บันทึกในวันที่ฉันเข้มแข็ง
ฉันเข้มแข็งมากในวันที่ผ่านมา...
ได้เรียนรู้ว่ามันดีมากแค่ไหน
ฉันมีความสุขมากที่ได้ใช้ชีวิตเพื่อตัวเอง
จำความรู้สึกนี้ไว้นะ

ฉันได้เรียนรู้เกี่ยวกับความสัมพันธ์
ได้เรียนรู้ว่าควรวางตัวเองไว้ตรงไหน
มันถึงจะมีความสุขที่สุด





กาลครั้งหนึ่ง ที่ไม่ยาวนานเท่าไร
ใช้ชีวิตพร้อมกับการสร้างโลกใบหนึ่ง
ที่มีเธอเป็นศูนย์กลาง .

มันแย่ตรงไหนรู้ไหม?

ตรงที่ฉันคงสร้างมันใหญ่ไปหน่อย
ใหญ่จนมองข้ามรายละเอียดเล็กๆ
และนั่น...

ฉันทำให้ตัวเองสูญเสียเธอ
เพราะกอดที่แน่นมาก
จนไม่รู้เลยว่าอ้อมกอดนั้นได้บีบรัด

บางสิ่งที่ฉันรักและตัวของฉันเอง

ท้ายที่สุดแล้ว
ฉันสูญเสียศูนย์กลางของโลกใบนั้นไป
เหมือนทุกอย่างพังทลาย
ราวกับตัวฉันแตกสลาย
ฉันถูกผลักออกมา
ฉันไม่สามารถเริ่มต้นใหม่ได้
เพราะทุกอย่างที่ฉันมีได้หายไป
พร้อมกับศูนย์กลางของโลกใบนั้นหมดแล้ว .

ฉันจมอยู่ในเรื่องราว
มันเหน็บหนาวและยาวนานในความรู้สึก
กว่าจะรู้สึกตัว ฉันก็สร้างโลกอีกใบ
ที่มีแต่เรื่องราวของโลกใบนั้น
และตัวฉันเองขึ้นมาเสียแล้ว

ฉันเกลียดมันพอๆกับความรักที่มีให้


คุณหมอเรียกโลกอีกใบนี้ว่า โลกซึมเศร้า
เป็นเพียงโลกอีกใบที่เกิดขึ้นมาในระยะสั้นๆ
จากการสูญเสียบางสิ่งกระทันหัน

ฉันปิดตัวเอง ขีดเส้นให้ตัวเองและคนอื่น
มารับรู้ในตอนสุดท้ายว่ามันไม่มีอะไรดีเลย
มารับรู้ว่ามันคือการเสียโอกาสแท้ๆ
เสียเธอแล้ว ยังต้องมาเสียเวลา
เสียความรู้สึกอีก มีแต่พังกับพัง

ฉันออกมาจากโลกอีกใบนั้น
กลับมาอยู่ในโลกใบเก่าใบแรก
วางตัวเองไว้เป็นศูนย์กลาง
จัดระเบียบโลกใบแรกที่เคยอยู่

ถึงได้มาคิดว่ารกจังนะ ‘โลกของฉัน’
ฉันเห่อโลกใบใหม่ๆ จนลืมไปได้ยังไง
ว่าฉันเองก็มีโลกใบแรกของตัวเอง

โลกที่มีทุกอย่างที่ฉันรัก ทุกอย่างที่ฉันชอบ
โลกที่ฉันไม่ต้องฝืนไม่ต้องเสียน้ำตา
โลกที่จริงๆแล้วฉันก็มีความสุขอยู่แล้ว
กับการที่ฉันได้เป็นศูนย์กลางของมัน .

ฉันกลับมารักษาโลกใบเดิม
มองดูแล้ว มันก็ผุพังไปมากแล้วนะ
อะไรๆมันก็เก่า ฉันคงละเลยมันมากไป
ขอโทษด้วยนะ.

ขอโทษที่ไม่เคยดูแลรักษาได้ดีเท่าๆกับที่ทำให้โลกใบอื่นเลย ขอโทษที่ละเลย ฝืนใส่ทุกอย่างจนล้น แล้วก็ทิ้งไปหาโลกใบใหม่



เริ่มใหม่...

ฉันโฟกัสกับการสร้างสิ่งใหม่ๆในชีวิต
ออกเดินทางในโลกใบเก่า
เพื่อตามหาสิ่งใหม่ที่ได้ละเลยไป

วางตัวเองไว้เป็นศูนย์กลางเนี่ย
ถึงได้รู้ว่ามันดีจริงๆเลยนะ
ศูนย์กลางในโลกของฉันเอง


เรื่องอะไรทำใจรำคาญ
อย่าเก็บเอาไว้ให้ทรมาน
คืนและวันที่มันพ้นผ่าน
สักวันก็คงต้องจางไป
อีกไม่นานมันจะบางเบา
เรื่องราวที่ทำให้เราหวั่นไหว...




‘ จะเป็น ฉัน คนที่ฉันเคยเป็น
ฉันคนที่เคยมีความสุขที่สุด
ในโลกของฉันเอง. ‘



เพราะชีวิตมีสุขและเสียใจไม่ว่าใครก็ต้องเผชิญ
SHARE
Writer
Everywherewithme
Dear changing of the they
บ่นเป็นตัวอักษร.

Comments

yaneeno
8 months ago
ชอบคุณเขียนจัง ขอบคุณสำหรับบทความดีๆ
Reply
Everywherewithme
7 months ago
ขอกอดแน่นๆที อย่างน้อยก็มีเพื่อนที่รู้สึกเหมือนกัน :)