เป็นไง
จริงๆแล้วเราก็รู้แหล่ะ ว่ามันจะต้องเป็นงี้
การที่ตัดสินใจว่าจะจบความสัมพันธ์ลง เราเชื่อว่ามันจะต้องมีคนที่รับผิดชอบทั้งสองฝ่ายนะ มันไม่มีทางหรอกที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะเจ็บอยู่คนเดียว อย่างน้อย ก็วัดได้ว่าใครจะแสดงออกว่าเจ็บมากหรือว่าเจ็บน้อย


ความสัมพันธ์ที่รู้ว่ามันไปได้ไม่นานแต่ก็ยังจะเทใจให้มันเสียหมดไม่แปลกถ้ารู้สึกเหมือนจะตายขนาดนี้ เสียศูนย์ และไม่รู้เลยว่าจะพยุงตัวเองกลับมาได้ยังไง
คือเราน่ะให้เธอเป็นโลกทั้งใบของเราเลยนะ เพราะว่ามีเธอ เราเลยตื่นขึ้นมาได้ แต่พอมันจบลงแล้ว มันไม่ใช่แค่อกหักแล้วล่ะ แต่มันคือโลกแตกไปเลย ตลกเนอะ

เราพยามทำใจอยู่ได้ตั้งนาน 
แล้วเราก็เลือกวิธีที่โคตรจะขี้แพ้ ก็คือการไปกินเหล้า ใช่แล้ว เมาอย่างหมา และวิถีคนแพ้ก็คือกดโทรศัพท์และไลน์หาเธอ โอ้โห ยังกับในนิยายอะ แต่แม่งคือเรื่องจริง เพื่อนเล่าให้ฟังเราพูดถึงชื่อเธอด้วย บ้าป่ะ5555555555555

จิตใจสำนึกของคนเมาที่ได้เหล้าเข้าปากล่ะมั้ง 
ตอนนั้นโคตรคิดถึงเธอเลย โทษอะไรไปเรื่อย โทษแม้กระทั่งเวลาที่ทำให้เรามาเจอกันในวันที่ไม่ควร

ทำไมถึงไม่ยื้ออีกหน่อย ทำไมถึงเลือกปล่อยไปง่ายๆ
นั่นสิ ทั้งๆที่ยื้อได้ เธออาจจะใจอ่อน แต่ทำไมเราถึงไม่ทำวะ เลือกที่จะปล่อยไป โคตรขี้แพ้ ยังไม่ทันได้พยายามรั้งเขาไว้เลยนะ แล้วก็ร้องไห้จนบวมทั้งหน้าเลยอะ มึงบ้าป่ะ

แต่บางทีการที่รั้งไว้มันก็อาจจะไม่เป็นผลก็ได้มั้ง คนจะไป ก็ต้องให้ไปนั่นแหละ


ไม่รู้เลยว่าเป็นยังไงบ้าง สบายดีใช่ไหม
กับแฟนก็คงรักกันดีนั่นแหละ ดีแล้ว
เราเลิกคุยกับน้องคนนั้นไปแล้ว เหตุผลไม่มีอะไรเยอะแยะเลย เราแค่รู้สึกว่าเรายังเอาภาพเธอไปซ้อนอยู่เลยว่ะ มันคงชัดเจนมากจนน้องเขารู้ละมั้ง เลยเลือกจะไป
ตอนนี้เราเลยเหงาๆเหมือนเดิม ลงพื้นที่ไปสำรวจประชาชนเรื่อยๆ หาอะไรทำ
แต่เธอรู้เปล่า เวลาเราอยู่คนเดียวเราก็คิดถึงเธออีกแล้วว่ะ แม่งโคตรขี้แพ้เลย

เมื่อวานเราไปพบจิตแพทย์มาด้วย แบบว่าที่มหาลัยเขาจัดมาบริการ แต่คุยกันแปปๆเอง ไม่ใช่หมอประจำก็แบบนี้อ่ะ ถ้าให้เล่าตั้งแต่ต้นก็ไม่น่าจะได้ คนรออีกเยอะเลย เราเบื่อที่จะฟังอะไรที่มันเบสิคๆจากจิตแพทย์แล้ว เราฟังมันมาเยอะแล้ว เรารู้ว่าพวกเขาจะพูดอะไร เรารู้ว่าพวกเขาจะทำแบบไหน เรารู้ว่าพวกเขาจะบอกให้เราทำยังไง ฟังมาเป็นสิบรอบ ฟังจนรำคาญแล้ว 

ใครๆก็บอกให้เห็นคุณค่าตัวเอง ให้รักตัวเอง
พูดง่ายน่ะสิ แต่มันทำยังไง คนที่บอกเราให้รักตัวเองมันก็รู้สึกเกลียดตัวเองเหมือนเราบ้างแหล่ะ แต่อาจจะแค่บางครั้งไง ส่วนเรามันทุกครั้ง

จุดมุ่งหมายของเราตอนนี้ไม่รู้เลยว่าจะเป็นยังไง เราใช้ชีวิตแบบให้มันหมดไปวันๆ เราหาเวลาที่เหมาะกว่านี้ก่อน หาวิธีดีๆ แล้วเราก็จะสบายแล้ว เราเชื่อแบบนั้น

เราพยายามไม่คิดถึงเธอ แต่รู้มั้ย ทุกครั้งที่พยายามไม่คิดถึง เสือกคิดถึงมากกว่าเดิมทุกทีเลย 

คิดถึงเสียงของเธอ 
คิดถึงวันนั้นที่เราไปดูหนังด้วยกัน เราจับมือเธอด้วย หนาวชิบหายเลย เราไม่ชอบดูหนัง แต่เราก็ดูกับเธอได้ทั้งๆที่ไม่หลับ แถมยังสนุกด้วยอ่ะ

ทุกๆอย่างเรายังเอาไว้เหมือนเดิมอยู่เลย ทั้งชื่อที่เมมไว้ เฟบในไลน์ แต่เหมือนเราจะเหมือนเดิมอยู่คนเดียวมั้ง

โรคนอนไม่หลับกลับมาอีกแล้ว แต่ก็กินยาทุกวันนะ เพียงแต่ยานอนหลับมันหมด ตาค้างไปทั้งคืนเลย ไม่ชอบ ยิ่งดึกยิ่งฟุ้งซ่าน ยิ่งดึกยิ่งคิดถึง แต่ไม่ร้องไห้นะ เก่งป่ะ

เราอยู่มอมากกว่าปกติ เพราะเราพยายามฮีลตัวเอง พยายามไม่อยู่คนเดียว แต่ก็เสือกคิดถึงเธอบ่อยเหลือเกิน จนมาคิดๆดูแล้วมันเหมือนยังลบออกจากใจไม่ได้้เลยมั้ง

ไม่มีใครอยู่ในความคิดเราเลย

นอกจากเธอ 

:)
 

SHARE
Written in this book
mean and me
ขอบคุณเธอ ที่ทำให้รู้ว่าใจฉันยังมีอยู่
Writer
Itsora
Writer , Depression , Love
นานมาแล้วแสนนาน

Comments

pitiless
11 months ago
คิดถึง
Reply
Itsora
11 months ago
ถึงแล้ว