เราคงไม่พบกัน ไม่พบกันอีกเลย
เคยเฝ้ารอการกลับมาของใครซักคนไหม ?
นานแค่ไหนที่ยังทำทุกอย่างเหมือนเดิม
นานแค่ไหนที่ยังไปที่เดิม
นานแค่ไหนที่ยังคอยมองหา
เพียงหวังว่าจะได้พบใครบางคน

ใครบางคน ที่หายไปจากชีวิตของเรา
อย่างไร้ร่องรอย ...

ตัวเราเองก็เคยเป็นแบบนั้น เคยเฝ้ารอใครบางคน และเฝ้ารออย่างมีความหวัง
บอกตัวเองไม่ได้ว่าทำไมถึงต้องรอ 
ใคร ๆ ก็ถามว่าถ้าเค้ากลับมาแล้วจะทำอะไรเหรอ
เพราะตอนที่เค้าอยู่ ก็ไม่ได้ทำอะไรซักหน่อย ก็เห็นเฝ้ามองเค้าเฉย ๆ

ก็แค่ ...
อยากเห็นหน้าอีกซักครั้ง
อยากพูดอะไรซักคำ

ยากจังเลยนะ
ไม่มีช่องทางการติดต่อ
ไม่รู้ว่าเค้าอยู่ที่ไหน

เวลาผ่านไป
ผ่านไป
ผ่าน
ไป

ความทรงจำต่าง ๆ เริ่มเลือนลาง
เราลืมไปแล้วว่าหน้าตาของเค้าเป็นแบบไหน
ลืมไปแล้วว่าเสียงของเค้าเป็นยังไง

และสุดท้าย เราก็ไม่เฝ้ารออีกต่อไป ...

หลายคนอาจจะขัดใจว่าทำไมถึงยอมแพ้ดื้อ ๆ แบบนี้ล่ะ
แต่เชื่อเถอะ
กว่าเราจะยอมแพ้ได้
เราก็พยายามถึงที่สุดแล้วเหมือนกัน

พยายามจนท้ายที่สุดแล้วเราก็พบว่า
เราจะไม่พบกัน
และจะไม่มีวันได้พบกันอีก

มันเป็นการยอมแพ้ที่แสนอ่อนล้า
เป็นการยอมแพ้ที่เหลือแต่ความว่างเปล่า
เป็นการยอมแพ้ที่น่าเสียดายเหลือเกิน

แต่ยังไงก็ขอบคุณนะ
ขอบคุณที่ทำให้รู้ว่า 'รักใครให้รีบบอก ก่อนจะสายเกินไป'

แด่เธอ ที่หายไปตลอดกาล ...

ปล. 
เสียดายที่ไม่ทันได้บอกว่ารักเธอเสมอ เธอน่าจะได้รู้
SHARE
Writer
Arassinap
Executive Lover
You're my sunshine. My only sunshine :)

Comments