ร่มฝนและฉันเอง
ถ้าให้อธิบายความรักของฉันแบบให้เห็นภาพ
คงเหมือนกับ

คนที่มีร่มอยู่ในมือ แต่เลือกที่จะเดินตากฝนมัั้ง 

ถ้าถามฉันว่า ทิ้งร่มทำไม ตากฝนทำไม
คำตอบที่มีให้มันไม่ได้ซับซ้อนอะไรหรอก

ก็แค่รัก กับ ไม่รัก
ฉันตกหลุมรักร่มไม่ได้ และ เลิกรักฝนไม่ได้
แค่นั้นเอง..

เขาเป็นเหมือนสายฝน
ที่กระหน่ำทุกความรู้สึกลงมาจนฉันเปียกปอน
นานวันเข้ามันเริ่มเหน็บหนาว และ ทรมาน
แต่ถึงอย่างนั้นฉันยังเต็มใจยืนอยู่ตรงนี้

จนวันหนึ่งที่เริ่มคิดได้ว่า ฉันไม่ควรอยู่ตรงนี้อีกแล้ว
ฉันก้าวเดินไปข้างหน้า อย่างค่่อยเป็นค่อยไป
แต่ถึงอย่างนั้น ฉันยังเดินตากฝนไปข้างหน้าอยู่ดี

แต่แล้ววันหนึ่ง
คุณก็เข้ามา ซึ่งร่มคันนั้นก็คือ คุณ

ร่มคันหนึ่งอาสาเป็นเพื่อนร่วมทาง
วันนั้นฉันจึงลองเปิดใจรับร่มนั้นมาถือไว้
คุณ พยายามปกป้องฉันจากสายฝนนั่น

จนเวลาผ่านไป ฉันจึงรู้..
ถึงแม้จะมีร่มแต่สายฝนก็ยังทำให้เปียกได้อยู่ดี
ยิ่งไปกว่านั้น ฉันกำลังทำให้ร่มเปียกชื้นไปด้วยหยาดฝนเช่นกัน

'คุณไม่ควรมาเจ็บแทน เพราะความรู้สึกเก่าๆที่ฉันจัดการไม่ได้ '

ดังนั้น ฉันจึงปล่อยร่มในมือไป
คุณจะเป็นร่มที่ฉันรู้สึกขอบคุณเสมอไป 
ขอบคุณ

ส่วนฉันยังคงเดินหน้ากลางสายฝนอีกครั้ง
และต้องพยายามหาวิธีดูแลตัวเองไม่ให้แย่ลงไป

ถ้าถามว่า ไม่เหนื่อยหรอ ไม่เจ็บหรอ
เหนื่อยสิ เจ็บสิ เสียใจ คิดถึง ทุกอย่างแหละ
แต่เวลามันช่วยให้ฉันไม่ล้มลงกลางสายฝน

ความเคยชินกับฝนห่าใหญ่นี้มันทำให้ฉันเข้มแข็ง
ฉันเรียนรู้ที่จะอยู่ท่ามกลางมันโดยที่ฉันยิ้มได้

แต่จะว่าไป สายฝนนั่นก็ยังปราณีฉันอยู่บ้าง
บางครั้งฝนมันก็ไม่ได้เย็นยะเยือกจนทรมาน
บางครั้งมันแผ่วกำลังลงให้ฉันตั้งตัวได้

หลายครั้งมันกลับกลายเป็นเพื่อนร่วมทาง
ถึงจะเปียกปอนแต่ไม่เคยต้องเหงา

ถึงจะกลับไปครอบครองไม่ได้
แต่ก็ยังรับรู้การมีอยู่ของเขาได้เสมอ

เพราะแบบนี้ฉันจึงไม่ไปไหน

ถ้าวันไหนฉันไม่อยากเปียกเพราะฝนแล้ว
ฉันจะเป็นคนพาตัวเองออกมาด้วยตัวเอง
หรือไม่ ฉันก็อยากตกหลุมร่มสักคันด้วยใจจริง

แต่วันนี้ ฉันยังโอเคกับฝน และ ไม่รักร่มคันไหน
ก็เดินไปข้างหน้าต่อไปท่ามกลางสายฝนนี่แหละ

ในสถานะ เคียงข้าง ไม่ใช่ เคียงคู่ น่ะนะ













SHARE
Writer
Memory041
Still...
ยังมีเธออยู่ในทุกเรื่องราว

Comments