รักแรกของผม🍁
4 มีนาคม 2561 



วันแห่งการกลับไปเล่นบอทครั้งแรกในหลายปี

ณ เวลา 15:50 แชทของผมเด้งขึ้นพร้อมกับการแนะนำตัวจากบอทหญิงบอทหนึ่ง

ผมได้กดเข้าไปตอบพร้อมทักทายกลับไป
ผมก็ไม่ได้คิดหรอกครับว่าคนที่ทักมาในวันนั้น
จะเป็นคนที่ทำให้ผมรักเธอมากขนาดนี้

ใช่ครับ...วันแรกของการเปิดบอท และเธอก็เป็นแชทเดียวตั้งแต่ตอนนั้นจนตอนนี้

ผมจำได้ว่าวันแรกของการสนทนาเธอได้ชวนผมเล่นเกมส์
ซึ่งตอนนั้นผมไม่คิดแม้จะเล่นมันซักนิดเพราะกลัวจะติดมันจนไม่ทำอะไร

ช่วงนั้นเป็นช่วงปิดเทอมครับผมเลยมีเวลาว่างพอที่จะคุยกับเธอทั้งวััน
ส่วนเธอเป็นช่วงที่เธอจะต้องสอบเข้ามหาลัยครับ

วันนั้นผมตื่นขึ้นมาพร้อมกดไปที่แชทเธอเพื่อบอกมอนิ่ง 
มันเป็นวันที่เธอต้องไปเข้าค่าย
เพราะเธอน่ะไปสายบ่อย สรุปก็คือตื่นสาย
แต่จริงๆต้องไปตั้งแต่ครั้งที่แล้วแต่เพราะป่วยเลยได้มาครั้งนี้แทน 

ผมเป็นแค่เด็กคนนึงที่ไม่ค่อยรู้จักความรักซักเท่าไหร่ ผมไม่รู้จักมันเลยด้วยซ้ำไป
แต่ตั้งแต่เริ่มคุยกับเธอผมก็ค่อยๆเรียนรู้มันมากขึ้น
มันทำให้ผมมีความสุข 
มันทำให้ผมรู้จักที่จะห่วงใย
และมันทำให้ผมร้องไห้


แต่ความรักของผมและเธอมันไม่ง่ายหรอกครับ


มันทำให้เราทั้งสองมีความสุขก็จริง
แต่.....
มันก็ทำเราเจ็บปวดเหมือนกัน 

ผมขอเธอเป็นแฟนครั้งแรกตอนเราคุยกันได้อาทิตย์กว่าๆ 
มันเร็วใช่มั้ยล่ะครับ ผมก็ว่าใช่นั่นแหละ
แต่....ผมน่ะมั่นใจครับ 

ผมพิมพ์ออกไปพร้อมกับความมั่นใจทั้งหมด
คำตอบที่ออกมาคือเธอตกลงครับ
ผมควรจะดีใจมาก แต่ผมกลับมองเห็นความรู้สึกของเธอที่ไม่เห็นด้วยซักเท่าไหร่
ทุกอย่างที่มั่นใจกลับไม่แน่ใจเพราะกลัวจะไปซ้ำรอยเดิม 
ผมเคยโดนบอกเลิกตอนคบกันได้แค่วันเดียวครับ55555 เจ็บแล้วกลัวจนถึงวันนี้เลย
ผมเลยบอกเธอว่าไม่เป็นไร ผมรอได้ 

จากนั้นสถานะเราก็ไม่ได้เลื่อนขึ้นไปอีกเป็นแฟน
แต่ความรู้สึกผม มีแค่เธอคนเดียว แค่เธอคนเดียวเท่านั้น

แต่จากที่เป็นแค่บอทผมก็ได้เข้าไปในเรียลของเธอ

มันกลายเป็นสถานะที่ไม่มีชื่อเรียก
ทั้งที่ผมมีแค่เธอและเธอก็มีแค่ผม 

เราเจ็บกับสถานะแบบนี้นะครับ
ทุกครั้งที่เพื่อนถามทุกครั้งที่มีคนพูดถึงเรา 
แต่ทำไมเราไม่ขอเป็นแฟนอีกครั้งล่ะ
มันก็คงเพราะผมมันขี้แพ้เกินไป ผมไม่กล้า
ผมกลัวว่ามันจะไม่เหมือนเดิม 
มันผิดที่ผมเอง

จนกระทั่งเราอยู่ในสถานะแบบนี้ได้(ผมก็ไม่รู้ว่าใช่รึเปล่านะ)
เราทำทุกอย่างเหมือนแฟน
คอยห่วงคอยหวงกัน
คอยให้กำลังใจกัน
พูดคำหวานๆใส่กัน
บอกมอนิ่งบอกฝันดี
และนอนพร้อมกันทุกคืน

ผมได้รู้ว่าเธอชอบอะไรไม่ชอบอะไร
เธอชอบอาหารอะไร
เธอแพ้อาหารอะไร
เธอเกิดวันที่เท่าไหร่
ชอบสีไหน
เธอเป็นคนอย่างไร
เสียงของมันทำให้ผมอยากได้ยินมันบ่อยแค่ไหนกันนะ
และผมจำทุกอย่างได้แม่นยำ


จนรู้สึกมันมากเกินไปเหมือนมันอึนๆและรู้สึกอิ่มตัวกับความรักครั้งนี้ 
เราถึงแยกย้ายกันทั้งที่ยังรัก 
แต่เราก็กลับมาหากันอีก 

เราเลิกคุยกันไปหลายครั้ง
แต่ก็ยังกลับมาหากันเพราะยังรัก
และเราก็ทิ้งกันไปหลายครั้งตอนที่ยังรัก 
มันเจ็บปวดนะครับ 
มันทรมานจริงๆ 

ทุกๆครั้งจะเป็นเธอที่บอกกับผมว่าเลิกคุยกัน
แต่มีครั้งนึงผมเป็นคนพูดมันออกไปเอง
เพราะผมคิดว่าเธอเปลี่ยนไป

และผมก็ได้มาร้องไห้กับคำพูดของตัวเองอยู่หลายครั้ง
โทษตัวเองว่าไม่ควรปล่อยเธอไป การไม่มีเธออยู่มันทรมาน

จากที่ร้องไห้อยู่นาน
วันนั้นเป็นวันเกิดเธอและมีวันหนึ่ง
เธอเคยขอมาให้ผมอวยพรเพราะกลัวว่าตอนนั้นจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน ผมไม่ได้อวยพรไปเพราะคิดว่าจะอยู่กับเธอแน่ๆแต่ก็ไม่ได้เป็นไปตามนั้น

ผมเลยถือโอกาสทักไปอวยพรเธอและสิ่งที่ผมได้กลับมาคือคำพูดที่เฉยชาจากคนที่ผมรัก
มันเจ็บครับ 
ผมกดเข้าไปเจอที่เธอคุยกับเพื่อนแล้วมันมีผมเกียวข้อง แต่ประโยคที่สะดุดตาคือ "ดีแล้วอยากมีใหม่พอดี" เจ็บซ้ำแล้วซ้ำอีก5555
ผมลองถามเธอว่ามีใครรึยัง เพราะผมไม่แน่ใจ
เธอบอกผมว่าไม่มี
จนหลายวันผ่านมาเธอก็มีแฟนใหม่ครับ
ตอนนั้นยิ่งเจ็บไปหมดร้องไห้ฟูมฟายอยู่คนเดียวและคิดว่าจะตัดใจจากเธอให้ได้

ผมได้แต่ยินดีและหวังให้เธอมีความสุข
ตอนเค้าทำเธอเสียใจผมอยากจะเข้าไปดูแลเเทน
แต่ก็ทำไม่ได้

ผมไม่อยากรักใครอีกด้วยซ้ำ
แม้จะมีคนเข้ามาทำให้ผมมีความสุข
ทำให้ยิ้ม
แต่สุดท้ายก็ต้องปฏิเสธไป
เพราะยังตัดใจจากเธอไม่ได้

ใช้ชีวิตโดยการส่องเธอทุกวันๆ
จนมันติดเป็นนิสัยตลอดเดือนกว่าๆ
เคยพยายามเลิกแล้วนะแต่ก็ทำไม่ได้

จนเธอกับเขาเลิกกัน...
ผมเห็นเธอเพ้อผมก็เจ็บปวด
อยากเข้าไปกอดเธอไว้
ตอนนั้นผมคิดแค่ว่าขอให้เธอมีความสุขให้ผมมองจากไกลๆก็พอ

จนเธอกลับมาอีกครั้ง

ผมเตือนตัวเองว่าอย่าไปทำให้ตัวเองเจ็บอีก
แต่ใจมันก็ไปก่อนสมองทุกที
ผมชวนเธอคุย
ผมชวนเธอคอล
ผมชวนเธอเล่นเกมส์
แล้วไอเกมส์นี้ก็โหลดมาเพื่อเธอตั้งแต่เเรกนี่แหละครับ

สุดท้ายผมก็ตัดสินใจว่าผมจะขอเธอเป็นแฟน
ถ้ามันดีผมก็มีความสุุข
ถ้ามันไม่เป็นแบบที่คิดไว้ผมก็กลับไปเจ็บอีกรอบ
ผมไม่สนหรอกว่าต้องเจ็บอีกซักกี่รอบ
ขอแค่ผมได้ทำมันตามใจที่ผมต้องการเพื่อที่จะไม่ต้องเสียดายอีก

แล้วเธอก็ตอบตกลง
ผมคิดแค่ว่าผมจะทำมันให้ดีที่สุด
ไม่ทำให้เธอเสียใจ
ยอมเธอ รักเธอให้มากที่สุด

แต่มันก็มักจะมีอุปสรรคกับความรักของผม

เธอต้องไปทำงานครับ
ส่วนผมต้องเรียน
เวลาเรามักไม่ตรงกันซักเท่าไหร่
แต่พอตรงกันเธอก็ต้องการพักผ่อน

ตอนแรกๆผมก็คิดว่ามันโอเคนะ
ผมรีบทำการบ้านให้เสร็จที่โรงเรียนเพื่อกลับบ้านมาจะได้คุยกับเธอ
ผมพยายามเคลียทุกอย่างให้เรียบร้อยเพื่อที่จะมาคุยกับเธอ

แต่พอนานๆไปผมรู้สึกว่ามันไม่เหมือนเดิม
เธอมักตัดสายผมเหมือนตอนคอลกันแล้วไม่สบายใจเหมือนแต่ก่อน

เธอพูดจากับผมด้วยคำแรงๆคำที่คนจะเป็นแฟนไม่ควรพูดใส่กันเลยด้วยซ้ำ
แต่ผมไม่โกรธหรอกแต่คำพวกนั้นมันทำร้ายจิตใจผมไปหมด ผมพยายามบอกเรื่องนี้กับเธอแต่เธอก็ไม่อะไร 

ผมรู้ครับว่าเธอพูดกับเพื่อนแบบนี้
รู้ว่าเธอเป็นคนยังไง
เลยพยายามไม่คิดอะไร

แต่ผมตกใจมากเพราะเธอไม่เคยพูดแบบนี้กับผม
ผมพยายามแล้วแต่คำพูดที่เธอพูดออกมาบางครั้งผมก็ยังเคยร้องไห้เลย55555
บางครั้งผมก็คิดว่าเธอเหนื่อยจนต้องระบายบ้าง
แต่มันก็เหมือนกับผมเป็นถังขยะระบายอารมณ์อะไรซักอย่าง

กลับมาแทนที่เราจะได้คุยกันอย่างมีความสุข
ทุกวันมันกลับกลายเป็นทุกข์์
ผมกลายเป็นคนงี่เง่าเพราะเธอไม่มีเวลาให้
แต่เวลามันน้อยจริงๆ
ผมเข้าใจว่าเวลาที่เธอจะให้ตัวเองพักมันยังไม่มีเลยแล้วเธอจะเอาเวลาที่ไหนมาให้ผม
ตอนเธอเลิกจากงานเธอก็ต้องพักผ่อนพอตื่นขึ้นมาอีกทีก็ต้องเตรียมตัวไปทำงานเลย
ไม่มีเวลาให้ผมหรอก แต่ละวันได้คุยไม่กี่ประโยค
ใช่ครับ ผมน้อยใจ 

แต่ตอนแรกผมก็ทนนะเพราะไม่อยากให้เธอไม่สบายใจ
แต่พอหลังๆมาทั้งคำพูดทั้งการกระทำต่างๆ
มันไม่เป็นอย่างที่มันควรจะเป็นเลยซักนิด
เธอไม่แคร์ความรู้สึกผมเลย 
เธอไม่เป็นคนเดิม
สุดท้ายเธอก็บอกเลิกผม 

ผมคิดว่าทั้งหมดคือเธอเปลี่ยนไปและหมดรักผมแล้ว
มันก็คงจบแล้วจริงๆ
เพราะครั้งนี้ 


เราไม่ได้จากกันทั้งที่ยังรักเหมือนที่ผ่านมา 
แต่เราจากกันเพราะมีคนใดคนหนึ่งหมดรัก

ความจริงที่เธอคิดว่าผมพยายามที่จะไปเปลี่ยนเธอ ผมไม่ได้พยายามที่จะเปลี่ยนเธอแต่ผมพยายามที่จะให้เธอแคร์ผมบ้าง และให้เราเข้าใจกัน 

ปกติของคนรักกันเราควรเตือนกันได้
เราควรบอกและเปิดใจคุยกัน
แต่ว่าผมคงทำผิดวิธีไป 

แต่ไม่ว่าเธอจะเปลี่ยนไปยังไง
เธอคนเดิมของผมก็คือคนที่ผมรัก
เธอคนที่เคยทำให้มีความสุข
เธอคนที่เคยทำให้เราหวงเป็นบ้า
เธอคนที่เคยทำให้ยิ้มจนแก้มจะแตก
เธอคนที่เคยทำให้เราแอบเพ้ออยู่คนเดียว
เธอคนที่เคยทำให้เราร้องไห้
เธอคนที่เคยทำให้รู้จักรอ รู้จักใจเย็น
เธอคนที่เคยทำให้รู้ว่าความคิดถึงมันทรมานขนาดไหน

และเธอคือคนที่ทำให้เรารู้จักรักใครซักคน
ไม่ว่าตอนนี้เธอจะรู้สึกยังไง
ผมคนนี้ยังขอพรทุกครั้งที่ไปวัดยังอธิฐานตอนวันเกิดว่า
ขอให้เธอมีความสุข
ขอให้เธอไม่เจ็บไม่ป่วยอีก
ขอให้คนที่เข้าหาเธอมีแต่คนดีๆ
ขอให้เธอไม่เหนื่อยเกินไป
และขอให้อย่าให้มีใครมาทำให้เธอเจ็บปวดอีก 

ตอนนี้อาจจะยังมองเห็นเธอในเพลงที่ฟังบ้าง
เห็นเธอตามสถานที่ต่างๆที่เคยส่งให้
เห็นเธอในสิ่งของเล็กๆน้อยๆที่ตอนนั้นเราพูดถึงมันตอนมีความสุขบ้าง
แต่เดี๋ยวมันจะผ่านไป

ขอบคุณที่ครั้งหนึ่งเคยมีคนทำให้เรารักได้มากขนาดนี้ 
เรารักเธอมันคือเรื่องจริงนะ


                          zpxrz





SHARE
Written in this book
คุณ Autumn
Writer
Pxrpose
Trust
คุณเชื่อเรามั้ย

Comments

canvrce
8 months ago
"เราไม่ได้จากกันทั้งที่ยังรักเหมือนที่ผ่านมา 
แต่เราจากกันเพราะมีคนใดคนหนึ่งหมดรัก"
😊
Reply
realllyourmoon
8 months ago
#ความรักในบอท
Reply
Milabilis
8 months ago
ความรักเป็นอะไรที่อธิบายยากเนอะ
Reply