เราเริ่มเขียนเริ่มอ่านน้อยลงตั้งแต่ตอนไหนกันนะ?
คุณเคยสงสัยไหม
ว่าคนเราเริ่มเขียนเริ่มอ่านกันน้อยลงจริงไหม

สำหรับตัวเราเอง เรารู้สึกว่าตัวเองอ่านจับใจความหนังสือหรือบทความต่างๆ ได้น้อยลงมาก

อาจเป็นเพราะ
เราเสพสิ่งต่างๆ แบบลวกๆ 
จากสื่อสำเร็จรูปทางโลกโซเชียลต่างๆ
เราเผลอตัดสินคนจากภายนอกเพียงชั่วครู่
ทั้งๆ ที่ยังไม่ได้อ่านใจความสำคัญของเนื้อหา 

เราขี้เกียจอ่านอะไรยาวๆ 
เพียงเพราะว่า มันย่อยยาก
หรือเราเลื่อนสไลด์ผ่านหน้าจอมือถือเร็วเกินไป

บางครั้งเราก็ไม่แน่ใจในตัวเองเหมือนกัน
แต่เมื่อยุคสมัยเปลี่ยน
กิจกรรมที่ทำเวลาว่างก็เปลี่ยนไป

จากเมื่อก่อนเราสามารถขลุกตัวอยู่กับหนังสือได้
ทั้งวัน ไม่ว่าจะเป็นนิยาย บทความ ข่าวสาร หรือ
แม้แต่ใบประกาศที่มีข้อความให้อ่าน

แต่ตอนนี้
เพียงแค่เปิดอ่านบทนำของหนังสือก็ยากแล้ว 

เราหมดเวลาไปกับการเล่นโซเชียล

จริงๆ เล่นโซเชียลมันก็ได้อ่านนั่นแหละ
แต่เป็นการอ่านผ่านๆ ตามความเร็วของมือถือ
ซึ่งให้ความรู้สึกต่างจากการอ่านผ่านหน้ากระดาษทีละช้าๆ เราลืมดื่มด่ำดมกลิ่นหนังสือที่เคยชอบ

และนั่นส่งผลให้เราเขียนน้อยลงไปด้วย

จากเมื่อก่อนเราสามารถพรรณนา เวิ่นเว้อ
หรือเล่าเรื่องได้เป็นวรรคเป็นเวร
แต่ตอนนี้ การเขียนหนึ่งย่อหน้าเป็นเรื่องที่ลำบากมาก หรือไม่ก็มีแต่แนวคิดแคบๆ 
คำสั้นๆ ที่จับใจความขยายต่ออะไรไม่ได้

แล้วจะทำอย่างไรให้เรากลับมาเขียนและอ่าน
เหมือนเดิมหรือมากกว่าเดิมล่ะ?

สำหรับเรา
เราจะพยายามอ่านหนังสือทุกๆ วันก่อนนอน
สักครึ่งชั่วโมง และจะเขียนบันทึกไดอารี่เหมือนแต่ก่อนที่เคยทำ หวังว่าเราจะทำได้นะ 555

เรารู้ตัวว่าปีนี้เป็นปีที่เราขี้เกียจกว่าเดิม
เราหลงลืมที่จะทำสิ่งที่เคยทำหรือสิ่งที่ชอบ
เรารู้สึกว่างเปล่าแต่ก็เลือกที่จะเก็บไว้

ปีใหม่นี้ 
เราจะเปลี่ยนความรู้สึกนั้นๆ เป็นงานสร้างสรรค์ 
หรืออย่างน้อยก็จรรโลงใจตัวเอง

เราจะเริ่มต้นใหม่
ด้วยหนังสือเล่มโปรด
และขีดๆ เขียนๆ เล่าเรื่องราวต่อไปนะ

คุณก็เช่นกัน
อ่านให้มากขึ้น 
แล้วคุณจะเขียนสิ่งที่อยากสื่อออกมาจากใจเอง


ขอให้มีวันที่ดีๆ ในชีวิตนะคะ 😊
SHARE
Written in this book
My Diary
Writer
Primrose
Dreamer
INFJ ชอบภาษา ร้องเพลงบ้างตามอารมณ์🎵 ซึมเศร้าแต่พยายามจะคิดบวก ลองขอบคุณสิ่งเล็กๆในชีวิตดูนะคุณ😊

Comments

niji
2 months ago
จริงด้วยค่ะ เราเองก็เขียนน้อยลง
Reply