กลางคืนธรรมดา
“เรารู้สึกเคว้งว่ะ”
ฉันพูดใส่กระจกตู้เสื้อผ้าของตัวเอง
พลางจ้องเข้าไปในดวงตาทีละข้างอย่างช้าๆ

แล้วน้ำตาก็ไหล...

“ทำไมเป็นกูมันยากแบบนี้วะ”
“ทำไมทำอะไรแล้วมันออกมาแย่กว่าที่คิดวะ”

จากนั้นไม่ใช่เพียงน้ำตาที่อาบแก้มทั้งสองข้าง
สีหน้าเปลี่ยนเป็นแดงก่ำมากขึ้น เหงื่อเริ่มออกจากตัว
มือขยี้ผมจนฟูไม่เป็นทรงต่อด้วยการขยี้ตาและจมูกสุดแรง
ขาทั้งสองข้างพยุงทั้งร่างกายไม่ไหว
ฉันทรุดตัวลงไปกับพื้นอย่างที่เคยเป็นมาตลอด
นั่งร้องไห้อยู่อย่างนั้นหลายชั่วโมงก่อนจะลุก
ไปล้างหน้า แปรงฟัน อาบน้ำ และมาที่เตียง

อีกคืนที่นอนเอามือก่ายหน้าผากและไม่หลับอย่างที่เคย
คนเราทุกคนคงเคยหมดพลังกายและใจแบบหาเหตุผลไม่ได้บ้างแหละ 
ถ้าจิตใจไม่เข้มแข็งพอคงจะตื่นมาอย่างมีความสุขอีกไม่ได้

แต่บางคืนก็อยากหลับไปเลยแบบไม่ต้องตื่นมาอีกนะ...

คำว่าเริ่มใหม่ เอาใหม่
ยังคงนำมาใช้ปลอบใจตัวเองให้นอนหลับสบายอยู่เสมอ
เมื่อไหร่ความค่อยเป็นค่อยไปมันจะสำเร็จเป็นรูปสักที
เมื่อไหร่กรอบที่ชอบตั้งไว้มันจะเล็กกว่านี้สักที
อะไรคือสิ่งที่ผลักดันหัวใจเราให้ก้าวไปข้างหน้ากันแน่
ระหว่าง เงิน หรือ การปรารถนาความสุข
สุดท้ายมันก็ต้องมีวันที่เราต้องมอดไหม้
แล้วเราต้องทำยังไงต่อวะ จะเอาไงต่อ
บอกตัวเองให้ได้สักทีสิวะว่าสู้และเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ได้
ทำไมต้องทำให้ตัวเองล้มเหลวอยู่เรื่อย
ไม่เข้าใจร่างกาย จิตใจ และสติปัญญาของตัวเองจริงๆว่ะ
มันแย่นะที่ต้องกลับมาผิดหวังกับตัวเองอยู่ซ้ำๆ
หวังว่าพรุ่งนี้เช้าจะไม่เป็นแบบนี้อีกแล้วนะ
หวังว่าตัวเองคงจะมีพรุ่งนี้เช้าที่ดีกำลังรออยู่นะ


SHARE
Writer
Nightmarescomeback
faller
just maybe... I’m the faller.

Comments