ฉันบอก / คุณบอก
ไม่เป็นไรนะ..ครั้งที่ 999,999

ฉันพร่ำบอกกับตัวเอง
ว่า..ไม่เป็นไร ครั้งที่ 999,999

ไม่มีอะไรหรอก เมื่อกี้คุณก็แค่โกรธ
ฉันนั่งกอดตัวเองเอาไว้อยู่ที่มุมห้อง

ห้องที่ตอนนี้เต็มไปด้วยข้าวของที่กระจัดกระจาย
ห้องที่เต็มไปด้วยความทรงจำของเรา

ฉันนั่งกอดตัวเอง
และมองเห็นเพียงแค่แผ่นหลังของคุณ

ย้อนไปเมื่อ 20 นาทีก่อน
ฉันไม่รู้ว่า..ฉันทำอะไรให้คุณไม่พอใจรึป่าว

คุณที่พึ่งเปิดประตูห้องเข้ามาด้วยความหัวเสีย
และทิ้งตัวลงที่ตรงโซฟา

โซฟาที่ฉันชอบนอนหนุนตักคุณ
เวลาที่เราดู Netflix ในวันหยุดด้วยกัน

ด้วยความเป็นห่วง ฉันจึงวางมือ
จากการวุ่นเตรียมอาหารเย็นให้คุณ

และเอ่ยถามคุณว่า.."มีเรื่องอะไรรึป่าว?"
คุณเงียบ ไม่แม้แต่หันมามองหน้าฉัน

ฉันเดินไปหาคุณที่โซฟาตัวนั้น นั่งลงข้างๆ
เอามือจับแขนของคุณแล้วถามคุณอีกครั้ง..

"กลับมาเหนื่อยๆ..ไปอาบน้ำก่อนไหม แล้วค่อยมากินข้าว"

สิ้นสุดคำถามของฉัน
คุณก็สะบัดมือและลุกขึ้นจากโซฟาอย่างรวดเร็ว

"เงียบสักที จะอะไรหนักหนาวะ..น่ารำคาญ!!"
หลังจากสิ้นสุดคำพูดของคุณ 

กรอบรูปคู่ของเราที่เคยวางอยู่บนโต๊ะข้างโซฟา
ก็ลอยไปกระแทกกับผนังและแตกกระจายเต็มพื้น

หลังจากนั้นหมอนที่อยู่บนโซฟา
และแจกันดอกไม้บนโต๊ะกาแฟ

ก็ล้วนไปนอนอยู่ที่พื้นหมดทั้งสิ้น
ฉันค่อยๆ หอบเอาร่างของตัวเองถอยออกไป

อยู่ที่มุมห้อง..และนั่งมองสิ่งที่คุณกำลังทำ
แม้ฉันจะปลอบกับตัวเองว่า..ไม่เป็นไร

แต่น้ำตาฉันมันก็เริ่มไหลออกมา
อาจจะเป็นเพราะความกลัวที่เกิดขึ้น

พอคุณหยุดขว้างปาข้าวของในห้อง
หยุดขว้างปาทุกสิ่ง

"คุณเป็นอะไร..มีอะไรให้ฉันช่วยไหม"
ฉันพูดออกไปด้วยเสียงที่สั่นอย่างกล้าๆ กลัวๆ 
แต่เพราะฉันเป็นห่วงคุณจริงๆ

"เลิกยุ่งสักทีได้ไหมวะ..อย่างเธอจะไปช่วยอะไรได้ ดูตัวเองบ้างเหอะ ทุกวันนี้มีประโยชน์อะไรกับเขาบ้าง นอกจากทำตัวน่ารำคาญไปวันๆ" คุณบอก

ไม่เป็นไร..
หลังจากที่คุณระบายทุกสิ่งที่อยู่ในใจออกมา

ฉันก็บอก..
บอกกับตัวเองเป็นครั้งที่หนึ่งล้านว่า..ไม่เป็นไร

หลังจากนั้นคุณก็เดินเข้าไปในห้องนอน
และปิดประตูด้วยเสียงที่ดังราวกับว่ามันแทบจะหลุดออกมา

พอคุณเข้าไปในห้องนอนแล้ว..
ห้องทั้งห้องก็เต็มไปด้วยความว่างเปล่า
ว่างเปล่าในความรู้สึก..

ฉันเริ่มได้ยินเสียงคุณร้องไห้ลอดออกมา
และก็เป็นเสียงฉันที่ร้องไห้ตามคุณไป

ผ่านไปราวๆ 30 นาทีได้ เสียงก็ค่อยๆ เงียบลง
คุณเปิดประตูห้องนอน

และเดินตรงมาหาฉัน
คุณทรุดตัวลง และดึงฉันเข้าไปกอดเอาไว้

"ผมขอโทษ" คุณบอกด้วยเสียงที่สะอื้น
ฉันกอดคุณตอบ และบอกคุณว่า

"ไม่เป็นไรค่ะ..ไม่เป็นไรนะ

แม้บางครั้งคุณอาจจะลืม
ลืมว่า..ฉันคือคนที่คุณรัก

แต่ฉันก็จะบอกกับคุณด้วยคำนี้ซ้ำๆ เดิมๆ ว่า..

ฉันไม่เป็นไร :)







SHARE
Writer
feelblue
Girl
Just a lil girl who love in photo and story.

Comments

JD5555
2 years ago
เศร้า
Reply
feelblue
2 years ago
เศร้าหน่อย..ไม่เป็นไรนะ 💙
JD5555
2 years ago
เขาจะรู้ไหมว่า บาดแผลจากการกระทำ บางทีมันทิ้งแผลเป็นเล็กๆ ไว้เสมอ และคำขอโทษก็ลบมันไม่ได้เสียด้วย
FlukSuckseed
2 years ago
สงสานอ่ะ
Reply
feelblue
2 years ago
:)