บันทึกนับถอยหลังอะไรนั่นช่างมันไปเถอะ
พอสักที่
หยุดได้แล้ว
เลิกคิดว่าตัวเองต้องตายได้แล้ว
รำคาญเป็นบ้าเลย
จะคิดอะไรอ่ะ 
ให้มันสร้างสรรค์เหมือนตอนเด็กๆที่ได้ป้ะ
ช่างแม่งไปเหอะว่าคนอื่นจะคิดอะไร
ช่างแม่งไปดิเรื่องมหาลัยอะไรนั่น
ช่างมันไปเถอะอดีตที่น่าสมเพช
ทุกๆวันคือวันใหม่
ตกลงนะ
อยากทำอะไรก็ทำ
จะไม่ให้ความคิดแย่ๆ
หรือสารอะไรแปลกๆในหัว
มาครอบงำหรืออะไรหรอก
ถ้าเศร้าก็คือเศร้า
ถ้าสนุกก็คือสนุก
อยู่ไปมันก็ต้องมีทั้งแย่ทั้งดี
ต่อให้ต้องถอนหายใจสักล้านๆรอบ
ก็ยังดีล่ะวะ
ตายไปก็ไม่รู้เลยว่า
จะเอาอัลบั้มที่สะสมไปได้ด้วยรึเปล่า
ไหนจะการ์ตูนที่บอกว่าจะจบ
สุดท้ายอาจารย์กอลิลาดันแหกโค้งเขียนต่อ
ยังอยากเก็บตังไปเที่ยวต่างประเทศ
ยังอยากเห็นน้องชายสอบเข้ามอต้น
ยังอยากเห็นปู่กับย่าได้มีความสุขกับลูกทั้งสอง
ยังอยากอ่านหัวไฟและถั่วงอก
(รอเก็บตังซื้อทุกเดือนนะคะรักบุบบิบ)
ช่างมันไปสิความอาลัยตายอยาก
สุดท้ายแล้วแกก็ไม่ได้ทำประโยชน์อะไรให้อ่ะ
มาวนเวียนในหัวก็เป็นภาระ
ช่วยอะไรก็ไม่ช่วยแถมยังไม่นอนยังกินเยอะอีก
สร้างปัญหาแล้วแบบนี้เราจะฟังแกไปทำไม
ถ้ามีโลกคู่ขนานอยากจะตบตัวเองแบบในละคร
เอาให้หน้าเขียวไปเลย
ไม่รู้หรอกว่าโมโหอะไรกันมา
แต่เลิกไล่หรือบังคับให้ไปตายสักที
รำคาญว้อยยยยยยยยยยยยยยยยย

การคุยคนเดียวมันเป็นเรื่องปกติสินะ
งั้นจะตกลงกันใหม่
เลิกขวางทางสักที่เกะกะ
แกไม่อยากมีอนาคตแกก็ออกมาแค่ในฝันพอ
ชีวิตจริงไม่ต้องออก

ยอมฝันร้ายในยามค่ำคืน
ดีกว่ามาฝันร้ายในชีวิตจริง

ไม่เอาอีกแล้วพอได้แล้ว
อยากเริ่มใหม่แล้ว
อยากกลับไปอ่านหนังสือได้สบายใจ
กลับไปมีสมาธิที่ยอดเยี่ยมในการวาดรูป
กลับไปมีความสุขกับการทำอะไรใหม่ๆ
กลับไปเป็นเด็กที่ตั้งมั่นนักมั่นหนา
ว่าจะตั้งใจทำงานหาเงิน
เอามาคืนพ่อแม่
เอามาซื้อการ์ตูน อัลบั้มเพลง ไปเที่ยว บริจาค
ได้โดยไม่รู้สึกผิด
ว่ามันเป็นแม่นะ 
(แม้จะเป็นค่าขนมรายเดือนก็เหอะ)
ชีวิตก็มีแค่นี้
ที่อยากจะทำ


SHARE
Written in this book
บันทึกนับถอยหลัง
Start or Stop
Writer
Slorhinthebook
Sloth
สรุปแล้วตัวเราก็ยังคงเป็นเราอยู่ใช่ไหม

Comments