Pocky
เราจะรู้ว่าลมหายใจมีค่า ตอนไหนกันนะ?


ตอนที่เริ่มหายใจ

ตอนที่กลั้นหายใจ

ตอนที่สูดหายใจลึก! เข้าไปเต็มปอด

หรือว่าตอนที่ลมหายใจมันดับหายไปแล้ว

แต่วินาทีที่รู้สึกว่าลมหายใจมันมีค่า สำหรับฉันแล้วมันคือสัมผัสไออุ่นที่แผ่วเบาจากหลังฝ่ามือ

ลมหายใจมันช่างรวยรินจนคิดไปไกลว่าเธอจะหายไปและจะไม่ได้เจอกันอีก ภาพความทรงจำตั้งแต่วินาทีแรกที่เราได้พบกัน สิ่งที่เรียกว่าความทรงจำมันมีค่าพอๆกับลมหายใจของเธอตอนนี้เลยล่ะ

ทุกครั้งที่เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่มันดูยากลำบาก ตอนนี้ลมหายใจเฮือกใหญ่ของเธอมันทำให้ฉันเจ็บปวด

ฉันกลัวจริงๆนะว่ามันจะเป็นลมหายใจเฮือกสุดท้ายของเธอ

ตอนที่เธอนอนแน่นิ่งไร้ซึ่งความดื้อซน มันแปลกเหมือนกัับว่่าทุกอย่างมันได้สิ้นสุดลงแล้ว ความเศร้าพัดโหมช่วงชิงคำภาวนาให้ไร้ค่า



ครั้งสุดท้ายที่กล่าวทักทาย ในวินาทีนี้เป็นเวลาเดียวกับคำบอกลาอันจืดจาง มันติดอยู่ที่ลำคอและปล่อยให้น้ำตาสื่อถึงกัน

ฉันลูบจากหัวถึงลำคอของเธอแบบที่ชอบทำพลางเช็ดน้ำตา เสียงครวญครางเจ็บปวดบีบรัดหน้าอกแน่นให้ความรู้สึกล้นทะลักออกมา มันทรมาน โหยหา อยากปล่อยวางแต่เว้าวอนให้พระเจ้าอภัยให้เธอยังคงอยู่


หางของเธอกระดิกตอบรับแต่แววตา ท่าทาง สติสัมปชัญญะของเธอดับสูญ มีเพียงใจกับใจที่สื่่อถึงกัน ไม่นานบ่อความเศร้ากลายเป็นเมฆฝน ชำระล้างวิญญาณกลับคืนสู่พระผู้เป็นเจ้า

บ้าน นิยามของฉันคือการที่มีเธอออกมาต้อนรับพร้อมเสียงเห่าหอน

บ้าน คือโต๊ะกินข้าวที่มีเธอนอนเฝ้าไม่ไกล แม้จะไม่ได้อาหารสักชิ้นแต่เธอก็รอจนถึงวินาทีสุดท้าย

บ้าน คือการที่เธอเห่าอย่างเป็นเอาตายหากฉันกลับบ้าน แล้วไม่ยอมให้ขนมก่อนขึ้นห้องไป

บ้าน คือ สถานที่ที่มีเธอ เป็นความทรงจำที่มีเธออยู่ในครอบครัว

ในวันนี้ฉันกลับบ้านด้วยความรู้สึกว่างเปล่า เหมือนฉันกลับไปอยู่ในมหาสมุทรที่ทั้งหนาวและมืดอีกครั้ง กลั้นหยดน้ำตาและเสียงสะอื้นไม่ให้คนที่ผ่านไปมารับรู้

หลังจากบานประตูห้องปิดลง ฉันปล่อยให้ความเศร้ากัดกิน พลางก้นสาปแช่งคนอื่นที่ทำให้เธอจากไป โกรธและเกลียดพระเจ้าที่แย่งเธอไป แย่งของของฉันไป ปล่อยให้ฉันต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว แต่สักพักฉันก็โทษตัวเองแทน
บางทีทั้งหมด...อาจเป็นความผิดของฉันที่ดูแลเธอไม่ดีพอ


เธอผู้ดึงฉันขึ้นมาเหนือผิวน้ำ ให้สัมผัสถึงชั้นบรรยากาศไร้เดียงสา ให้ฉันได้พบกับวัยเด็กอันน่าจดจำและหอมหวาน แต่วันนี้เธอกลับจากไปเสียดื้อๆ

ความทรงจำไม่จางหาย ทุกๆที่คือเธอ เธอผู้เป็นส่วนหนึ่งในชีวิต เป็นเหตุผลของการมีชีวิตและต่อลมหายใจแผ่วเบาของฉันให้มีแรงฮึดสู้ต่อ

เวลาผ่านไปจากวันเป็นเดือนหรืออนาคตที่เป็นปี ความเศร้าไม่เคยจางหายเหมือนกับลมหายใจของเธอ ก็เธอเป็นส่วนนึงของฉันนี่นา แต่รู้อะไรไหม? อะไรที่ยากลำบากกว่าความเศร้าจากการสูญเสีย มันทรมานและมีความสุขพร้อมๆกัน เป็นตัวแทนของเธอที่ต่อลมหายใจของฉันอีกครั้ง

ความคิดถึง ทั้งเรื่องราวดีๆ หรือเรื่องร้ายๆจากความเศร้า ความคะนึงหามันทำให้ฉันทรมานแต่สิ่งต่างๆหรือปาฎิหาริย์ที่เธอมอบให้ฉันมันกลายเป็นความสุขอันหอมหวาน

ถึงแม้ในวันนี้ฉันอาจจะลืมเธอไม่ได้ แต่สิ่งที่ฉันรู้คืนฉันสามารถอยู่โดยไม่มีเธอข้างกาย


เพราะไม่ว่าเธอจะอยู่หนใด เธอก็เป็นของฉันแล้วนี่นา


คุณลมหายใจอันอบอุ่น




SHARE
Written in this book
Story from WHITEBEAR
ถ้าหากหมีขาวหยุดเล่นกับเจ้าก้อนสีขาวที่แฝงด้วยความหนาวเย็นและลองแต่งเติมตัวอักษรให้กับมันแทน :)
Writer
Tofuu_Bear
หมีขาว กับ เต้าหู้
เมื่อขนปุยกับนุ่มนิ้มมาเจอกัน..

Comments