คุณเอเวเลสต์

“แกรู้ป่าว ว่าแกคือเทือกเขาเอเวอร์เรสของเราเลยนะ”
“.....”
“และใช่ เราตกลงมาตาย”
ไม่ใช่เราไม่พยายามนะเว้ย ไม่ใช่ว่าเราไม่อยากจะปีนขึ้นไป เราพยายามแล้วพยายามทำทุกอย่าง ยอมพยายามทั้งๆที่แม่งต้องฝืนใจตัวเองก็ยอม เราหลอกตัวเองอย่างมีความหวังว่าเออ อีกแค่นิดเดียวเดี๋ยวก็ถึงยอดแล้ว ทั้งๆที่ตอนนี้เรายังอยู่แค่ตีนภูเขาอยู่เลย แต่ก็เพราะอะไรหลายๆอย่าง อาจจะเป็นเพราะเมฆหมอก ที่มันคลุมเคลือจนเรารู้สึกว่า ไอ่ที่จะถึงน่ะ มันจะเป็นไปได้จริงๆหรอ คนอื่นเขาตกลงมาตายหมดแล้ว แล้วคิดหรอว่าเราจะไม่มีวันนั้นน่ะวันที่ต้องตกลงมา คุณเอเวอร์เรสเขาไม่ได้ใจดีขนาดยอมให้เราปีนขึ้นไปหาหรอก ถึงจะใจดี แต่ก็คงไม่ใช่เราหรอกมั้ง ที่จะปีนขึ้นไปถึงได้
555555 ความคิดโครตขี้แพ้เลย ว่าป่ะ ?”
“....”
“จนเราเริ่มหมดหวัง เพราะเราคิดขึ้นได้ว่า  เราเหนื่อยอ่ะ เหนื่อยเกินไป เกินกว่าที่ปีนไหว เรารู้ว่าคุณเขาน่ะก็พยายามเอาใจช่วยอยู่ตลอดเพราะเส้นทางที่ปีนขึ้นไปมันก็ค่อนข้างจะปีนได้ง่าย แต่มันเหมือนกับว่าทำให้เรามีหวังแล้วก็ผิดหวังในเวลาเดียวกันทุกที เพราะเส้นทางที่ดูเหมือนจะง่าย เราก็ดันมาเจอกับพายุหิมะก้อนเล็กๆอย่างไม่หยุดหย่อน ก็ยอมรับนะว่าน้อยใจให้ขึ้นไปง่ายๆไม่ได้หรอ? แต่ถ้าเทียบกับคนอื่นๆที่โดนพายุหิมะก้อนใหญ่ๆกัน มันก็นับว่าเป็นความโชคดีของเราแล้วแหละ ความรู้สึกของเราตอนนี้ถามว่ารู้สึกยังไงอ่ะหรอ เรารู้สึกว่า...
เรื่อยๆมันก็ดีนะ แต่เรื่อยๆน่ะไม่เหนื่อยหรอ?ที่เรารู้สึกแบบนั้นก็เพราะเราเฝ้าถามตัวเองตลอดว่า ไอ่ที่รู้สึกอ่ะ มันใช่ชอบจริงๆหรอ หรือแค่ต้องการจะเอาชนะเฉยๆ แต่อีกใจนึง เราก็กลัวด้วยแหละ เพราะเราก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าเราจะยังคงรู้สึกอยากปีนขึ้นไปบนยอดเขาเอเวอเรสได้อีกนานแค่ไหน 
ความรู้สึกของคนเราน่ะ เปลี่ยนแปลงได้ตลอดแหละ :)
SHARE

Comments