3.30 a.m
มันเป็นความเคยชินเสียแล้ว
กับการที่ไม่ว่าจะเป็นตอนที่โศกเศร้าที่สุด
มีความสุขที่สุด คิดถึงใครสักคนที่สุด
หรือในคืนที่นอนไม่หลับ
ก็ล้วนจะมีคุณอยู่ในห้วงคำนึงของทุกช่วงเวลาเสมอ

เคยมีความคิดและเคยพยายามพาคุณออกไป
ออกไปทั้งจากสมองและหัวใจ
แต่มันก็แค่ 'เคย' - รูปอดีต
จนขณะนี้ ฉันได้ยอมรับและยอมแพ้ต่อตัวเอง
ไม่ว่าอย่างไร ฉันก็ยังปล่อยคุณไปไม่ได้

ฉันเคยคิดว่าการไม่เจอคุณคงจะช่วยได้บ้าง
ซึ่งในเชิงของความหวัง มันก็ดูส่งผลดีอยู่
อย่างน้อยๆก็ไม่มีรอยยิ้มของคุณมากวนใจ
หรือมาสร้างความหวังลมๆแล้งๆได้อีก
แต่ในเชิงของความรู้สึก มันไม่ได้ช่วยอะไรสักนิด
เพราะถึงแม้ไม่ได้เจอคุณ
ฉันก็ยังคิดถึงคุณ และมีคุณอยู่ในใจอยู่ดี

มันจึงกลายเป็นความเคยชินอย่างเสียไม่ได้
ก็คิดไปในแง่ดีว่าอย่างน้อยๆที่สุด
ฉันก็ไม่ได้โศกเศร้า
หรือเสียใจด้วยเรื่องของคุณอีกแล้ว

เพราะอย่างนั้น
อยู่ในนั้นไปเถอะคุณ อยู่ตลอดไป
ฉันจะไม่พยายามขับไล่ไสส่งคุณไปไหนอีก
ฉันจะปล่อยให้ภาพของคุณวนเวียนอยู่ในความคิด
และมีคุณอยู่ในหัวใจอย่างนี้ไปเรื่อยๆ
มันคงดีกว่าที่จะไม่มีใครให้คิดถึง นึกถึง
ในยามสุข สนุก เศร้า เหงา หรืออ่อนแอ
มันคงจะดีกว่า..ที่จะไม่มีคุณอยู่เลย

SHARE
Written in this book
เรื่องของคุณ
เรื่องราวของคุณ ผ่านความรู้สึกของฉัน
Writer
morningafter
weirdo
just wanna keep you like that.

Comments