love you,but i love myself more
เราไม่กลัวความตาย
นั่นเป็นคำตอบที่เราพูด
ในอ้อมกอดของเขา
ในช่วงเวลาที่ผู้คนต่างหลับใหล 
เรายังนอนเกยคางกันไปมา
พูดทุกเรื่องราวที่สมองจะกลั่นกรองออกมาในขณะนั้นได้
สลับกับความนิทราที่ค่อยๆกัดกินสติไป


เราคิดอย่างนั้นมาตลอด
อาจเป็นเพราะเราเหนื่อยกับการใช้ชีวิตอยู่บนโลกนี้
โลกที่ท้องฟ้าไม่ใช่สิ่งน่ามองอีกต่อไป
ผู้คนพากันไขว่คว้าหาคุณค่าเงินในกระเป๋า และเทคโนโลยีอันรวดเร็วในมือถือ


แต่คืนนั้นยังมีสิ่งที่เรายังไม่ได้บอกเขาไป
และเราอาจจะไม่ได้เจอกันอีก



คืนต่อมา เราฝัน
ฝัน ทั้งๆที่เราไม่ได้ฝันมาแสนนาน


เราฝันว่ามีคนตาย.. แต่ไม่ใช่เรา
เราเป็นเพียงบุคคลที่ยังมีชีวิต
และเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง


ผู้คนที่สนิทค่อยๆหมดลมหายใจ
ไปทีละคน ทีละคน ทีละคน


เราเห็นตัวเองอยู่ตรงนั้น
ร่ำไห้เหมือนเขื่อนทะลัก
กรีดร้องเหมือนคนบ้า
ไร้สติเหมือนคนเสพยา


เปรี้ยง!!

เสียงฟ้าผ่าดังเข้ามาในโสตประสาท
เราหอบหายใจหนัก 
เสียงร่ำไห้ของตัวเองหายไปแล้ว
มีเพียงเสียงหอบกับเสียงฝนตก
จากนอกหน้าต่าง
ก่อนค้นพบว่าเรายังอยู่บนเตียง6ฟุต


' ฝันเหี้ยไรวะเนี่ย '
....


จริงๆสิ่งที่เรายังไม่ได้บอกเขาไป
คือเราไม่ได้กลัวความตาย..
..ที่เกิดขึ้นกับตัวเอง
แต่เรากลัวความตายของคนอื่น


เรากลัวการผูกมัดกับคนอื่น
เพราะวันนึงเราเชื่อว่าเราต้องสูญหายกันไป
ไม่ว่าจะทั้งที่มีชีวิต หรือไม่มี


เราไม่ชอบตัวเองในฝันตอนนั้น
การร้องไห้ฟูมฟายเสียใจและเจ็บปวด
เราว่ามันทรมาน ทุกข์ใจเกินกว่าจะรับได้


เราจึงเลือกที่จะผูกพันให้น้อยที่สุด
ไม่ว่าจะกับใคร


หลายๆความสัมพันธ์
จึงเป็นเพียงความสัมพันธ์ชั่วคราว..



กับเขาในคืนนั้นก็ไม่ต่าง



: Goodbye 



SHARE
Writer
HARMONYHappy
เป็นในสิ่งที่อยากเป็นไม่ได้
ชอบมองหาพระจันทร์ในตอนกลางวัน พอๆกับที่จ้องมองแสงสุดท้ายในแต่ละวัน:) และหวาดกลัวการเปิดเผยตัวตนมากกว่าการเป็นตัวเอง. ไม่ดีเลย.

Comments