[Two-Short] STEAK (Gaeun x Eunbi) - 2 (END)

เสือร้องโฮกแล้วกระต่ายร้องยังไงคะ?

ไม่รู้ค่ะ

แต่พี่รู้ค่ะ…ร้องครางไงคะ 

เป็นเวลาเกือบเที่ยงแล้วแต่อากาศก็ยังคงหนาวเหมือนกับว่าพระอาทิตย์ดับลง แต่ถึงอากาศจะหนาวขนาดไหน มือของกาอึนก็ยังเหงื่อออกอยู่ดี คำพูดที่อึนบีพูดไว้เมื่อวานทำให้หัวใจที่เคยห่อเหี่ยวกลับมาเต้นแรงเหมือนจะทะลุออกมา จนกาอึนรู้สึกหงุดหงิดตัวเองอยู่ไม่น้อย แค่จะกดกริ่งหน้าบ้านของอึนบีทำไมเธอต้องตื่นเต้นขนาดนี้ด้วยล่ะ ตั้งแต่เมื่อคืนที่นั่งกระวนกระวายคิดแล้วคิดอีกกว่าจะลุกเข้าไปหาอึนบีได้แล้วนะ กาอึนพยายามปลอบใจตัวเองว่าอีกคนอาจจะไม่อยู่บ้านก่อนกดนิ้วลงไป


รอไม่นานเจ้าของบ้านก็เดินมาเปิดประตูรั้วให้เธอ ทำสีหน้าเหมือนพึ่งตื่นนอน ซึ่งดูจากสภาพที่ยังใส่เสื้อผ้าที่ดูเหมือนชุดนอนก็คงจะพึ่งตื่นจริงๆ นั่นแหละ


"ฉันมารบกวนคุณหรือเปล่า"


"ไม่ค่ะ ฉันกำลังจะตื่นพอดี" อึนบีหลีกให้กาอึนเข้ามาข้างใน อากาศหนาวชวนเธอรู้สึกอยากจะอยู่แต่ในบ้านแล้วนอนซุกอยู่กับเตียง "คุณมีอะไรหรือเปล่า"


"มาชวนคุณไปทานข้าวกลางวัน" ไม่ว่าเมื่อไร กาอึนก็เอาแต่หยักยิ้มนั่นใส่อึนบี "แต่ดูท่าจะได้ควบข้าวเช้าไปด้วย"


"คุณอยากทานอะไรคะ"


"ทานคุณได้มั้ยคะ"


"ตลกหรอคะ"


"หยอกเล่นค่ะ" กาอึนหัวเราะจนตาปิด ตายิ้มนั่นมีเสน่ห์ในสายตาอึนบีสุดๆ มันทำให้บรรยากาศอึมครึมๆ เพราะหิมะที่กำลังจะตกดูสดใสขึ้นมา "ไปกินสเต็กกันมั้ยคะ"


"อีกแล้วหรอคะ" อึนบีวางแก้วกาแฟร้อนๆ หอมกรุ่นให้กาอึน "คุณไม่เบื่อหรือไง"


"ฉันก็จะเคี้ยวสเต็กไปจนกว่าจะได้เคี้ยวคุณนั่นแหละค่ะ"


กาอึนหยักยิ้มมุมปากให้ขณะที่กำลังยกแก้วกาแฟขึ้นมาจิบ มันดูน่าหมั่นไส้จนอึนบีอยากจะแช่งให้มันลวกปากคนที่พูดจาชวนหงุดหงิดนั่นสักที


"ทำเป็นพูดไปเรื่อยแต่จุดประสงค์ดูชัดเจนจังนะคะ" อึนบีเลื่อนจานคุกกี้ให้ "ฉันขอตัวไปทำธุระส่วนตัวแปบนึง คุณตามสบายนะ"


ขณะที่อึนบีกำลังจะลุกไปทำตามที่ตัวเองบอกกับกาอึนไว้ เสียงกริ่งหน้าบ้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง เธอจึงต้องเปลี่ยนเป้าหมายจากห้องน้ำมาเป็นประตูบ้านแทน คนที่ยืนอยู่หน้าบ้านเป็นคนที่ทำให้อารมณ์ที่เริ่มดีของอึนบีกลับมาหงุดหงิดเหมือนเดิมและอาจจะหงุดหงิดกว่าเดิมด้วย แฟนเก่าของเธอ…ผู้ชายที่เห็นแก่ตัวคนนั้นกำลังยืนทำหน้าตาน่าสงสารให้เธอเห็นอกเห็นใจ


"ขอคุยด้วยหน่อยได้มั้ยอึนบี" น้ำเสียงที่อึนบีเคยคิดว่ามันเพราะมากจนทำเธอใจอ่อนตลอดไม่ว่าเรื่องไหน กำลังอ้อนวอนเธอ…"ยกโทษให้ผมได้มั้ย ผมมันโง่เอง ผมพึ่งมาคิดได้ว่าคุณคือคนที่ผมรัก ไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้น เรากลับมาคบกันได้มั้ย"


พอเห็นว่าอึนบีเดินไปเปิดประตูแล้วก็เงียบไป กาอึนเลยตัดสินใจวางแก้วกาแฟลงแล้วเดินตามออกไปดู อึนบียืนนิ่งอยู่ตรงนั้นไม่ไหวติง มือที่กำหมัดแน่นจนข้อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาวซีดเพราะเลือดไม่เดินและดวงตาแดงก่ำที่มีน้ำตาคลออยู่ แทบไม่ต้องถามไถ่ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น กาอึนก็พอเข้าใจตอนที่เห็นผู้ชายที่ทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองเคยแพ้อยู่ที่หน้ารั้วบ้าน


"ตอนนายไปฉันก็พูดด้วยน้ำเสียงแบบเดียวกับนายเลยจำได้มั้ย" น้ำเสียงสั่นเครือของอึนบีทำกาอึนรู้สึกเจ็บแปร๊บที่ใจและโกรธผู้ชายคนนั้นขึ้นมา ผู้หญิงที่มีรอยยิ้มสวยๆ คนนี้ไม่ควรต้องมามีใบหน้าที่โศกเศร้าเลย "น้ำเสียงอ้อนวอนแบบนั้น… แต่นายก็ยังทิ้งฉันไปมีคนอื่นอย่างไม่ใยดี พอเวลาพวกนายทะเลาะกัน นายก็กลับมาหาฉันหรอ ฉันดูโง่มากหรือไง อย่ากลับมาให้ฉันเห็นหน้าอีก …แล้วก็ดีใจซะนะ ที่ฉันยังต้องใช้เวลาลืมคนเลวๆ แบบนาย จะไปไหนก็ไป!"


อึนบีปิดประตูใส่แล้วทิ้งตัวลงนั่งปิดหูไว้ไม่ให้ได้ยินเสียงคนข้างนอกที่พร่ำอ้อนวอนเรียกชื่อเธอไม่หยุด กาอึนนั่งยองๆ ลงตรงหน้ามองคนที่ร้องไห้จนตัวโยนอย่างทำอะไรไม่ได้ พอเห็นอึนบีเงยหน้ามามองเธอทั้งน้ำตาแบบนั้น ใจกาอึนเหมือนโดนใครมาบีบเอาไว้จนแทบจะแหลกละเอียด เธอยกมือขึ้นค้างไว้ทำท่าเหมือนจะลูบหัวปลอบอึนบีแต่ก็ไม่กล้า จนอึนบีพยักหน้าให้เธอถึงลูบไล้ผมคนตัวเล็กเหมือนพยายามจะไล่เอาความเศร้าเสียใจออกไป


ถึงจะรู้จักกันได้ไม่กี่วัน อึนบีก็ยังรู้สึกได้ว่ากาอึนให้เกียรติเธอมากกว่าแฟนเก่าที่คบกันมาตลอดสองเดือนซะอีก ไม่แตะเนื้อต้องตัวเธอโดยไม่ได้รับอนุญาต ไม่ก้าวก่ายเรื่องของเธอ แม้เธอจะไม่ได้เล่าอะไรให้ฟัง แต่ก็พยายามเข้าใจเธอและเข้ามาช่วยเหลือเธอ กาอึนเป็นความอบอุ่นในยามที่เธอรู้สึกหนาวเหน็บใจ เป็นเหมือนแสงแดดอุ่นยามหน้าหนาวที่คอยปลอบประโลมเธอ อึนบีทิ้งหัวลงซบกับไหล่ของกาอึนเบาๆ และคนตรงหน้าก็เปลี่ยนมาลูบหลังเธอแทน



หลังจากอีกคนชวนเธอมานั่งดื่มกันแต่หัววัน กาอึนก็เอาแต่นั่งมองอึนบีที่ยกแก้วเครื่องดื่มมึนเมาที่เธอเลิกนับไปแล้วว่ามันแก้วที่เท่าไรขึ้นมาดื่มไม่หยุด ข้าวก็ยังไม่ได้กินสักเม็ด ไม่มีอาหารอะไรรองท้องเลยสักอย่างแต่อึนบีก็มานั่งดื่มเหล้าเพรียวๆ ไม่มีอะไรแกล้มอยู่แบบนี้จนกาอึนอดเป็นห่วงไม่ได้ เพราะการไม่ทานอะไรควบคู่ไปด้วยมันจะทำให้เมาเร็วกว่าเดิม แต่กาอึนดูไม่ออกหรอกว่าอึนบีเมามากแค่ไหนเพราะฝ่ายนั้นไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมาเลยตั้งแต่เลิกร้องไห้แล้วก็เอาแต่นั่งดื่มนิ่งๆ มาร่วมชั่วโมง สิ่งที่เธอรู้แน่ชัดเลยคืออึนบีน่ะไม่ไหวแล้วแน่ๆ ทั้งทางร่างกายและจิตใจ


"พอได้แล้วมั้งคะ" กาอึนแย่งแก้วที่อึนบีพึ่งเทวิสกี้สีสวยที่บ่มไว้ในตู้โชว์มาถือไว้แทน จากที่ตอนแรกเต็มขวดตอนนี้เหลือไม่ถึงครึ่งขวดดีด้วยซ้ำ "เดี๋ยวก็น็อคหรอก"


อึนบีไม่ได้โวยวายแบบที่คนเมาควรจะเป็นเวลาโดนแย่งของ คนหน้าแดงลามไปยันใบหูนั่นพยักหน้าขึ้นลงเป็นการยอม และจู่ๆ ก็ก้มหน้าลงพลางขมวดคิ้วจนตาปิด ดูจากอาการแล้วคงจะเริ่มเวียนหัวไม่ก็ปวดหัวแล้วล่ะสิ


"ไปนอนมั้ยคะ ฉันจะพาไป"


อึนบีพยักหน้าแล้วชี้มือไปทางบันได "ห้องริมสุดทางเดิน"


กาอึนวางแก้ววิสกี้ลงกับโต๊ะก่อนลุกไปพยุงอึนบีแล้วพาเดินไปตามทางที่คนเมาพึ่งบอกออกมาเสียงแผ่วฟังแทบไม่รู้เรื่องเหมือนลิ้นไม่มีแรงเมื่อกี้


กาอึนพาอึนบีมาเตียงอย่างลำบากเพราะอีกฝ่ายไม่ได้ช่วยฝืนตัวเดินให้เธอเลย เอาแต่จะทิ้งตัวลงนั่งอย่างเดียว กาอึนนั่งคุกเข่ามองคนที่นั่งทำสีหน้าไม่สู้ดีอยู่บนเตียง


"เวียนหัวหรอคะ คลื่นไส้มั้ย อยากอาเจียนมั้ยคะ?"


ครั้งนี้อึนบีส่ายหน้าใส่


"แน่ใจนะคะ เมามากแบบนี้หลับไปแล้วอาเจียนออกมาไม่รู้ตัว เกิดสำลักขึ้นมามันอันตรายนะคะ ไปมั้ย"


อึนบีกลับมาพยักหน้าอีกครั้ง


และกาอึนก็เหนื่อยพาคนที่ดูเหมือนไร้วิญญาณในร่างไปที่ห้องน้ำตรงมุมห้อง อึนบีทิ้งตัวลงนั่งอยู่ข้างหน้าชักโครกอย่างหมดแรง โดยมีกาอึนตามมาลูบหลังให้เบาๆ ถึงจะบอกกาอึนไปในตอนแรกว่าไม่เวียนหัวคลื่นไส้ แต่กาอึนลูบหลังให้ไม่กี่ครั้ง เธอก็สำรอกเอาของที่พึ่งดื่มไปออกมาจนหมด พอเห็นอีกคนอาเจียนออกมาได้ กาอึนก็ลุกไปมองหาน้ำยาบ้วนปากตรงอ่างล้างหน้ามาเทรออึนบี


"หมดหรือยังคะ?"


อึนบีพยักหน้าให้เธออีกรอบ กาอึนจึงยื่นแก้วน้ำยาบ้วนปากให้อีกฝ่าย หลังจากล้างทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย กาอึนจึงพาอึนบีกลับมานอนที่เตียง จัดท่าทางให้นอนสบายๆ แล้วห่มผ้าให้


"ฉันกลับแล้วนะคะ ไหวนะคะ ให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนก่อนมั้ย?"


"...ฉันนึกว่าคุณจะใช้โอกาสนี้เคี้ยวฉันซะอีก"


กาอึนหัวเราะน้อยๆ ให้คนเมาที่หมดสภาพแต่ก็ยังมีอารมณ์ขัน


"ถึงฉันจะเบื่อเคี้ยวสเต็ก แต่ถ้าคุณไม่เต็มใจ ฉันก็ไม่ฝืนใจคุณหรอก"


"แล้วถ้าฉันเต็มใจล่ะคะ"


แววตาที่ดูอ้อนๆ ของคนที่นอนอยู่ตรงหน้าทำเอากาอึนแอบลอบกลืนน้ำลายเบาๆ "…ก็ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันก็จะรับไว้ด้วยความยินดีนะคะ"


อึนบีขยับตัวลุกขึ้นนั่งแล้วหลีกให้กาอึนทิ้งตัวนั่งลงตรงขอบเตียง มือเรียวแตะลงบนหลังมือของอึนบีเบาๆ ไล้ขึ้นมาตามแขนผ่านไหล่จบลงที่บริเวณต้นคอ ก่อนกาอึนจะแตะริมฝีปากของตัวเองลงกับริมฝีปากของอึนบีและเริ่มขยับจูบอย่างอ่อนโยน ลิ้นร้อนละเลียดลงบนกลีบปากเพื่อเปิดทางให้มันได้เข้าไปสำรวจ รสหวานละมุนและกลิ่นมิ้นท์เย็นๆ จากน้ำยาบ้วนปากของอึนบีติดอยู่ที่ปลายลิ้นของกาอึน เธอไม่ได้ชอบรสมิ้นท์สักเท่าไรจนกระทั่งมันอยู่ในปากของคนตรงหน้า เสียงครางในลำคอของอึนบีทำเอาอารมณ์ของกาอึนพุ่งพล่าน


ขณะที่ลิ้นยังคงลิ้มเลียรสหวานจากริมฝีปากนุ่มร้อน มือของกาอึนก็บรรจงปลดกระดุมเสื้อของอึนบีอย่างชำนาญแล้ววางมันลงที่ข้างเตียง ดันตัวของอีกคนลงนอน ลากไล้ริมฝีปากมาที่ปลายคางก่อนกดจูบ กาอึนเอื้อมมือผ่านใต้แผ่นหลังร้อนๆ นั่นไปปลดตะขอเสื้อชั้นในแล้วก้มลงเอาปากดึงมันออกมาโดยมีคนใต้ร่างให้ความร่วมมือด้วยการเอาแขนลอดออกจากสายคล้องให้


ความรู้สึกหวิวแล่นไปทั่วท้องของอึนบีทันทีที่กาอึนประกบปากลงกับยอดอกและใช้มือเค้นคลึงอย่างนุ่มนวลที่อีกข้าง กำมือขยำผ้าปูเตียงอย่างหาที่พึ่ง เสียงหายใจสั่นหอบแรงขึ้นเมื่อกาอึนดึงกางเกงนอนของอึนบีออกแล้ววางไว้ที่เดียวกับเสื้อที่พึ่งถอดทิ้งไปเมื่อกี้ กาอึนไล้มือตั้งแต่ปลายเท้าเย็นเฉียบขึ้นมาจนถึงต้นขาเนียนๆ ก่อนกลับมาใช้ปากสร้างรอยสีเข้มไว้ตามเนินอก ต้นคอกับไหล่ขาวและหน้าท้องเรียบเกร็ง


กาอึนละริมฝีปากจากท้องน้อยแล้วเงยหน้าขึ้นสบกับแววตาสั่นไหวของอึนบีเป็นการขออนุญาตที่จะล่วงล้ำไปมากกว่าที่กำลังทำอยู่ ใบหน้าที่มีสีหน้าทรมานนั่นเบือนหนีสายตาที่ดูกระหายของกาอึน เธอจึงเลื่อนมือไปคลายหมัดที่กำแน่นของอึนบีแล้วดึงขึ้นมากดจูบลงบนฝ่ามือ กาอึนขยับตัวขึ้นมาให้อีกคนใช้หลังเธอเป็นที่พึ่งแทนผ้าปูเตียง


"ขออนุญาตนะคะ…"


ก้มลงกระซิบเบาๆ แค่นั้นกาอึนก็สอดมือผ่านกางเกงชั้นในเข้าไปสัมผัสส่วนที่เริ่มเปียกชื้นอย่างอ่อนโยน อึนบีเกร็งตัวรับอัตโนมัติพร้อมเสียงหวานที่ครางดังอยู่ข้างหูกาอึน มือของกาอึนดันชั้นในลงมาผ่านขาเรียวสวยของอึนบีออกไป ลากปลายนิ้วกลับขึ้นมาลูบวนอยู่บริเวณจุดอ่อนไหว เรียกให้เสียงหวานนั่นครางดังขึ้นไปอีก คนตัวสูงใช้ริมฝีปากสัมผัสใบหูของอึนบีชวนให้รู้สึกมวนท้องกว่าเดิมก่อนส่งนิ้วเรียวเข้าไปในร่างกายและเริ่มขยับด้วยความนุ่มนวล


เธอรู้สึกหลงใหลความหอมหวานตรงหน้านี้อย่างถอนตัวไม่ขึ้น เป็นรสชาติที่กาอึนจะเสพติดมันไปอย่างเลิกไม่ได้ อึนบีส่งเสียงครางกระเส่ารับตามจังหวะเข้าออกของเธอเร็วบ้าง ช้าบ้าง แต่ทุกการกระทำนั้นดูอ่อนโยนราวกับกลัวว่าร่างกายของอึนบีจะแตกสลายไป กาอึนขบฟันลงบนไหล่บางของคนตัวเล็กก่อนเม้มปากสร้างรอยทับรอยเขี้ยว


"อื้อ…คุณ ค..คุณ"


อึนบีจิกเล็บลงบนหลังกาอึนอย่างที่ระบาย กาอึนอดจะอยากแกล้งตามประสาคนขี้เล่นไม่ได้ เธอผ่อนแรงที่ข้อมือลงเมื่อรู้ว่าอารมณ์ของคนใต้ร่างเธอกำลังพุ่งถึงจุดขีดสุด


"ชู่ว...เรียกพี่สิคะ"


กาอึนโอบร่างคนตัวเล็กขึ้นมานั่งคร่อมบนตัก สัมผัสชื้นๆ อยู่ตรงหน้าขาเธอ อึนบีกัดริมฝีปากตัวเองทำท่าจะไม่ยอมพูดตามที่เธอขอ


"เร็วสิคะ ไม่งั้นพี่ไม่ทำต่อนะ" กาอึนกระซิบขู่ "อึนบีคงจะต้องขยับเองนะคะ"


ตอนแรกกระต่ายน้อยยังคงดื้อทำท่าจะไม่ยอมพูดแต่พอกาอึนพูดออกมาแบบนั้น ด้วยเพราะอารมณ์ที่ค้างคาและถึงมันจะน่าอายที่ต้องเรียกกาอึนว่าพี่แต่การที่เธอต้องมาขยับเองมันออกจะดูน่าอายกว่า อึนบีจึงยอมทำตามที่อีกคนขอ


"พ…พี่คะ"


สีหน้าแดงระเรื่อและถ้อยคำที่ดูเคอะเขินของอึนบีทำให้กาอึนกระหยิ่มยิ้มย่องดูพออกพอใจขึ้นมา แม้เสียงมันจะแผ่วเบาแค่ไหนก็ตาม


"เก่งมากค่ะตัวเล็ก"


กาอึนขยับมือเข้าออกได้ไม่กี่ครั้ง ร่างของอึนบีก็กระตุกเกร็งพร้อมเสียงหวานที่ครางยาวกว่าตอนแรก ซบหน้าลงกับไหล่เธออย่างหมดแรง มือสองข้างกอบกุมเสื้อเธอแน่นก่อนข่วนเล็บลงบนหลังเบาๆ ทุกอย่างที่เป็นอึนบีทำให้เธอรู้สึกโลภ ความรู้สึกไม่ยอมพอกำลังครอบงำเธอเงียบๆ เธอไม่อยากหยุด ยิ่งกับผู้หญิงบนตักคนนี้ยิ่งแล้วใหญ่


กาอึนถอดเสื้อตัวเองแล้วเหวี่ยงทิ้งราวกับมันไม่มีราคา อะไรก็ไม่มีค่าหรอกเมื่อมีอึนบีอยู่ตรงหน้า ร่างกายสวยๆ ที่ทุกอย่างรับกันไปหมด กลิ่นหอมติดตัวแบบเดียวกับผ้าพันคอผืนนั้นผสมกับกลิ่นของแอลกอฮอล์อ่อนๆ พาเธอเริ่มรู้สึกมัวเมาตาม กาอึนก้มลงประทับจูบบนเนินอกก่อนลากไล้ขึ้นไปสัมผัสบริเวณต้นคอ คนบนตักขยุ้มผมเธอเบาๆ ถ้าอึนบียังทำให้เธอไม่สร่างสักทีอยู่แบบนี้ งั้นดูท่าคืนนี้คงจะไม่จบลงง่ายๆ นักหรอก…



แดดอ่อนๆ เริ่มสอดส่องผ่านม่านเข้ามาในห้องนอน แสงนวลนั่นสะท้อนเส้นผมของคนที่นอนคว่ำอยู่บนเตียง กาอึนเลื่อนมือไปเกลี่ยผมที่ปรกหน้าสวยคมของอึนบี คนตัวเล็กเวลาหลับดูน่ารักและไร้เดียงสา ผิดกับเวลาตื่นที่มักจะพูดจาไม่ยอมคน


เสียงแจ้งเตือนข้อความของโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงที่เธอเหวี่ยงทิ้งไว้ไหนไม่รู้ดังขึ้น กาอึนจึงขยับลงจากเตียงเบาๆ เพื่อไม่กวนให้อีกคนที่กำลังหลับสบายตื่น มองหาเสื้อผ้ามาสวมให้ตัวเองก่อนกดดูข้อความ


ขณะที่กำลังก้มหน้าก้มตาอ่านข้อความของแชทกลุ่มบริษัทที่เหมือนจะมีงานใหญ่เข้ามา จมูกของกาอึนก็รับเข้ากับกลิ่นควันเฉพาะของบุหรี่ เธอคิดว่าอาจจะเป็นของบ้านข้างๆ เลยตั้งใจอ่านแชทต่อ จนกระทั่งเธอสัมผัสได้ถึงไอร้อน ตรงต้นคอและกลิ่นที่แรงขึ้นถึงต้องหันกลับไปดู


"สูบบุหรี่ด้วยหรอตัวเล็ก" กาอึนแทบทิ้งโทรศัพท์ตัวเองเพื่อจะหยิบบุหรี่จากปากคนข้างหน้าที่ไม่รู้ว่าตื่นตอนไหน ขนาดใส่เสื้อผ้าเธอยังไม่รู้ตัว ไปจุดบุหรี่มาสูบตอนไหนก็ไม่รู้เรื่อง "มันไม่ดีนะคะ"


"ก็แค่เฉพาะเวลาเครียดๆ"


"แล้วเครียดเรื่องอะไรล่ะคะ" กาอึนดับบุหรี่กับขอบกระถางต้นไม้ตรงระเบียงห้องนอนห้องอีกคน ก่อนเดินมาจูงมืออึนบีไปนั่งที่เตียง "พี่ทำไม่ดีหรอหรือทำอึนบีเจ็บ"


อึนบียอมรับว่าเธอรู้สึกกังวลในใจขึ้นมาเล็กน้อยหลังจากตื่นมาเห็นกาอึนยืนพิมพ์แชทอยู่ที่หน้าระเบียง ใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแถมไม่ได้ปลุกเธอด้วย กาอึนกำลังจะทิ้งเธอไปแบบคนก่อนๆ หรือเปล่า เธอแค่หวังว่าต่อจากนี้ไปคนตรงหน้าจะมาเป็นที่พึ่งและเป็นความอบอุ่นให้กับเธอ อึนบีรู้สึกเหงาและโดดเดี่ยวอยู่ตลอด เธอไม่เคยคบกับใครได้นานเลย เธอรู้ตัวเองว่าเธอออกจะดูน่าเบื่อและจริงจังตลอดเวลา นั่นเพราะติดนิสัยมาจากที่ทำงาน แฟนคนก่อนส่วนใหญ่มักจะไม่เข้าใจเธอและทิ้งเธอไป แต่กาอึนเป็นคนเดียวที่เธอรู้สึกได้ว่าจะเข้าใจเธอได้โดยที่ไม่ต้องพูด


อึนบีส่งสายตานิ่งๆ กลับมาให้ แล้วตอบคำถามของกาอึนด้วยคำถามอีกที


"คุณจะไปแล้วหรอคะ"


กาอึนขมวดคิ้วเล็กน้อยกับคำพูดของอึนบี


"จะให้พี่ไปไหนล่ะคะ ก็อึนบีอยู่ตรงนี้"


"ฉันนึกว่าเสืออย่างคุณ พอได้สิ่งที่ต้องการแล้วก็จะไปซะอีก"


"พี่ขอลูบหัวนะ" พออึนบีพยักหน้า กาอึนก็ลูบมือตามไปเรือนผมหนาของคนขี้กังวล "ถ้าเป็นพี่เมื่อก่อนก็คงจะเป็นอย่างนั้นแหละค่ะ แต่พอพี่เจออึนบี…พี่ก็ตัดสินใจว่าพี่จะเก็บเขี้ยวเล็บแล้วกลายเป็นแมวเชื่องๆ ให้กระต่ายน้อยตัวนี้คนเดียวค่ะ"


"คารมเป็นต่อนะคะ คุณน่ะ"


"เมื่อคืนพี่สอนให้เรียกพี่ว่าไงคะหรือต้องให้พี่รื้อฟื้นความจำให้"


"จำได้ แต่ไม่เรียกค่ะ"


"ดื้อแบบนี้คงชอบให้พี่เป็นเสือมากกว่าสินะคะ" คนตัวเล็กเอียงคอหลบเธอที่ยื่นหน้าเข้าไปขู่ ก่อนกาอึนจะเปลี่ยนเป็นประทับจูบลงบนเส้นผมของอีกคนแทน "โฮกกก"


"กลัวตายล่ะคะ"


"อ้าว ไม่กลัวพี่หรอคะ" กาอึนหัวเราะ "งั้นอึนบีร้องให้พี่ฟังมั่งสิคะ กระต่ายร้องยังไงเอ่ย?"


"ฉันไม่รู้ว่ากระต่ายร้องยังไงค่ะ"


"แต่พี่รู้นะคะ…ร้องครางไง เสียงหวานมากด้วย"


อึนบีฟาดมือลงบนไหล่ของคนที่เธออยากจะทำแบบนี้มาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน กาอึนลูบไหล่ตัวเองป้อยๆ แล้วบึนปากใส่คนน้องให้รู้ว่าเธอน้อยใจที่ขออะไรไปอึนบีก็ไม่ยอมทำให้ตั้งแต่เรียกว่าพี่แล้วยังจะมาโดนตีอีก


"งอนเป็นเด็กๆ เลยนะคะ" อึนบีลุกขึ้นก่อนก้มลงจุมพิตที่หน้าผากกาอึน "หายงอนนะคะ ฉันหิวข้าวแล้ว…แล้วพี่คะจะไปทานด้วยกันมั้ย?"


"ก็ได้ค่ะ พี่ชอบเวลาอึนบีเรียกพี่ว่าพี่คะจัง" กาอึนส่งรอยยิ้มละมุนจนตาปิดแสดงถึงความพอใจก่อนจะลุกตามอึนบีไป "ตัวเล็กอยากทานอะไรคะ"


"สเต็กค่ะ"



The End. 

คือ...NC เรื่องแรกตั้งแต่แต่งมา แปลกๆ ยังไงอย่าว่ากันนะเพราะจะขอโทษไว้ก่อนล่วงหน้าตรงนี้เลย 5555 พยายามสุดๆ แล้วจริงๆ แต่งไปเขินไป

แต่ก็ขอขอบคุณทุกคนสำหรับเรื่องนี้นะ ...จะหลงเข้ามาหรือตั้งใจเข้ามาก็แล้วแต่อีกตามเคย พี่เสือที่ตอนนี้เป็นแมวกับน้องกระต่ายของเขาขอลาไปก่อน เจอกันเรื่องหน้าคู่ไหนไม่รู้แต่ขอเวลาไรท์คิดพล็อตก่อนนะ 5555 ในหัวนี่ว่างเปล่ามาก

ราตรีสวัสดิ์สำหรับคนที่กำลังจะนอนและอรุณสวัสดิ์สำหรับคนที่ตื่นมาอ่านตอนเช้า ไรท์ขอตัวไปนอนก่อนเหมือนเดิม 5555

 
#สเต็กกาอึนบี
SHARE
Writer
DachshundChan
I'm Radioactive
I'm gonna live until I'm die.

Comments

Sponge8282
2 years ago
พี่เสือเขานี่เวลาอยู่กับคุณกระต่ายแล้วเป็นแมวเลยนะคะ น่ารักจริงๆ อึนบีอา ไม่ต้องกังวลว่าจะโดนพี่เขาทิ้งไปหรอกนะ พี่เขาดูชอบอึนบีมากๆเลยแหละ
Reply
DachshundChan
2 years ago
กฎในการล่าต้องห้ามหลงรักเหยื่อเองนะพี่เสือ 5555
Shallot
2 years ago
วาดปกสวยมากเลยค่ะ สุดยอด หน้าเหมือนพี่กาอึนกับอึนบีจริงๆเลย ฉากบนเตียงก็อ่านไม่รู้เลยค่ะว่าเพิ่งเคยเขียน ไหลลื่นดี อ่านแล้วก็คิดถึงร้านสเต็กบรรยากาศดีๆ ทำให้หิวขึ้นมา555 ยังคิดฮเยวอนอึนบีไม่ออกก็ไม่เป็นไรค่า เราว่าเราน่าจะชอบทุกคู่ที่คุณไรเตอร์เขียนเลยหละ :)
Reply
DachshundChan
2 years ago
ฮรืออ ขอบคุณนะ...ไม่ได้วาดรูปมานานแล้วเหมือนกัน 555 ขอบคุณที่คอยติดตามนะ จะพยายามทำให้ชอบทุกเรื่องที่อ่านเลย
DSL210
2 years ago
ด้วยความที่นั่งหาอะไรอ่านไปเรื่อย เจอคู่นี้แล้วอ่ะค่ะ ดีจัยยยยย

กระต่ายน้อยตัวนี้ดุจังเลยค่ะ เป็นเสือยังไงก็แพ้ 5555

แงงง ชอบค่ะ อ่านไปยิ้มไป อ๊ากกก
Reply
DachshundChan
2 years ago
เสืออะไรไม่มีแล้ว มีแค่แมวเหมียวเชื่องๆ 5555 ขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่านและขอบคุณที่ชอบนะ
withmoonx
2 years ago
แต่งเป็นเรื่องยาวเลยได้ไหมคะ ฮือออออออ
Reply
DachshundChan
2 years ago
ไม่ได้วางแพลนไว้น้า 5555 แต่จะพยายามมาแต่งคู่นี้อีกละกันเนาะ