What if.. one day.. He/She
จะเกิดสิ่งใดขึ้น ถ้าวััััันหนึ่งเธอผู้นั้น ได้หันมองลงมาที่คุณ ภายใต้ใบหน้าอันแสนงดงาม รอยยิ้มที่แสนอบอุ่นและดวงตาเป็นประกายคู่นั้น 
หลงตัวเองแค่เผลอคิด.. เราก็หุบยิ้มกับตัวเองไว้ไม่อยู่แล้ว
เธอมองเห็นเรา 
เธอมองเห็นเราจริงๆ ในโลกของเธอ..
ตัวตนของเราได้เกิดขึ้นแล้ว ในโลกอีกใบนึง
มันอาจดูช่างเพ้อฝัน
หรือเราอาจแค่เผลอฝันกลางวันไปจริงๆ

ยิ้มอะไร ? เธอถาม..
" นี่วัันอะไร ? " เราตอบเธอกลับไปด้วยคำถาม
ก็วันปกติไง 
เธอตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว
เป็นคำตอบที่ทั้งห้วนและแสนธรรมดา
แต่มันก็ออกมาจากปากเธอ
นั้นแปลว่าวันนี้ไม่ใช่วันโกหก
ถึงแม้จะยังไม่แน่ใจนักว่านี่คือ ความเป็นจริง
แต่เราก็คิดว่า.. /
สรุปเธอยิ้มอะไร ?เธอตัดบทผมขึ้นมาด้วยคำถามเดิมอีกครั้ง
...
ความเงียบ
...
" นี่ใช่เธอจริงๆ หรอ เธอที่เรารู้จักเธอที่เรา.." / 
ใช่ !! 
คำตอบของเธอเปรียบดั่งสายฟ้าที่แล่บผ่าน
เหล่าเมฆมวลคำถามของเราภายในชั่วพริบตา
ความสับสนเกิดขึ้นอีกครั้ง
นี่เราหลับอยู่หรือเปล่า นี่คือความฝันถูกไหม
ทุกอย่างช่างดูเป็นไปไม่ได้เลย
ไม่มีทาง..
ไม่มีทางที่คนอย่างเธอ.. /
ยังไม่ตอบซักทีนะ ว่ายิ้มทำไม ?เธอดูมีปัญหากับรอยยิ้ม
ที่เกิดขึ้นบนใบหน้าของเรา
เราเพิ่งรู้สึกตัวได้ ว่าเรายังไม่ได้ตอบเธอ
ว่าแต่.. เราลืมจริงๆ
หรือเราแค่แกล้งทำเป็นลืมมันกันแน่นะ 
" พิสูจน์ให้ดูทีว่านี่คือ โลกความจริง 
และเป็นปัจจุบัน " 
เรากล่าว 
งั้นเธอก็ตอบมาสิ  !น้ำเสียงของเธอเริ่มขึงขังขึ้น
หนักแน่นและรุนแรงมากขึ้น
เธอกำลังจะพิสูจน์อะไรอย่างงั้นหรอ
เราแค่ยิ้มเองนะ 
เราแค่ยิ้ม..
นั่นนะสิ แล้วทำไมเราถึงไม่มีคำตอบให้เธอได้ล่ะ
คงเพราะเราแค่ยิ้มออกมาโดยไม่มีสาเหตุงั้นหรอ
โอ้ย เรามันน่าปวดหัวจัง
" นี่เธอหูหนวกหรอหรือเป็นบ้า ? " เธอถามขึ้น
" ไม่นะ เราก็ปกติดี "
เราตอบไปอย่่่่างโง่ๆ
" ไม่มีใครยิ้มโดยที่ไม่มีเหตุผลหรอกนะ ? " 
เธอซักต่อ
" แต่เราอาจจะไม่มีเหตุผลจริงๆก็ได้นะ "
นี่เราไม่มีเหตุผลจริงๆ หรือ
เราแค่ตอบเธอไปให้มันดูเท่วะ
แต่ยังไงทุกอย่างมันก็ดูไม่น่าจะเกิดขึ้นได้
ภาพตรงหน้ามันดูเหมือนความฝันเกินไป
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกนะที่เราเห็นเธอยิ้มแต่นี่เป็นครั้งแรกของเรา 
ที่เธอเห็นเรามีตัวตนอยู่
เราชอบเธอนะ จริงๆคือชอบมาห
เธอคือคนนั้น คนนั้นของเรา
คนนั้นที่เราคอยเฝ้ามอง 
ทุกครั้งที่เรามองเธอ 
เธอมักจะอยู่ในจุดที่สูงกว่าเสมอ
เราจึงจำต้องแหงนหน้าเพื่อให้มองเห็นเธอ
เพราะฉะนั้น เราคิดว่ามันคงเป็นไปไม่ได้
ที่ตอนนี้เราได้มองเห็นเธอในระดับสายตา
โดยที่เราไม่ต้องขยับใบหน้าให้สูงขึ้น
เพื่อที่จะมองเห็นเธอตรงหน้า ในเวลานี้
เราไม่มั่นใจ ว่านี่คือเธอตัวจริง หรือเปล่า
เราว่านี่แหละ คือเหตุผลที่เธอยังไม่ได้คำตอบ
ถ้าเธอไม่ตอบ เราก็ไม่มีวันรู้เหมือนทุกอย่างมันค่อยๆ บีบเราทีละน้อย
พอเอาเข้าจริง เราก็พร้อมที่จะรับมือกับมัน
แค่คำถามง่ายๆ
" ยิ้มทำไม " ทำไมมันฟังดูยากจังวะ 
เราเหมือนผู้อพยพที่หลงทางอยู่ในระหว่างการเดินทางที่จะนำไปสู่สิ่งใดๆ ที่เราไม่มีทางรู้
หลงทาง.. ?
คำนี้ดูจะเหมาะกับเราในตอนนี้มากที่สุด
ไม่รู้ว่าอะไรคือจริง
ไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร 
ไม่รู้ว่าจะต้องเดินไปทางไหน
หลงทางบนความคิดตัวเอง..
หลงทางกับตัวเอง..
หลงตัวเอง.. ?
หือ เรามัวทำอะไรอยู่กัน 
กล้าๆ หน่อยสิ พ่อคนหลงตัวเองถ้าเราตอบออกไปด้วยคำตอบของเราจริงๆ
แล้วความรู้สึกพวกนั้น..
รอยยิ้มเหล่านั้นที่เคยเกิดขึ้นไป
มันก็อาจจะไม่มีความหมายแล้วก็ได้
เพราะทุกครั้งที่มันเคยเกิดขึ้นนั้น 
มันเกิดขึ้นได้เพราะเธอไม่เคยรับรู้มัน
เราไม่เคยเกิดขึ้นในโลกของเธอด้วยซ้ำ
เราไม่เคยแม้แต่จะคิดว่า เธอจะมองเห็นเรา
และถ้าวันนั้นมันเกิดขึ้นจริงๆ.. /
เธอไม่ได้ชอบเราแล้วหรอ ?รอยยิ้มของเรา
มันอาจไม่มีคุณค่าแล้วก็ได้..
ถ้าวันนี้เธอได้รับรู้มันไป..
เราไม่ได้หลงตัวเองหรอกนะ 
จริงๆ นะ .

SHARE
Writer
nongkenlilthief
Actor also Writer
22 yo boy who believe in power of acting ig:kenjiwasin

Comments