Tried to try.
28.10.18


เหนื่อย..


‘ เหนื่อยอะไร แค่เรียนมันไม่เหนื่อยหรอก    ’

‘ คนส่งเรียนเหนื่อยกว่าเยอะ ’

‘ แค่นี้ก็เหนื่อยแล้ว จะไปทำอะไรกิน ’



อืม..

ผมเหนื่อยกับพวกคุณนี่แหล่ะ

ถ้าเป็นละคร ตอนนี้ผมคงอยากเป็นภัสสร
แล้วตะโกนใส่หน้าพวกคุณไปเลย
“ พูดออกมาได้ เฮงซวย! ”


แต่นี่มันชีวิตจริง
ชีวิตอันแสนจะบัดซบของผม

ชีวิตที่เหมือนจะเลือกได้ แต่เลือกไม่ได้

ทนๆฟังไปเหอะว่ะ
พูดไปก็แค่นั้นแหล่ะ เปลืองน้ำลายเปล่า

นี่คือสิ่งที่ผมได้เรียนรู้จากประสบการณ์ที่ผ่านมา

ต่อหน้าคนอื่นแล้วผมอาจจะดูเป็นคนที่ ‘ ช่างแม่ง ’ ได้ทุกเรื่อง

ใช่
ผมช่างแม่งได้ทุกเรื่องแหล่ะ
ช่างแม่งจนเป็นคนที่ไม่สนใจอะไรเลย
แม้กระทั่งความรู้สึกตัวเอง..




เปล่า..
‘ ผมโกหก ’

คุณคิดว่ามันทำได้ง่ายขนาดนั้นหรือไง?


ถ้าคำพูดพวกนั้นเป็นเหมือนกับตะปู
พวกคุณก็คือคนถือค้อนที่คอยตอกตะปูลงไปในใจผมเรื่อยๆ ซ้ำๆ

เอาสิ
ตอกมันลงมาเรื่อยๆ
จนกว่าจะพอใจพวกคุณนั่นแหล่ะ

ผมโอเค..



โอเคก็เหี้ยละ


ผมจะไม่อะไรเลยนะ
ถ้าคำพูดพวกนั้นมันไม่ได้ออกมาจากปากของคนในครอบครัวผม..


ใช่ ทุกคนรู้ว่าผมป่วย
แต่ไม่ใช่ทุกคนที่เข้าใจผม..

‘ โรคซึมเศร้า ’ เหอะ ก็แค่เด็กที่อยากเรียกร้องความสนใจแค่นั้นแหล่ะ

‘ เด็กขาดความอบอุ่นก็แบบนี้แหล่ะ ’


พอก่อน..
รับไม่ไหว จะร้อง 555555



อ่ะ แล้วแต่จะคิดเลยครับ..

และถ้ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ
ทำไมคุณไม่คิดล่ะ ว่าทำไมเด็กคนนึงถึงต้องการเรียกร้องความสนใจมากขนาดนั้น?

ทำไมคุณไม่คิดล่ะ ว่าเด็กคนนึงถึงขาดความอบอุ่น?

ก็ไม่ใช่เพราะพวกคุณหรือไง?

ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวหล่อหลอมให้เด็กคนนึงเติบโตมาเป็นแบบนั้น

แบบที่เขาเองก็ไม่ได้อยากเป็น

ผมก็เช่นกัน..

โลกของเด็กที่มันควรจะสดใส เต็มไปด้วยดอกไม้ ผีเสื้อ เหมือนในดิสนีย์ 
ต้องกลายเป็นโลกที่มืดมน 
มีเพียงสีขาวและสีดำเท่านั้นที่เขามองเห็น..


ผมในวัยเด็กนั้นไม่ได้อยู่ในโลกที่สดใส
แต่ก็ไม่ได้ดำมืดเหมือนทุกวันนี้..


ผมในวัย 21 ปี ที่ป่วยมานานกว่า 2 ปี
และยังไม่มีทีท่าว่าจะหาย..



มันจะหายได้ยังไงวะ?
ก็ดูแต่ละสิ่งอย่างที่ผมเจอสิ

ทุกครั้งที่เหมือนจะดีขึ้น
ก็มีอะไรมาทำให้มันพังไปซะทุกครั้ง


แหลกสลายนับครั้งไม่ถ้วน..

แต่ผมก็พยายามประกอบมันขึ้นมานับครั้งไม่ถ้วนเหมือนกัน

แม้มันจะเหนื่อย จะน่าเบื่อมากแค่ไหน
แต่ผมก็ยังจะพยายาม

แต่บางครั้งมันก็เหมือนจะหมดแรงสู้เอาซะดื้อๆ..


ใครบอกว่าเรียนไม่เหนื่อยกัน?
อยากจะทุบด้วยหนังสือ -_-

ใช่ครับ มันอาจไม่เหนื่อยกาย แต่มันก็เหนื่อยสมองไง

รู้ว่าคนส่งเรียนมันเหนื่อยกว่า

แต่บางทีคนพูดเค้าอาจแค่ต้องการกำลังใจ
ไม่ได้เรียกร้อง ไม่ได้อยากให้เปรียบเทียบให้เค้ารู้สึกเหนื่อยกว่าเดิม..


ก็บอกว่าเหนื่อยไง ยังจะต้องอธิบายอะไรอีกวะ?




แต่สุดท้าย..
ผมก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปอยู่ดี

พูดไปผลก็เหมือนเดิมนั่นแหล่ะ
เพราะงั้น.. อย่าพูดเลย


สำหรับหลายๆคน บ้าน ครอบครัว อาจเป็นเซฟโซน เป็นที่ๆสบายใจ

แต่.. 
ไม่ใช่สำหรับผม

ถ้าเลือกได้ ผมคงไม่กลับไปแน่ๆ

แต่ผมเลือกไม่ได้




สำหรับเรื่องรางของคุณและผมที่เพิ่งจบไปไม่นาน

คุณอยากให้เป็นเพื่อน
ได้ ผมจะเป็นเพื่อนให้คุณ

ผมจะยังอยู่ข้างคุณ เพียงแต่ไม่ใช่ในถานะเดิม 
และผม.. คงเป็นเหมือนเดิมให้คุณไม่ได้ในตอนนี้

คงต้องปล่อยให้เวลาเยียวยาแผลที่คุณสร้างไปอีกสักพัก
จนกว่ามันจะหายดี..



พวกคุณกำลังมองว่าผมเข้มแข็งใช่มั๊ย?

เปล่าครับ

ผมก็แค่คนอ่อนแอคนนึง ที่พยายามจะสู้ให้ไหวกับทุกเรื่องแค่นั้นเอง

จริงๆแล้วผมเหนื่อย..
ผมเบื่อ กับชีวิตแบบนี้

ชีวิตที่ผมไม่ได้อยากจะเป็น

แต่ผมก็ยังคงจะฝืนสู้มันต่อไป แม้มันจะบัดซบแค่ไหนก็ตาม



ผมขอบคุณทุกคนที่ยังอยู่ข้างๆผมนะ :)

และถ้าวันนึงผมหายไปจากโลกนี้จริงๆ
ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมพยายามเต็มที่ ที่สุดที่ผมจะทำได้แล้ว :)













SHARE

Comments

_tuesday
1 month ago
สู้ๆนะคุณ 🍑
Reply
qwertyy
1 month ago
สู้ๆนะคะ💘
Reply
amnesia28
1 month ago
ก็จริงนะ 'ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวหล่อหลอมให้เด็กคนนึงเติบโตมาเป็นแบบนั้น'
เพราะเราเจอเรื่องแบบนั้นมาไง เราเลยกลายเป็นคนแบบนี้ .. คนที่ดูเหมือนจะเข้าใจอะไรหลายๆอย่าง แต่จริงๆแล้วกลับเป็นคนที่ไม่เข้าใจอะไรเลยสักอย่าง --
Reply
Dao_sawan
1 month ago
งือออ อยากเดินเข้าไปหา แล้วดึงคุณเข้ามากอดจังงง สู้ๆนะคุณ
Reply
once_again28
1 month ago
กอดนะคะ ;-; เราก็เป็นเหมือนกันค่ะ ครอบครัวไม่ใช่เซฟโซนสำหรับเรา เราไม่มีใครที่เรียกว่าครอบครัวได้เลยค่ะ สู้ๆนะคะ
Reply