของเขา วิธีการชงและสูตรเล็กๆน้อยๆที่ผมคิดค้นมาพร้อมๆกับตอนเรียน นั่นยิ่งทำให้ผมมั่นใจว่ากาแฟาแก้วนี้จะต้องอร่อยกว่าร้านอื่นๆแน่


"อย.. อยากลองชิมกาแฟไหมครับ? ผมปั่นเอง ชงเองเลยนะ"


เด๋อเอ๊ย.. มีใครเขาชวนลูกค้าดื่มกาแฟบ้างเนี่ย..


..


"ได้หรอครับ?"


จะบ้าตาย คุณมาร์คคคคคค

..

"เห็นแก่เป็นลูกค้าคนแรกเลยนะเนี่ย ฮ่าๆๆ"

"ไหน ขอผมลอง"

"เชิญทางนี้เลยครับ"



 ผมแกล้งทำเป็นว่ามันติดตลก ก่อนที่จะบังคับแขนของผมไม่ให้สั่นมาก เพื่อจะเปิดแท่นกั้นระหว่างด้านนอกและที่อยู่ตรงนี้ พร้อมยกมือขึ้นกวักเล็กๆเพื่อเป็นสัญญาณ ร่างสูงเก็บมือถือของเขาลงกางเกงตัวยาว ก่อนจะค่อยๆก้าวเข้ามาตามคำเรียกของผม


 รับรู้ได้ถึงความอบอุ่น.. 

 รู้สึกได้ว่าเขาหายใจไม่ไกลร่างกายของผมนัก..


"นี่เลยครับ ลองดูๆ"

  ผมหันหลังกลับไปนำกาแฟที่ทำเสร็จใส่ถุง จากนั้น ยกกาแฟที่ตนได้ทำการแบ่งใส่แก้วใบเล็กๆไว้ให้ และพอหันตัวกลับไปยื่นแก้วในมือ ก็พบว่ามาร์คยืนอยู่แทบจะชิดกับตัวของผม เขาก้มลงมองผมสลับกับแก้วกาแฟ ก่อนจะยกมือขึ้นรับแก้วนั้นไว้ด้วยรอยยิ้มเล็กน้อยเพื่อเป็นการขอบคุณ


มีเสน่ห์ชะมัดเลย..



หล่อจัง..



หลายๆท่วงท่าของเขาดูเป็นผู้ใหญ่ที่ถูกอบรมและสั่งสอนมาด้วยดี ทั้งการพูดและการวางตัว..

"อร่อยไหมครับ...?"


  มันจะเป็นตามแบบที่ผมหวังไว้ไหมนะ เมื่อคนตรงหน้าผมยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มมันที่ละน้อยๆ เขาไม่หยุดดื่มมัน แต่ก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะรู้สึกดีกับรสชาติเช่นกัน หรือว่ามันไม่ถูกปากหรอ? ผมชักจะกังวลแล้วล่ะ

"คุณครับ.. อ อร่อยไหมครับ? "

"อืม อร่อยครับ"


ค่่่่อยโล่งอก..


"จริงๆนะครับ งั้น.. นี่ครับกาแฟของคุณ ผมใส่ถุงให้แล้ว"

"ขอบคุณครับ"

"ขอบคุณที่มาอุดหนุนนะครับ"


  และมันก็อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่ผมจะได้เจอเขาอีก หลังจากที่ผมบอกขอบคุณสำหรับการอุดหนุนกาแฟต้อนรับการเปิดร้านของผมไป มาร์คก็หันหลังกลับไปพร้อมๆกับถุงกระดาสในมือเขา และก้าวขาเดินต่อไป ซึ่งอีกไม่นาน จะถึงด้านหน้าประตู


     'แต่ผมอยากเจอเขาอีก'


  จู่ๆพนักงานเด็กน้อยที่ยืนแข็งทื่อด้านหลังแคชเชียร์ใหญ่นี้ก็ค่อยๆดันพนักกั้นออกแล้วเดินตรงไปยังหนุ่มในชุดสูทตรงหน้าที่กำลังจะเดินออกจากร้านไปอย่างไม่สนใจอะไร มือเล็กของเขายกขึ้นเพื่อจับปลายเสื้อสูทของคนตัวสูงกว่าแล้วสะกิดมันอย่างเบามือ นั่นทำให้คนตรงหน้าหยุดก้าวขา และเปลี่ยนมาเป็นหันกลับเพื่อมองหน้าคนตัวเล็กอีกครั้ง


"เอ่อ คุณครับ.."

"หื้ม"

"ผม ค คิม โดยองนะครับ!"

"อ่า ผมม-"

"มาร์คใช่ไหมครับ ม..มาอุดหนุนผมบ่อยๆนะ ถ้าคุณชอบหน่ะครับ.."


..



"ชอบสิ"



อื้อ ชอบเหมือนกัน



"อ่า.. งั้น มาอุดหนุนผมบ่อยๆนะ!"

ถึงคุณมาร์คลีอาจจะหมายถึงกาแฟก็ตามนะ..


..

"ผมมาแน่นอนครับ"


ก็ยังชอบคุณอยูู่ดีนั่นแหละ






..



หรือว่าไม่ได้หมายถึงกาแฟนะ..?


"โดยอง"

"ครับ..?"


  คนตัวสููููููงสาวเท้าเข้ามาใกล้ผมมากขึ้นจนเราในตอนนี้แทบจะยืนชิดกัน ก่อนที่ร่างหนาตรงหน้าผมจะควักเอาสมาร์ทโฟนขึ้นมาพร้อมช้อนตามองผมด้้้้้้้้วยสายตาที่ถ้าผมจ้องกลับ มันจะเป็นผมเองที่ลงไปนอนกองที่พื้น และมันเหมือนผมคิดไปเอง เมืื่ื่อคำถามทีี่ผมอยากจะได้ยินมาแต่่่่แรกถูกเขาเอ่่่่่่ยขึ้นอย่างสุขุม


"ขอเบอร์หน่อยสิ"


..


 หวังว่าต่อจากนี้มื้อเช้าในร้านคาเฟ่ของผมจะไม่น่าเบื่ออีกต่อไป หวังว่าผมจะได้คุยกับคุณอีก หวังว่า คุณจะมาหาผมแล้วจ้องมองผมระหว่างทำงานแบบเมื่อเช้าอีก ผมจะรอคอยคุณในทุกๆวันนะครับ..


ไว้เจอกันนะครับ

คุณมาร์คลี.








..








/the beginning of our story
Track : city127 - NCT127

writing by @icocoayou (me as marklee)
#markdo for my baby doyoung 🦁🐰


SHARE
Written in this book
coffee talk /,👦🏻🥛
Writer
icocoayou
writer
ผมอุทิศหนังสือเล่มนี้ แด่คุณ ผู้เป็นที่รักของผม

Comments

fourteenthmay
1 year ago
ดีมากเลยค่ะ;-; ฟีลร้านกาแฟตอนเช้า อบอุ่นมากกกก😍
Reply
icocoayou
1 year ago
ตอนแต่งยังงงๆอยู่เลยค่ะ ขอบคุณที่ชอบนะคะ ภาษาแปลกๆหน่อยเพราะไม่ได้แต่งนานมากๆเลย :•)💘