Sleepless.
นอนไม่หลับ..

เป็นปัญหาเรื้อรังสำหรับผม
ผมต้องพึ่งยาเพื่อที่จะทำให้ตัวเองนอนหลับ

แต่ผมคงใช้มันหนักเกินไปจนหมอสั่งงด ห้ามใช้ยาไปก่อน..

ถ้าถามว่าผมใช้มันหนักแค่ไหน?
ก็ใช้ถึงขนาดที่ฤทธิ์ยานอนหลับ 10 มิลลิกรัม ในยา 1 เม็ด ไม่สามารถทำให้ผมหลับได้..
พอกิน 1 เม็ด ไม่ได้ผล ก็เพิ่มเป็น 2.. 3.. และ 4 ในที่สุด..

และแน่นอน 
ผมโดนหมอด่า 55555
จะไม่ด่าได้ยังไงล่ะ ก็หมอกำชับไว้ว่าให้ใช้ในกรณีที่จำเป็นจริงๆ หรือถ้าให้ดีก็ไม่ต้องใช้มันเลยจะดีกว่า

แต่จะให้ผมทำยังไงล่ะ
ก็ผมนอนไม่หลับ..

ทุกครั้งที่ผมล้มตัวนอนลง
ความมืดและความเงียบในยามกลางคืนที่ผมหลงไหล
กลับไม่ทำให้ความคิดในหัวของผมสงบลง
ความเงียบเชียบในเวลากลางคืนทำให้ผมได้ยินเสียงในหัวชัดเจนขึ้น
ความคิดในหัวตีกันจนสับสนวุ่นวาย

และผมไม่สามารถควบคุมมันได้
แม้ว่าผมจะยายามมากแค่ไหนก็ตาม..

ความมืดที่ผมชอบนักชอบหนา
กลับทำให้ผมรู้สึกโดดเดี่ยว

ไม่เหลือใคร
และ..
ไม่มีใครอยู่ข้างผม


มันยิ่งทำให้ผมรู้สึกแย่

แย่จนไม่รู้จะพูดออกมายังไง..

หมอบอกผมว่ายังไงร่างกายคนเราก็ต้องการพักผ่อน
เมื่อคุณนอนไม่หลับ นานๆเข้าร่างกายคุณก็จะล้าไปเอง..
อย่างมากที่สุดคนเราจะอดนอนได้เต็มที่ก็ประมาณ 3 วัน แล้วกลไกในร่างกายจะทำการปิดสวิตซ์ตัวเองเพื่อให้ตัวเองพักผ่อน


โอเค

พรุ่งนี้วันที่ 3 แล้ว
ผมหวังว่าร่างกายผมจะปิดสวิตซ์ตัวเองเพื่อให้ผมได้นอนตามที่หมอบอกนะ..

การไม่ได้นอนมันมีผลกระทบต่อชีวิตประจำวันนะ

2 วันมานี้ ผมเรียนไม่รู้เรื่องเลย..
ผมพยายามตั้งสมาธิฟังที่อาจารย์สอนนะ
ผมทำได้ แต่.. 
แค่แป๊บเดียวเท่านั้นแหล่ะ

ผมนั่งเรียนเหมือนคนสติหลุด

เหม่อลอย
เหม่อจนเกือบโดนรถชน..

ดีที่เพื่อนดึงแขนไว้ทัน
พร้อมกับด่าผมชุดใหญ่ 5555
ผมได้ส่งยิ้มแห้งๆให้เพื่อน

แต่ในใจจริงๆผมไม่ได้คิดว่าการที่เพื่อนดึงผมไว้ได้ทันมันดีหรอก..

ใจผมกลับคิดว่า
' จะดึงกูทำไมวะ ตายๆแม่งจะได้จบๆ '

ผมสะบัดหัวพยายามไล่ความคิดนั้นออกไป
แต่เพียงไม่นาน
ความคิดที่อยากจะตายก็ผุดขึ้นมาในหัวอีกตามเคย..

ทุกสถานที่ที่ผมเดินผ่าน
ผมมักจะคิดถึงวิธีที่ทำให้ผมตายได้เสมอ

ตึกเรียนสูง 5 ชั้น
ถ้ากระโดดลงมาจะตายมั๊ยนะ?

หอพักสูง 8 ชั้น
ถ้ากระโดดลงมาจะตายมั๊ยนะ?

ริมถนน
ถ้าวิ่งไปตัดหน้ารถจะตายมั๊ย?

ติดไฟแดง
ถ้ามีรถพุ่งมาชนหรือผมผ่าไฟแดงไปให้รถชน จะตายมั๊ย?

ผูกคอตาย?

กระโดดน้ำตาย?

กินยาตาย?

นั่นทุกสิ่งที่ผมคิดได้
แต่ผมยังไม่กล้าลงมือทำจริง..

เพราะผมรู้
ถ้าผมตาย แม่ต้องร้องไห้แน่ๆ
อย่างน้อยผมก็ต้องอยู่เพื่อแม่..

ผมพยายามที่จะหยุดคิดเรื่องพวกนี้จนผมเหนื่อย..
ผมอยากพัก
อยากเลิกรู้สึกอะไรแย่ๆแบบนี้สักที

แต่ผมไม่รู้จะทำยังไงให้มันหาย

นอกจากตายก็คงไม่มีทางอื่น..

หรือให้ผมหลับไปแล้วไม่ต้องตื่นมาอีกเลยก็ได้..

ผมกลัว..

กลัวไอ้โรคบ้านี่

กลัวว่าวันนึง
มันจะทำให้ผม..

ตัดสินใจทำไปตามที่ผมคิดจริงๆ

และวันนั้นคงจะเป็นวันที่ผมได้หลุดพ้นจากความรู้แย่ๆนี่สักที...


แด่ผม.
คนที่อ่อนแอและกำลังพยายามสู้อยู่

สู้ๆนะครับ :)



SHARE

Comments

Dark_Candyfloss
2 months ago
เรากลับคิดว่าคุณไม่ได้อ่อนแอเลย คุณเข้มแข็งมากๆ ที่มาอยู่ ณ จุดนี้ได้ ขอบคุณที่แบ่งปันเรื่องราว และอยากให้รู้ว่าคุณไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวบนโลกเฮงซวยใบนี้หรอกค่ะ:)
Reply
begon
2 months ago
เราก็เป็นโรคซึมเศร้าเหมือนกันค่ะ มีช่วงนึงกินยาต้านเศร้าแล้ว side effects คือนอนไม่หลับ กินยานอนหลับก็ไม่ช่วย ยิ่งนานวันเราพักผ่อนไม่เพียงพออาการเศร้าจะยิ่งแย่เข้าไปอีก การนอนหลับไม่เพียงพอส่งผลต่อโรคมากๆ จนหมอเปลี่ยนยาต้านเศร้าให้เรา เราสามารถหลับได้เหมือนปกติ อาจมีกินยานอนหลับควบคู่ไปด้วย แต่ตั้งแต่นอนหลับได้ชีวิตเปลี่ยนไปเลยค่ะ อารมณ์ดีขึ้นเยอะ ที่จะบอกก็คือลองคุยกับหมอดูนะคะ เผื่อยาต้านเศร้าที่คุณทานอยู่จะมีผลข้างเคียงให้นอนไม่หลับ ส่วนเรื่องที่คุณไม่อยากมีชีวิตอยู่ สู้ๆนะคะ เราก็เพิ่งผ่านการฆ่าตัวตายมาเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา ขอให้คุณผ่านช่วงเวลานี้ไปได้ เราเข้าใจความรู้สึกที่คุณแบกรับมันอยู่ ขอให้ผ่านไปให้ได้นะคะ การที่คุณยังอยู่ถึงทุกวันนี้คุณเก่งมากแล้ว พยายามอีกนิดนะคะ :)
Reply