เมื่อเรากลายเป็นภาพขาวดำของใครสักคน
คนหลายคนชอบถ่ายรูป เป็นภาพสีสันสดใส พอเวลาผ่านไป สีค่อยๆเฟตลง ภาพก็จะกลายเป็นสีหม่นๆ ไม่สดใสเหมือนเมื่อก่อน และสำหรับบางคน พอสีเฟต ทุกรายละเอียด และเรื่องราวในภาพก็แทบจะหายไปหมดเลย

เราเคยถามเพื่อนคนนึง ว่าทำไมเค้าชอบถ่ายรูปขาวดำมากกว่าภาพสี เราคิดว่าเค้าอาจจะคิดว่ามันคลาสสิค ดูมีอะไรมากกว่าภาพสี ที่กล้องทั่วไปก็ถ่ายได้ แต่สิ่งที่เค้าตอบมันง่ายกว่านั้น คือ “ไม่รู้ มันสวย”

ฟังแล้วดูเหมือนคนๆ นี้เป็นคนตื้นเขินเหลือเกิน เหตุผลแทบจะไม่เหมือนเหตุผลเอาซะเลย

เราก็ลองเอาภาพของเค้าทั้งปึกออกมาดู ใช่ จริง ภาพสวยๆทั้งนั้นเลย ลองคิดดูว่าถ้าภาพพวกนี้มันเป็นภาพสี มันก็คงจะดูเหมือนภาพถ่ายทั่วไป อาจจะสวย มีชีวิตชีวา แต่ไม่รู้สึกเหมือนแบบนี้แน่นอน จนเราหยิบรูปนึงขึ้นมา

“รูปนี้ถ่ายตอนปี 3 ตอนเรียนโฟโต้กับแก โคตรร้อนอ่ะ”
ในรูปเป็นผู้หญิงหันหลัง ผมปลิวปิดหน้าปิดตา ใส่ชุดนักศึกษา รองเท้าผ้าใบ นั่งหลบแดดอยู่ในศาลา เราเองยังดูไม่ออกเลยว่าเป็นใคร 

เฮ้ย! จำได้ไงวะ? 

แล้วเราก็หยิบรูปต่อไป
“รูปนั้นตอนแกไปงานแต่งงานพี่รหัส แกใส่ชุดสีส้ม โคตรเสร่อ เพราะแม่งทั้งงานเค้าธีมสีฟ้า”
เดี๋ยวนะ มันจำได้ไงวะ ว่าชุดนี้สีส้ม ภาพมันสีเทานะเว่ย แถมสีก็เฟตลงไปนิดนึงด้วย

ยังไม่พอ ฉันหยิบรูปอีกใบขึ้นมา
“นั่นรูปเพลง(แฟนเก่าเค้า) วันนั้นเพลงดูเศร้าๆ ก่อนจะบอกว่าต้องไปเรียนต่ออังกฤษ....”
เราก็หันไป กำลังจะแซวว่า แหมมมม ทีรูปแฟนเก่าจำได้ยันอารมณ์เลยนะ แต่ยังไม่ทันพูด
“...กับแฟนใหม่”
เงียบดีกว่า เนียนๆ
เราก็หยิบรูปดูไปเรื่อยๆ เงียบๆ กลบเกลื่อนความอึดอัดที่เริ่มจะก่อตัวขึ้น

แล้วเราก็สังเกตเห็นบางอย่าง 
รูปถ่ายของคนชื่อเพลง มีแต่ภาพสีทั้งนั้นเลย ถึงสีจะซีดไปบ้าง จนเราไม่รู้สึกว่ามันเป็นภาพที่มีความสุขอีกแล้ว ทั้งๆที่เพลงยิ้ม หัวเราะ ใส่เสื้อผ้าสีสดใส แทบจะไม่ใส่เสื้อดำเลย คนอะไรจะสดใสเบอร์นี้ นี่คนหรือสายรุ้ง? มีแต่ภาพนั้นแหละ ที่เป็นสีขาวดำ

แต่แทนที่บรรยากาศจะดีขึ้น เรายิ่งรู้สึกอึดอัด เพราะที่หยิบๆขึ้นมากลบเกลื่อนเรื่องเพลง ดันมีแต่รูปเพลง เอาไงดีวะ เราวางรูปปึกนั้นลง แล้วหันไปหยิบรูปปึกต่อไปดีกว่า

“รูปนี้ตอนไปเที่ยวเชียงใหม่ไง ที่ไปกับแก กับเพลง เพลงชอบไร่สตรอเบอร์รี่มาก รีบวิ่งลงไปหัวเกือบทิ่ม”
เชี่ย! เพลงอีกแล้ว เดี๋ยวนะ ทำไมถึงจำได้แค่เพลงล่ะ? เราก็ไปด้วยนะ แต่ช่างเหอะ
เราวางรูปทั้งปึกลงดีกว่า จะหยิบปึกต่อไปดีมั้ยวะ? ถ้าเจอเพลงอีก นี่ไม่รู้จะทำหน้ายังไงแล้วนะ

“รูปเพลงมีแค่นั้นแหละ ที่เหลือก็มีแต่รูปแกแล้วก็หมา แมว ท้องฟ้า มีแต่รูปขาวดำ”
อ่อออ โอเค โล่งอก เราก็หยิบรูปมาดู รูปแล้วรูปเล่า เค้าก็พูดบรรยายไปเรื่อยๆว่ารูปนี้คือยังไง ถ่ายที่ไหน ตอนไหน ถ่ายเพราะอะไร เช่น ลูกหมาในรูปตัวนี้ มันมาขอลูกชิ้น พอให้มันไป 2 ลูก มันก็กินเองลูกนึง คาบไปให้น้องมันลูกนึง น่ารักมาก

ฟังแล้วรู้สึกว่า เชี่ย มึงมัน x-men ชัดๆ จำได้ไงวะ!?

อยู่ดีๆเค้าก็บอกว่า “แกเชื่อป่ะ? ตั้งแต่เลิกกับเพลง ฉันไม่เคยได้ถ่ายรูปสีอีกเลย มีแต่ภาพขาวดำ เพิ่งรู้สึกว่ามันสวยกว่า แล้วแกเชื่อป่ะ รูปสีๆที่ฉันเคยถ่ายเพลงไว้ มีแต่รูปที่เพลงสดใส แต่ฉันจำไม่ได้ว่ะ ว่าเพลงมันสดใสเรื่องอะไรบ้าง จำได้แค่บางรูปที่มันมีองค์ประกอบบางอย่างที่บอกให้รู้ว่าในรูปนี้คือที่ไหนอ่ะ”

บ้าหน่าา หยั่มมาติสท์ มึงเลิกกับเพลงมาตั้งกี่ปีล้ะ มึงแค่ลืม ขอถอนคำพูด ที่ชมว่ามึงเป็น x-men

“แต่พอเป็นรูปขาวดำ ฉันจำได้ว่ะ ดีนะที่มีรูปเพลงขาวดำแค่ภาพเดียว ไม่งั้น...”
ไม่ต้องพูดก็ได้ เข้าใจๆ

“ก็แค่รู้สึกว่าพอมันเป็นขาวดำ มันจุความทรงจำได้เยอะกว่า ฉันเลยเลือกโหมดขาวดำตลอดเลย เวลาถ่ายรูปแก แกจะได้ไม่หายไปจากความทรงจำฉันเหมือนเพลง อีกอย่างแกสวย สดใส เวลาที่เป็นภาพขาวดำ”

เราหันไปมองหน้าเค้า มันพูดเหมือนไม่ได้เป็นเรื่องสำคัญอะไร พูดไปก็เก็บรูป แยกเป็นกองๆไป
ก็งงๆนะ ว่ามันชมหรือด่า?

เราว่าภาพขาวดำมันมีมากกว่าเหตุผลที่เค้าบอกแล้วล่ะ มันไม่ใช่แค่ “สวย” เพราะสำหรับเค้ามันบรรจุความทรงจำไว้มากมายกว่าต่างหาก เหมือนพอเป็นภาพขาวดำ มันทำให้เค้าจดจำรายละเอียดของเรื่องราวต่างๆตอนที่ถ่ายภาพได้มากขึ้น ขนาดสี เวลา วันที่ ก็ยังจำได้เลย

ดีใจนะ ที่เพื่อนให้เราเป็นภาพขาวดำสำหรับเค้า อย่างน้อยถ้าเราจะถูกลืม สีของเราคงเฟตไปช้ากว่าสีของเพลง แต่ก็ยังสวยอยู่อย่างนั้น ถึงเฉดของสีขาวดำจะซีดลงไปแค่ไหนก็ตาม
SHARE

Comments

Fahthiti
2 months ago
อ่านแล้วอยากถ่ายฟิล์มสีดำเลย ขอบคุณนะคะ :)
Reply