เพราะฉัน...

; ร้องให้อีกแล้วเหรอ
; รู้...?
; ตามึงบวม
; อืม

          การร้องให้คงเป็นงานอดิเรกของฉันละมั่ง เพื่อนสนิทอย่างมันถึงได้ทักคำนี้ขึ้นมา ก็ไม่ปฏิเสธว่าเป็นเจ้าน้ำตา แต่หลังจากนนี้มันคงไม่มีอีกแล้ว..

; ทะเลาะกับพี่..?
; อืม
; ขัดใจอะไรมึงอีก
; มันมีแฟน
; ก็ดีแล้วนิ
  มึงอยากให้เค้ามีไม่ใช่เหรอ
; อืม...
  ผู้หญิงที่เคยแย้งไอ้บ้านั้นไปจากน้องสาวฉัน
; ทำไมพี่มึงคบเค้า
; ไม่รู้...
  จบแล้วละ
  มันตบหน้ากุว
; พี่มึง..?
; อืม

          กี่ครั้งที่ทะเลาะกัน กี่ครั้งที่ฉันงอแง กี่ครั้งที่ฉันเอาแต่ใจ มีแต่คำด่าที่ออกจากปากมันเท่านั้น บ่นกี่รอบ ก็ตามใจทุกครั้ง ทำโกรธกี่ที ไม่ง้อ แต่หายเอง แต่น่าแปลก แค่เพียงผู้หญิงคนนั้นเข้ามาในชีวิตมัน ฝามือที่ชอบกำมือฉัน แปลเปลี่ยนไปอยู่บนหน้าแทน ฉันคงจะปากเสียไปเอง มันถึงคุมอารมณ์ไม่อยู่ ฉันคงไม่ใช่น้องสาวที่ดีมั่ง วันนี้ฉันถึงไม่สำคัญกับมัน แต่ไม่เป็นไร โตได้แล้วนะตัวเอง หลังจากนี้คงไม่มีใครให้งอแงอีกแล้ว ไม่มีใครให้โทรไปกวนเวลาเครียดๆ ไม่มีใครคอยมาด่าเวลาทำตัวแย่ๆ ไม่มีอีกแล้วนะมึง..
.
.
.
//สัปดาห์นี้จะกลับมั้ย...//
; ไม่...
//หนูอินคิดถึงมึง//
; อืม
//มีเงินใช้รึเปล่า..//
; มี
//กุว......//
; กุวมีเรียน

          ฉันตัดสายทิ้งอย่างมือสั่น นี่ก็เดือนหนึ่งแล้วสินะที่ฉันไม่ได้กลับบ้านหลังจากเกิดเรื่องในวันนั้น ไม่น่าเชื่อว่าเด็กติดบ้านอย่างฉันที่ต้องกลับทุกๆสัปดาห์ จะอยู่หอพักมหาลัยได้นานขนาดนี้ ปกติก่อนหน้านี้ฉันแทบจะอยู่ไม่ติดละ ถ้ารู้ว่าพรุ่งนี้เป็นวันหยุดเสาร์อาทิตย์ ต้องรีบจัดกระเป๋าเพื่อรอเวลาเลิกเรียนจะได้บินกลับไปทันที ถามว่าบ้านกับมหาลัยอยู่ใกล้กกันมั้ย ตอบได้เลยว่า ไม่... แต่นั้นไม่ใช่ปัญหา สำหรับฉันแล้วทุกอย่างเป็นเรื่องง่ายไปหมด จะบินกลับไปทุกๆวันยังได้เลย... แต่ที่ไม่กลับ เพราะฉันเคยให้ถูกเลือกระหว่างกลับเป็นสัปดาห์กับกลับเป็นเดือน มันคงรู้แหละว่าฉันเด็กแค่ไหน และนั้นคือสิ่งที่มันอยากให้ฉันโตมาโดยตลอด ไม่ต้องเป็นห่วงนะ เพราะครั้งนี้มึงจะไม่มีวันเห็นเด็กในตัวกุวอีก...
.
.
.
//พรุ่งนี้วันเกิดหนูอิน//
; อืม
//มึงจะกลับมั้ย//
; ยังไม่รู้...
//หนูอินคงเสียใจถ้ามึงไม่กลับ//
; กุวมีวิธีบอก...
//แสดงว่ามึงจะไม่กลับ//
; ...........

          ฉันเลือกที่จะไม่ตอบ ความเงียบปกคลุมเสียงในสาย ข้างในร่างกายแทบอยากจะพัง แต่ครั้งนี้ไม่มีน้ำตา ไม่สิ!! มันไม่เคยมีน้ำตาตั้งแต่วันนั้นแล้วแหละ น่าแปลกนะ!! ทั้งที่ฉันหายโกรธง่ายจะตาย โดยเฉพาะกับมันแล้วด้วย แทบจะไม่เคยโกรธเลยด้วยซ้ำ ทุกวันนี้ถามว่าโกรธมันอยู่มั้ย ตอบได้เลยว่า "ไม่ได้โกรธ" แต่ที่ไม่พูด เพราะไม่รู้ว่าระยะห่างระหว่างฉันกับมัน มันไกลสะเท่าไหร่แล้ว... ไม่รู้ว่าจะเริ่มยังไง ไม่รู้ว่าต้องพูดแบบไหน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะต้องรู้สึกขนาดไหนกัน
          ฉันเขียนข้อความอวยพรวันเกิดสั้นๆ ส่งไปยังไลน์น้องสาวตัวเอง ฉันรู้แหละว่ามันคงโกรธฉันแน่ๆที่ครั้งนี้ไม่ยอมกลับไปฉลองวันเกิดให้มัน ไม่ใช่ว่ามันไม่สำคัญ แต่ฉันไม่รู้ว่าตัวเองสำคัญสำหรับใครอยู่บ้างเท่านั้นเอง... ฉันวางโทรศัพท์ลงบนเตียง วางหัวไปบนหมอน พักหัวใจอยู่อย่างนั้นสักพัก คำถามในใจผุดขึ้นมา "ทำไมถึงเหนื่อย..." คำถามยังคงวนเวียนอยู่อย่างนั้นไม่หยุด เสียงไลน์กลุ่มของบ้านดังมาเรื่อยๆ แต่ฉันไม่ได้กดเข้าไปอ่าน ปล่อยให้มันดังอยู่อย่างนั้นจนตัวเองหลับไป รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ไอ้เพื่อนตัวดีมานอนอยู่ข้างๆนี้แหละ...

; พี่มึงทักไลน์กุวมา
  ดูเหมือนเค้าเป็นห่วงมึง..

ฉันนิ่งอยู่อย่างนั้นโดยไม่ปริปากตอบ ไม่รู้ว่าจะตอบอะไร อืมอีกแล้วงั้นหรือ.. ตอบแบบนี้บ่อยไปแล้ว จนมันรำคาญแล้วนิ!!!

; มึงอยากกลับบ้านมั้ย...
  กลับไปหาแม่มึงก็ได้

ฉันนั่งฟังมันอย่างเงียบๆ
กลับหรอ... ทำไมไม่เคยอยู่ในสมอง
ก็คิดถึงนั้นแหละ
แต่อยู่ตรงนี้ดีอยู่แล้ว...

; ไม่รู้สิ!
  กุวรู้สึกว่ามึงยิ้มไม่เต็มที่วะ
  โกรธพี่มึงขนาดนั้นเลยเหรอ...
; เปล่า...
; มึงคิดอะไรอยู่เหรอวะ!!
  มึงไม่เคยเป็นแบบนี้เลยนะเว้ย
  เมื่อก่อนมึงแทบจะบอกกุวทุกเรื่อง
  เข้าถึงง่ายจนกุวเป็นห่วง
  โกรธ งอน เจ็บ หิว มึงบอกกุวแทบทุกอย่าง
  ดูอย่างตอนนี้สิ!
  กุวนึกว่ากุวอยู่กับก้อนหินสะอีก
  กำแพงที่กั้นมึง สูงขึ้นมาเรื่อยๆแล้วนะเว้ย
  มึงรู้ตัวบ้างมั้ย..
; อย่าถามเลยมึง
  กุวไม่มีคำตอบให้...

ไม่ใช่แค่มึงที่อึดอัด กุวก็อึดอัด
อึดอัดที่ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร
อึดอัดที่ทำไมฉันต้องเป็นแบบนี้ด้วย
อึดอัดที่ตัวเองเดินออกมาจากจุดนั้นไม่ได้

แต่ก็ขอบคุณที่ยังอยู่ข้างๆ
ขอบคุณที่ไม่ทิ้งไปไหน
ขอบคุณที่ยังเป็นห่วง
ขอบคุณทุกๆเรื่องจริงๆ
ถึงอาต... (พี่ชายของฉัน) ถ้ามึงผ่านมาเห็นสตอรี่นี้ ขอให็มึงรู้ไว้ว่า กุวไม่เคยโกรธมึง แต่กุวโกรธตัวเองที่ไม่รู้ว่าคิดบ้าอะไรอยู่ถึงไม่ยอมกลับไปสักที รอกุวนะมึง แล้วกุวจะกลับไปเป็นน้องสาวที่แสนดีของมึงเหมือนเดิม...



#เด็กชายมุมมืด

 


SHARE
Writer
AMAB
writer
เสียงสะท้อนที่ไม่ได้ยิน

Comments