(SF) Coffee House ( Yena x Yuri ) #บ้านกาแฟของเจ้าเยน #2 end



     หลังจากยูริได้สอนการชงกาแฟให้ไอ้ตัวเล็กไปเมื่อวาน เด็กมันก็คึกอยากจะมาช่วยเธอขายกาแฟในวันหยุดซะงั้น เชื่อเขาเลย.. 


     เธอก็ได้แต่บอกให้เด็กมันใจเย็นๆ ค่อยๆเรียนรู้ไปก่อน สรุปว่าตอนนี้เธอก็ได้พนักงานใหม่มาโดยไม่ได้ตั้งใจ ท่าทางตอนเอากาแฟไปเสิร์ฟ ไปเช็ดโต๊ะ จัดเก้าอี้ดูทะมัดทะแมงอย่่างกับทำงานประจำ


     แรกๆเธอก็ไม่ยอมหรอกนะ เด็กมันก็มีพ่อมีแม่ จะมาใช้ให้มันทำเหมือนพนักงานพาร์ทไทม์ก็ไม่ใช่อีก และอีกอย่างพนักงานในร้านเธอก็มีเยอะแยะ แต่เด็กมันก็หัวรั้น บอกอยากช่วยแบ่งเบาภาระของเธอด้วย ถ้าจะดีช่วยตั้งใจเรียนดีกว่าไหม!!


     "เรื่องเรียนตั้งใจอย่างนี้มั้ยคะ?" เอ่ยแซวเด็กมันที่ตอนนี้เดินกลับมานั่งพักอยู่เก้าอี้หลังเคาท์เตอร์กับเธอ

     "เค้าเรียนเก่งนะ!"

     "เกรด2คณิตศาสตร์อ่ะหรอ"

     "ง่ะ แต่เค้าได้วิทย์เกรด4นะ"

     "นี่เรียนวิทย์คณิตจริงป่ะเนี่ย ทำไมเกรดต่างกันจัง" พอจี้จุดถามน้องมันก็หน้างอเลย เธอเล่นแรงไปรึเปล่่านะ

     "โหยย ไม่ใช่ทุกคนที่จะเก่งคณิตกับวิทย์พร้อมกันได้หรอกนะพี่"

     "อ่ะๆ พี่เชื่อแล้ววว"

     "ทีพี่เรียนดนตรียังมาขายกาแฟเลย.." เอาแล้วไง น้องมันวกมาเรื่องเธอเฉยเลย ยูริหมั่นไส้เด็กมันเลยจัดการยีผมหน้าม้าน้องให้เสียทรงเล่นๆ เด็กมันก็ร้ายไม่เบานะ มีการเอาคืนด้วย เธอหัวเราะออกมาเบาๆก่อนจะนั่งลงข้างๆน้อง

     "มันเป็นศิลปะที่คู่ควรกันมากๆ ไม่รู้หรอคะ"

     "อ่า จะบอกว่ารู้ก็ไม่ใช่ จะบอกว่่าไม่รู้ก็ไม่เชิงค่ะ" 

     "มันอยู่ที่จิตวิญญาณค่ะ อืมม มันต้องใส่ความรู้สึกลงไปในการทำทุกขั้นตอน ไม่ว่าจะเป็นการเลือกเมล็ดกาแฟ เลือกวัตถุดิบทุกๆอย่่่่าง มันต้องใช้จิตวิญญาณและความรู้สึกถึงจะออกมาเป็นกาแฟที่สมบูรณ์แบบน่ะนะ"

     "โหยยย ขนลุกเลยอ่ะ"

     "รู้สึกถึงความอิน?"

     "เปล่่า รู้สึกง่วง จะหาวเลยขนลุก"

     "ไอ้เด็กบ้า!"

     "โอ้ยยย พี่ยูอย่าตีเยนนน"

     "กวนประสาทจริง"

     "ขอโทษค้าบบบ" เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นทำให้ยูริผละออกจากน้องไปตรงเคาท์เตอร์ ไอ้ตัวเล็กมองพี่เขาที่กำลังคุยกับลูกค้าอยู่พอคิดมาถึงตรงนี้ เยนารู้สึกขอบคุณความดื้อของตัวเองที่ยอมลงทุนข้ามถนนเข้ามาร้านพี่เขาในวันนั้น เพราะถ้าวันนั้นเธอไม่ข้ามมาก็คงไม่มีโอกาสมานั่งอยู่กับพีี่เขาในวันนี้

     "รอสักครู่นะคะ" ยูริเดินกลับมาหาน้องที่กำลังมองเธอตาแป๋วอยู่

     "ลาเต้เย็นแก้วนึง"

     "อ่าห้ะ"

     "ลุกไปทำสิคะ"

     "ห้ะ"

     "ประเดิมลูกค้าคนแรกไง"

     "แต่เค้ากลัวมันไม่อร่อยอ่ะ เพิ่งหัดทำเองนะ"

     "พี่ไว้ใจเยนค่ะ"

     "อา.." พอพี่เขาบอกว่าเชื่อใจ ไอ้ตัวเล็กก็เริ่มลังเล กลัวว่าตัวเองจะทำพลาด กลัวจะทำให้ร้านของพี่เขาเสียลูกค้า กลัวไปหมด แต่ถ้าพี่เขาบอกว่าเชื่อใจเธอ เธอก็จะทำให้เต็มที่

     "ก็ด้ายยย ขอลูกมือมาช่วยด้วยนะ"

     "รับทราบบ~"



     "วันนี้ไปช่วยพี่ยูริขายกาแฟอีกป้ะ?" ยูจินหันมาถามเยนาที่กำลังเก็บหนังสือเตรียมจะเลิกพักเที่ยง

     "ดูก่อน เเม่บอกวันนี้มีประชุม" ไอ้ตัวเล็กเอ่ยตอบเพื่อนตัวสูง ขณะที่กำลังจะเดินไปโรงอาหารนั้นสายตาของเพื่อนตัวสูงก็มองไปเห็นร่างคุ้นตาของพี่สาวเจ้าของร้านกาแฟที่อยู่ตรงหัวมุมข้างโรงเรียนซะก่อน

     "ไอ้เยน..นั่นพี่ยูริป้ะ พี่เขาเข้ามาในโรงเรียนทำไมว้ะ" เยนามองตามนิ้วยาวๆของยูจินที่ชี้ให้เขาดู

     "ไม่รู้เหมือนกัน มาส่งกาแฟมั้ง" เอ่ยจบประโยคได้ไม่นาน พี่เขาก็เหมือนจะเห็นไอ้ตัวเล็กเข้าซะแล้ว ถึงได้รีบเดินเข้ามาหากัน

     "เพิ่งเลิกหรอคะตัวเล็ก?" เยนาและยูจินรีบโค้งทักทายพี่เขาทันที

     "อื้อ..แล้วพี่มาส่งกาแฟหรอ?" 

     "ใช่ค่ะ ออเดอร์ใหญ่น่ะ" เอ่ยตอบน้องมัน ก่อนที่จะก้มดูนาฬิกาข้อมือของตัวเอง

     "พี่ว่าพี่ไม่กวนแล้วดีกว่าเดี๋ยวจะไปกินข้าวกันไม่ทัน กินเยอะๆนะเด็กๆ พี่ไปละ ไว้เจอกันนะคะตัวเล็ก" ยูริยีผมหน้าม้าของคนน้องก่อนจะโบกมือบ้ายบายน้องทั้งสอง

     "โอ้โห คงไม่ต้องถามแล้วมั้งว่าถึงขั้นไหนแล้ว" ยูจินเอ่ยแซวเพื่อนตัวเล็กที่ตอนนี้กำลังยิ้มหน้าบานอยู่ข้างๆ

     "ก็รู้ๆกันอยู่อ่ะ" ไอ้ตัวเล็กหัวเราะเสียงดังอย่างอารมณ์ดี ด้วยความหมั่นไส้เพื่อนยูจินเลยเตะตูดเยนาไป 

     "วันนี้อารมณ์ดี จะไม่โกรธๆ" 

     "อยากจะแหมให้ถึงร้านกาแฟเล้ยยยยยย"





     'ได้ค่ะ งั้นเดี๋ยวหนูรอแม่ที่ร้านกาแฟหน้าโรงเรียนนะ...ค่ะ ไว้เจอกันค่ะแม่'



     "ตั้งใจทำงานนะพนักงานใหม่ ไม่สิ เจ้าของร้านคนใหม่ ไม่ๆ แฟนเจ้าของร้าน" ยูจินเอ่ยแซวหลังจากได้ยินไอ้ตัวเล็กคุยโทรศัพท์กับแม่

     "พูดอะไรของแกเนี่ย ยังไม่ได้เป็นอะไรกันซะหน่อยเถอะ" เยนาตอบกลับไปอย่างเขินๆ ได้ยินคำว่าแฟนทีไรมันใจเต้นแรงทุกที

     "เดี๋ยวก็ได้เป็น..เออไอ้เยน วันนี้ฉันต้องรีบกลับบ้านอ่ะ คงไม่ได้แวะไปทักทายพี่เขาว่ะ ไว้เจอกันจันทร์หน้าเลยแล้วกันนะ"

     "โอเค งั้นก็กลับบ้านดีๆ อย่าไปฉุดใครข้างทางแล้วกัน" 

     "บอกตัวเองเถ๊อะะะ อย่าไปฉุดเจ้าของร้านน้าเจ้าเยนนนน"

     "ใครจะไปกล้าทำ ไม่ใช่แกนะยุน"

     "โยนให้กูเฉยเลยค่า เฮ้อ ไม่เถียงแล้วดีกว่าเดี๋ยวแม่บ่น ไปล้ะๆ"

     "เออๆ ยังไงก็กลับดีๆล่ะ"

     "เคคับคุณเพื่อน" หลังจากแยกกัน เยนาก็ข้ามถนนมุ่งไปร้านกาแฟของพี่สาวทันที 




     "พี่คิดว่าวันนี้เยนจะไม่มาซะอีก" ยูริมองดูคนน้องที่กำลังหยิบผ้ากันเปื้อนขึ้นมาผูกเอว

     "พอดีว่าวันนี้แม่มีประชุมอ่ะ เลยมาได้" เยนาเอ่ยตอบคนพี่ ไม่ทันจะได้คุยอะไรกันมากลูกค้าก็เข้ามา ทั้งคู่จึงต้องรับออเดอร์ด้วยกัน


     เยนาเริ่มชงกาแฟได้แล้ว ไม่ใช่แค่ทำได้ธรรมดานะ แต่อยู่ในขั้นที่เรียกว่าทำขายได้เลย ฝึกกันมาเป็นเดือนๆทำให้ไอ้ตัวเล็กชงกาแฟแทนคนพี่ได้เลย เอาเป็นว่่าพนักงานหรือตัวยูริเองทำขายไม่ได้ เยนาก็สามารถทำขายให้ได้


     แรกๆที่เยนาบอกกับแม่เรื่องที่เธอสนใจอยากจะลองทำกาแฟ คนเป็นแม่ออกจะตกใจที่ลูกสาวพูดอย่างนั้น อีกทั้งยังบอกจะมาช่วยคนพี่ขายกาแฟอีก แต่แม่เธอก็เข้าใจและยอมให้เธอมาเรียนกับพี่เขานะ แม่ของไอ้ตัวเล็กเสนอจะจ่ายค่าสอนให้ยูริด้วยซ้ำ แต่ยูริก็ได้ปฏิเสธไป อ้างว่าจะเอาเยนามาช่วยขายเป็นค่าตอบแทนดีกว่า แม่ของเยนาจึงยอมเพื่อความสบายใจของคนเป็นพี่เอง


     หลังจากผ่านไปสองชั่วโมง แม่ของเยนาก็โทรมาบอกจะถึงหน้าร้านแล้ว ไอ้ตัวเล็กจึงรีบเดินไปเก็บโต๊ะที่ยังเหลืออยู่ให้เสร็จก่อนที่แม่จะมา

     "แม่โทรมาบอกว่าจะถึงแล้ว เค้าต้องกลับแล้วนะ" คนน้องพูดขึ้นหลังจากที่เดินไปเก็บแก้วจากโต๊ะของลูกค้าคนล่าสุดมา

     "โอเคค่ะ วันนี้กินเค้กมั้ย?" ยูริถามน้องในขณะที่น้องกำลังถอดผ้ากันเปื้อนออกจากเอว

     "ไม่เอาอ่ะ อาทิตย์ก่อนก็กินแล้ว อีกอย่างมันแพงนะ" ไอ้ตัวเล็กหน้างอ เกรงใจคนพี่ที่คอยเอาของกินให้เธอหอบกลับบ้านอยู่เรื่อยเลย ทั้งเค้กทั้งไอติม หนักสุดก็คือเอาเมล็ดกาแฟให้คนน้องกลับไปชงที่บ้านแล้ว

     "ค่าตอบแทนไง พี่ว่ามันยังน้อยไปนะเนี่ย" 

     "ให้ผงโกโก้1กล่องใหญ่ที่นำเข้าจากต่างประเทศนี่พูดว่าน้อยได้หรอ ช็อคโกแลตอีกเยอะแยะ กินก็ยังไม่หมด"

     "ก็ยังน้อยไปอยู่ดีค่ะ..เอะ นั่นใช่คุณแม่รึเปล่าคะ?" ยูริสะกิดให้คนน้องหันไปมองอีกฝากนึงของถนน

     "อื้อ เค้ากลับแล้วนะ เดี๋ยวถึงบ้านแล้วจะทักหา" เยนาพูดกับพี่เขาก่อนจะสะพายกระเป๋าไว้ไหล่ซ้ายเตรียมตัวจะกลับบ้าน

     "สรุปไม่เอาเค้กใช่มั้ยคะ?"

     "ไม่เอาาา ไปแล่วว! บัยบายยย" คนน้องวิ่งดุ้กดิ้กออกจากร้านไป ยูริมองจนน้องมันขึ้นรถได้ซักพักรถก็เคลื่อนตัวออกจากหน้าร้านกาแฟของเธอ
จะว่าไปตั้งแต่น้องมันเข้ามาในชีวิตนี่ก็ดีเหมือนกันนะ มีกำลังใจเวลาทำงาน อีกอย่างมีความสุขขึ้นกว่าเดิมเยอะเลย..


7ปีผ่านไป


     "เยนคะ ไปกันเถอะค่ะ เดี๋ยวไปถึงที่พักค่ำ" เสียงเรียกของยูริทำให้เยนายอมปิดสมุดไดอารี่ที่กำลังอ่านอยู่

     "ขับรถสองชั่วโมงเองค่ะ ไม่เห็นต้องรีบเลย" เยนาเอ่ยกับ คนรัก หลังจากเดินออกจากบ้านเพื่อที่จะเตรียมไปขึ้นรถ

     "ไม่อยากให้รีบขับนี่.. มันอันตรายจะตาย" พอขึ้นรถ ยูริก็บ่นมาชุดใหญ่เลย เยนาหัวเราะเบาๆกับความน่ารักของอีกคน 

     "ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ" พูดเสร็จก็รีบสตาร์ทรถ ระหว่างนั้นก็เอื้อมมือไปปรับอุณภูมิให้พอดีกับร่างกาย ไม่นานหลังจากนั้นทั้งคู่ก็มุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่เป็นวันพักผ่อนทันที



     "ยูคะ..หันหน้ามาหน่อยเร็ว" เยนาสะกิดเรียกอีกคนที่กำลังรอไฟจราจรเปลี่ยนสีอยู่ให้หันมาหากัน 

     "อ้ะ!.. ทำไมชอบถ่ายรูปทีเผลอนะ" บ่นแบบไม่จริงจัง ได้แต่ตีไหล่เยนาไปเบาๆ ส่วนเจ้าตัวที่โดนตีก็ได้แต่หัวเราะ ก่อนจะยืนรูปที่เพิ่งแอบถ่ายให้อีกคนดู

     "สวยมั้ยคะ?" เอ่ยถามพร้อมกับเลิกคิ้วมองอีกคน

     "ก็ใช้ได้ค่ะ"

     "แค่ใช้ได้เองหรอ?" เยนาทำหน้างอเหมือนเด็ก ซึ่งมันทำให้ยูริหัวเราะลั่นออกมา แฟนเธอนี่ไม่เคยจะโตจริงๆ

     "โอ๋ๆ ยูล้อเล่นนน สวยมากๆเลยค่ะ ไม่เอาไม่งอนยูนะ" พูดจบก็ขยับตัวไปกอดคนขี้น้อยใจซะหน่อย ถือเป็นการง้อที่แกล้งเมื่อกี้

     "ไม่ได้งอนซะหน่อย.. ไฟเขียวแล้ว รีบข้ามกันเถอะ" เยนารีบจูงแขนอีกคนก่อนที่ไฟจราจรจะเปลี่ยนสี ขืนช้ากว่านี้มีหวังได้กินข้าวเย็นตอนสองทุ่มแน่ๆ






     หลังจากกลับมาถึงห้องพักที่ทั้งสองคนพักอยู่ เยนาที่ตอนนี้ได้นอนราบไปกับเตียงแล้ว ยูริก็เห็นดังนั้นจึงได้บอกให้อีกคนไปอาบน้ำให้เสร็จก่อนแล้วค่อยมานอน

     "อาบด้วยกันสิ" เยนาเดินเข้าไปกอดอีกคนจากด้านหลังพร้อมกับเอาคางเกยไหล่ไว้

     "ไม่เอาา" ยูริตอบอย่างเขินๆ ให้ตายเถอะ ถึงแม้จะเคยอาบด้วยกันมาบ่อยแต่เธอก็ไม่เคยจะชินซักที

     "โถ่ เยนอยากอาบให้ยูอาบด้วย เยนจะได้ถูหลังให้ยูด้วยไง" หลังจากทนลูกอ้อนของอีกคนไม่ไหว ยูริก็ได้แต่เออออกับคนรักไป เป็นการอาบน้ำที่อบอวนไปด้วยกลิ่นอายของความรักอย่างแท้จริง 


     ที่บอกว่าจะถูหลังให้นั้นเยนาก็ถูให้จริงๆ ไม่ใช่เพียงแค่ถูแบบทั่วไป แต่ยังนวดไหล่และหลังให้ยูริอีกด้วย เพราะอายุที่เยอะขึ้นและทำงานมาตลอด เยนาจึงอยากให้อีกคนผ่อนคลายบ้าง


     หลังจากอาบน้ำเสร็จทั้งคู่ได้ออกมาสูดอากาศยามเย็นของต่างจังหวัด เยนาดึงยูริให้มานอนด้วยกันที่แปรยวน ยูรินอนหนุนแขนของคนรักพลางกดหน้าซุกลงไปที่อกของอีกคน


     ทั้งคู่ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุม มันเป็นความเงียบที่ไม่ได้ทำให้อึดอัด แต่เป็นความเงียบที่พวกเธอสบายใจ ได้ยินเสียงของหัวใจของกันและกันดังสลับกันไป 


     "ขอบคุณนะคะที่สอนทุกอย่างให้เยน ขอบคุณที่ให้โอกาสกันนะ" เยนาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบระหว่างเธอและอีกคน ก่อนจะมองสบตากับอีกหนึ่งชีวิตที่ขึ้นชื่อว่าคนรัก เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ

     "กลับไปอ่านไดอารี่อีกแล้วหรอ" ยูริเอ่ยถาม ก่อนที่จะกระชับกอดให้แน่นขึ้นกว่าเดิม

     "ก็กลับไปอ่านทีไรก็มีความสุขหนิ ไม่คิดว่ายูจะแอบมองดูเยนด้วย ทั้งๆที่เยนไม่เคยเข้าร้านกาแฟของยูเลยสักครั้ง" 

     "ยูคิดว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญมั้งคะ" ยูริพูดเบาๆ 

     "พรมลิขิต..เรื่องบังเอิญ อะไรก็ช่างเถอะ แต่ยังไงก็ขอบคุณนะคะที่ทำเราได้รู้จักกัน" เยนาก้มตัวไปจูบอีกคนเบาๆก่อนจะผละออกมาแล้วยิ้ม

     "เยนต้องไปขอบคุณแม่ของเยนนู่น" ทั้งคู่หัวเราะออกมาพร้อมกัน ก่อนจะตระกองกอดกันและกันไว้ในอ้อมแขนของตัวเอง




                         สวัสดีค่ะ ชเว เยนา อายุ 25 ปี

อาา..พอนึกถึงทีไรก็จะเขินอยู่ทุกครั้งเลย ให้ตายเถอะ เธอเป็นผู้หญิงที่เปลี่ยนชีวิตของฉันเลยค่ะ เธอคือคนที่ทำให้ฉันเป็นฉันในทุกวันนี้..ขอบคุณที่วันนั้นเธอยิ้มให้ฉัน ขอบคุณในความอยากรู้อยากลองของฉันที่ทำให้ฉันได้เข้าไปอยู่ในชีวิตของเธอ ขอบคุณจริงๆ ที่ทำให้ฉันมีทุกวันนี้ได้ ขอบคุณนะพี่ยูริ ขอบคุณจากใจ❤️





'แม่ เยนอยากเปิดร้านกาแฟเหมือนพี่ยูริ'






'เยนจะไม่เรียนนิเทศน์แล้ว เยนจะเรียนบริหาร'




'ลูกคิดดีแล้วใช่ไหม มันคืออนาคตของลูกเลยนะ'




'เยนคิดว่าพี่ยูริคือแรงบรรดาลใจของเยน'




'นี่ตัวเล็ก เรียนบริหารจริงหรอ ไหนบอกให้ตายยังไงก็จะไม่เรียนไง'




'นี่พี่ยู มีคนเคยบอกว่่า ความสำเร็จอ่ะ ถ้าจะทำให้สำเร็จเราต้องมีเป้าหมายที่แน่ชัด มันถึงจะไปถึง'

'เป้าหมายของเยนคือพี่นะ..'






'ยินดีกับบัณฑิตใหม่ด้วยค่าา เกียรตินิยมอันดับหนึ่งเชียว จบมาแล้วจะทำอะไรคะท่านผู้บริหาร'


'จะขายกาแฟค่ะ'





 'จะให้ร้านของพี่อยู่ในเครือชเวกรุ๊ปจริงหรอคะ?'





'แต่งงานกับเยนนะคะพี่ยู'



     ขอบคุณกาแฟที่ทำให้เราได้เจอกัน ขอบคุณเธอที่คอยดูแลกันมาตลอดตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอ ขอบคุณทุกๆสิ่งรอบตัวที่ทำให้เรามีกันและกันในวันนี้


     ถึงแม้จะไม่ใช่ความรักที่หวือหวา แต่เป็นความรักที่หอมกลิ่นอายของกาแฟอย่างแท้จริง ความขมของกาแฟมีรสหวานของน้ำตาลแทรกอยู่ นี่ล่ะ เสน่ห์ของกาแฟ


     สิ่งที่ไม่ชอบในวันนั้น แต่กลับเป็นสิ่งที่ทำให้มีทุกอย่างในวันนี้



'Coffee House ยินดีต้อนรับค่ะ'











SHARE

Comments