สายใยความต้องการ
ต้นไม้ไม่อาจขาดแสงอาทิตย์
เพราะหากขาดแสงอาทิตย์มันก็คงไม่สามารถงอกเงย ไม่สามารถสังเคราะห์แสง สร้างอาหาร เจริญเติบโต หรือดำรงชีวิตอยู่ได้
นอกจากพืช สิ่งมีชีวิตอื่น ๆ เองก็ต้องพึ่งพาอาศัยธรรมชาติและปัจจัยหลายอย่างเพื่อที่จะยังสามารถคงอยู่ สรรพสิ่งบนโลกล้วนพึ่งพึงและต้องการกันและกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เพราะมีความต้องการ สิ่งหลายสิ่งจึงถูกดึงดูดเข้าหากัน บ้างก็ผลัดตำแหน่ง หรือแก่งแย่งกันเอง
ความต้องการบนโลกใบนี้มีอยู่ทุกหนแห่ง วนเวียนเป็นวัฐจักรไม่รู้จบ

ในบางครั้งข้าพเจ้าก็คิดว่า มนุษย์เองก็มีสายใยของความต้องการเหมือนกัน
ความต้องการที่จะเป็น ’ที่ต้องการ’ ของใครบางคน
หากขาดความรู้สึกเป็นที่ต้องการจากคนอื่นในสังคม ใจของมนุษย์ก็คงเหี่ยวเฉาไม่แพ้ต้นไม้ที่ไม่มีใครมารดน้ำให้

แต่สิ่งหนึ่งที่แยกมนุษย์ออกจากสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ คือ แม้ไม่เป็นที่ต้องการของใคร พวกเราทุกคนก็ยังหายใจได้อยู่ ร่างกายของเราไม่ได้ผุพังหรือเสื่อมสลายหายไปเสียทีเดียว หรือร้ายกว่านั้นอย่างน้อยต่อให้คล้ายผุพังก็ต้องพยายามทำเหมือนยังใช้ชีวิตอยู่ได้เป็นปรกติ
แม้ไม่มีใครมาพรมน้ำความรัก ป้อนปุ๋ยความห่วงใย หรือฉายแสงความอบอุ่นให้ มนุษย์จะต้องไม่ห่อเหี่ยว มนุษย์ต้องยืดอก มองตรงไปข้างหน้าแล้วก้าวเดินต่อไปเท่านั้น

หากไม่เป็นที่ต้องการของใคร อย่างน้อยก็ต้องฝึกปรือต้องการตัวเองให้เป็น เพราะไม่งั้นก็คงมีชีวิตที่มีความสุขไม่ได้

อาจเป็นเพราะข้าพเจ้าเคยเติบโตมากับกลุ่มคนที่กระทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกว่าตัวเองไม่ได้สลักสำคัญกับใคร นั่นเลยทำให้ข้าพเจ้าเสมือนไม่เป็นที่ต้องการมาตลอด เพราะงั้นเมื่อไรที่มีเหตุการณ์เล็ก ๆ ที่ทำให้รู้สึกว่าตัวเองเป็นที่ต้องการของใครบางคนขึ้นมา ข้าพเจ้าจะมีความสุขอย่างเหลือล้นเมื่อนั้น เหมือนปลายของเส้นใยบอบบางแต่เหนียวแน่นที่ผูกไว้กับตัวเองเส้นนั้นถูกใครสักคนถือไว้แล้วสาวเข้าอย่างอ่อนโยน

แค่ไออุ่นจากฝ่ามือที่สัมผัสกันเพียงเสี้ยววินาทีก็ชวนให้อุ่นใจไปนานหลายวัน
แค่คำพูดปลอบใจสองสามพยางค์ก้องกังวานอยู่ในหัวเป็นสิบปี
แต่ต่อให้ถือไว้นานแค่ไหน เมื่อถึงเวลาก็ต้องปล่อย

ปลายของเส้นใยเบาบางค่อย ๆ ร่วงหล่นสู่พื้นดินอีกครั้ง ไม่ผูกมัดกับสิ่งใด ไม่ถูกสัมผัสหรือเชื่อมต่อกับใคร จุดสิ้นสุดขนาดเล็กจ้อยว่างเปล่าอีกครั้ง และเจ้าของของมันก็จะพยายามแสวงหาทางเอามันไปติดกับใครคนใหม่อีกครั้งในวันข้างหน้า เป็นเช่นนี้ซ้ำไปเรื่อย ๆ

เส้นใยความต้องการที่ผูกอยู่รอบหัวใจของตัวเอง ยิ่งผ่านไปนานก็ยิ่งเพิ่มจำนวนและรัดแน่นขึ้น เท่านั้น ทั้ง ๆ ที่คิดว่าโตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นน่าจะต้องหลวมลง

เป็นไปได้ไหมหากจะมีวันหนึ่งที่คนเราทุกคนจะเลิกรู้สึกต้องการเป็นที่ต้องการของผู้อื่น

เพราะบางที การก้มลงไปหยิบปลายเส้นด้ายนั้นขึ้นมากำไว้ในมือของตัวเองก็ไม่ช่วยให้รู้สึกดีขึ้นมา

ตราบใดที่คนทุกคนยังคงยึดเหนี่ยวกันด้วยสายใยของความต้องการที่ตัดไม่ขาด คงไม่มีวันไหนเลยที่เราจะไม่วิ่งเข้าหากัน ช่วยพรมน้ำให้ใจแห้งผากกลับมาชุ่มอีกครั้ง เติมปุ๋ยความรัก และตัดแต่งกิ่งก้านของหัวใจให้กลับมาสวยงาม เพียงเพื่อให้มันเหี่ยวเฉาอีกครั้งในวันถัดไป
SHARE
Writer
Salynne
นิสิตคิดมาก
เขียนทุกอย่างที่รู้สึกแต่ไม่กล้าพูด วาดรูปประกอบเอง

Comments