เกรดและน้ำตา
ทุกปีตั้งแต่ม.1แล้ว.2 ฉันจะพลาดเกรดเฉลี่ย4.00ไป เพราะวิชาวิทยาศาสตร์ ฉันได้วิทย์แค่3.5จึงส่งผลให้เฉลี่ยรวมไม่ถึง

พอมาม.3 ฉันพยายามอย่างหนัก เรียนพิเศษแทบทุกวัน จนตอนเกรดออก 

ฉันค่อยๆเลื่อนดูทีละวิชา ทีละวิชา จนถึงวิทยาศาสตร์ ฉันได้4.00 ฉันดีใจมาก และเลื่อดูวิชาอื่นๆเพื่อความแน่ใจ แต่สุดท้าย สายตาฉันมันก็ไปเห็น วิชาพัฒนาภาษาอังกฤษฉันได้แค่3.5 ฉันแทบจะร้องไห้ ฉันพยายามมาอย่างหนักและสิ่งที่ฉันทำมันก็สำเร็จ แต่ฉันกับพลาดอย่างอื่นแทน 

ในวันรุ่งขึ้นฉันยอมรับว่าฉันหน้าด้านเอามากๆ ฉันไม่เคยคิดว่าฉันจะทำแบบนี้ ฉันขึ้นไปขอดูคะแนน และขอเกรดกับอาจารย์ ฉันพลาดไปแค่5คะแนน 

เสียงฉันสั่น จนอาจารย์รู้ว่าฉันจะร้องไห้ อาจารย์ถามฉันว่าทำไมถึงอยากได้เฉลี่ย4.00 ฉันตอบกลับไปด้วยเหตุบางอย่าง

สุดท้ายน้ำตาฉันค่อยๆไหลที่ละหยดๆ จนเป็นสาย

เราคุยกันและอาจารย์ตกลงว่าให้ฉันไปทำงานมาเพิ่มแล้วจะแก้ให้

ฉันดีใจอยากมาก ดีใจจนร้องไห้อีกรอบ 

แต่เมื่อกี้ อาจารย์โทรมาหาฉัน และบอกฉันว่า
มีข่าวร้ายจะบอก
จะไม่ต้องเดาเลยว่าอะไร
ฉันตอบกลับอาจารย์ไปว่าอย่านะอาจารย์อย่าเลย
อาจารย์บอกกับฉันว่าแก้ไม่ได้ พร้อมบอกเหตุผลต่างๆ
ฉันเดินไปร้องไห้ไป ฉันไม่ได้โกรธอาจารย์ ฉันเข้าใจ แต่ฉันหยุดร้องไม่ได้

ฉันมีความสุขไปแล้ว ฉันคาดหวังสิ่งต่างๆไว้อย่างดี ภาพในหัวของฉัน มันแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ฉันร้องไห้ไม่หยุดจนตอนนี้ มันโคตรแย่ 

ฉันเข้าใจว่าอาจารย์พึ่งเข้ามาใหม่ เค้าอาจยังไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร

เค้าอาจกำลังฝึกอยู่ แต่นี่มันเกรดฉัน มันคะแนนฉันจริงๆ ไม่ใช่การฝึก

มันไม่ยุติธรรมที่อีกกลุ่มได้เรียนกับอาจารย์ที่สอนมานานแล้ว แล้วให้คะแนนได้ง่าย 

อาจารย์ไม่ได้บอกว่าจะทำให้ฉันเลย

จบแล้วแต่น้ำตายังคงรินไหล...
SHARE

Comments