:: wind , sound and a girl

 

 — wind & sound 

 

 

“รอคอยอะไรนะ”
เธอตั้งคำถามกับตัวเองมากมาย
คำพูดในหัวของเธอต่างพากันแย่งชิงส่งเสียง
ความวุ่นวายของเสียงต่างๆผสมปนเปกันจนไม่สามารถฟังจับใจความใดๆได้


เธอได้แต่พยายามปิดเสียงโหวกเหวกนั้น
เพียงเปิดรับเสียงจากอวัยวะด้านข้างของใบหน้า
ใส่อุปกรณ์สายสีขาว ด้านหนึ่งมีสัญลักษณ์ R บ่งบอกให้ใช้กับด้านขวา และอีกด้านหนึ่งใช้กับด้านตรงข้าม


เปิดเร่งเสียงจากอุปกรณ์สี่เหลี่ยมดำจนสุด
เธอแน่ใจมาก ว่ามันดังมากพอที่เล็ดลอดออกมาทักทายสายลมเบาภายนอก
แต่เธอไม่แน่ใจนักว่ามันจะดังมากพอที่จะกลบเสียงภายในหัวของเธอได้หรือเปล่า 
เธอได้แต่หวัง


สายลมเบาภายนอกที่สัมผัสผิว
ไม่ได้สร้างความสบายให้กับเธอเลยแม้แต่น้อย
เธอโมโหตัวเองที่พาตัวเองมาอยู่ในจุดนี้
จุดที่สายลม บรรยากาศอ่อนโยนเพียงใด
ก็ไม่สามารถพาเธอออกไปจากความวุ่นวายได้
เธอโมโหที่ความวุ่นวายมันเกิดจากตัวของเธอเอง
แต่เธอเองก็ยังทางดับมันไม่ได้เช่นกัน


เพลงที่เคล้าคลอทุกโซนประสาท
ดึงเธอเข้าสู่โหมดที่เย็นที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
เธอรู้ว่าภายในร่างกายและใจของเธอนั้นร้อนรนเพียงไหน
น้ำใสแย่งชิงกันไหลออกจากตา
แต่เธอก็เก็บกลั้นมันเอาไว้
เกรงว่าหากปล่อยไป เธอจะไม่สามารถหยุดมันได้อีก


เธอยังคงหลับตา
ยังคงรู้สึกถึงของเหลวใสภายในตาที่พร้อมจะปล่อยออกมาทุกเมื่อ
เธอยังคงหลับตา
พยายามพาความรู้สึกตัวเองไปตามเสียงเพลงเบา
(เสียงเพลงที่ทำให้เธอรู้สึกเบา เธอหวังแบบนั้น)
เธอคิดมาตลอดว่าเพลงสามารถเยียวยาเธอได้
อย่างน้อย
ก็พาเธอออกจากโลกใบนี้ได้เพียงชั่วคราว
เพียงชั่วคราว
เธอเปิดเพลงวนย้ำให้ยืดเวลาออกไป
จากสามนาทีไปเป็นสิบนาที
ไปเป็นครึ่งชั่วโมง
เป็นหลายชั่วโมง...
เธอมีความสุขกับเพลงๆเดียว



เธอยกยิ้มขึ้นมาที่มุมปากทั้งสองข้าง
เปลือกตายังคงปิดสนิท
น้ำตาใสยังคงจ่อรออยู่แบบนั้น
ทันทีที่เธอยกยิ้มให้ชัดเจนมากขึ้น
เปลือกตาบนและล่างของเธอบดเบียดกันจากการขยับของใบหน้า
น้ำใสที่คลออยู่ภายในจึงได้ไหลออกจากดวงตาสมใจอยาก
น้ำใสไหลผ่านสัมผัสผิวแก้ม



เธอร้องไห้
เธอยิ้ม


เธอไม่แน่ใจว่าเธอมีความสุขหรือเปล่า
เพียงแต่เธอรู้สึกเบาลง


เบาจากสิ่งรอบตัวของเธอที่ถาโถมเข้ามาจนเธอรู้สึกหนักหนา



เธอไม่แน่ใจนักว่าเธอจะหยุดเพลงนั้นเมื่อไหร่
จะฟังเพลงนี้อีกนานแค่ไหน
เพียงแต่ตอนนี้เธอเพียงคิด
เธอขออยู่แบบนี้อีกสักพักก่อน
เธอรู้ดีว่าไม่สามารถฟังมันตลอดได้
เธอรู้ว่าเธอต้องหยุด
ต้องออกจากโลกจำลองนี้ของเธอ
แล้วกลับสู่โลกของความเป็นจริง
เพียงแต่เธอของเวลาอีกหน่อย
ขอเธอพัก 



(เธอยิ้ม)





— a girl




SHARE
Written in this book
— emotions “ help ;
the way to make me clam from the unwanted feelings อาจอ่านแล้วสับสน (ไม่ต่างจากอารมณ์จริง ตอนนั้น)
Writer
sgrey
simple
words pop up in a second — then fade away twitter @forumysaturngre เพ้อเก่ง

Comments